บทที่ 1956 อิ๋วหวงที่ถูกเวทย์ปีศาจสิงร่าง

อู๋เป่ยสืบหาที่อยู่ของสามองค์ชาย และแอบลอบเข้าไปในคฤหาสน์ทันที เพื่อช่วยเหลือน้องสาวของคุสะ ทามาฮิเมะออกมา น้องสาวคนนี้มีชื่อว่า คุสะ จุนมิ อายุ 17 ปี ซึ่งเป็นวัยที่งดงามราวกับดอกไม้บาน จากคำบอกเล่าของคุสะ ทามาฮิเมะ น้องสาวคนนี้งดงามยิ่งกว่าตัวเธอเอง ซึ่งได้รับการยกย่องว่าเป็นหญิงงามอันดับหนึ่งของญี่ปุ่น ตั้งแต่ยังเด็ก คุสะ จุนมิถูกตามใจและดูแลอย่างดีจากครอบครัว

ในช่วงที่วุ่นวาย ลุงของคุสะ ทามาฮิเมะและครอบครัวของเขาเสียชีวิต เธอจึงเหลือเพียงญาติผู้เดียวคือน้องสาวคนนี้ ด้วยความไม่อยากให้น้องสาวต้องเผชิญอันตราย เธอจึงขอให้อู๋เป่ยช่วยเหลือ

อู๋เป่ยใช้ตาเทพตรวจสอบ และพบชายวัยกลางคนคนหนึ่ง กำลังพูดคุยลับกับคนอื่นๆ ในห้องลับ แม้พวกเขาจะตั้งค่ายกลต้องห้าม แต่ก็ไม่อาจปิดบังอู๋เป่ยได้ เขาจึงได้ยินการสนทนาของพวกเขา

ชายคนหนึ่งพูดว่า: “ฮ่องเต้เปลี่ยนไปมาก จากที่คนของข้าซึ่งแฝงตัวอยู่ใกล้เขาสังเกตดู น่าจะเป็นเพราะถูกพลังของเวทย์ปีศาจควบคุม ตอนนี้อิ๋วหวงไม่ใช่อิ๋วหวงคนเดิมอีกต่อไปแล้ว!”

อีกคนพูดว่า: “คนของข้าก็สังเกตเห็นเช่นกัน ที่จริงแล้ว มีเสนาบดีไม่น้อยที่รู้เรื่องนี้ แต่ปัญหาคือเราไม่มีหลักฐาน นอกจากนี้ อิ๋วหวงมีพลังแข็งแกร่งมาก และกองกำลังองครักษ์กับนายทหารก็ยังจงรักภักดีต่อเขา จึงยากที่จะโค่นล้มเขาได้”

อีกคนพูดเสริมว่า: “แต่ถ้าเราหาหลักฐานให้ได้ และเปิดเผยให้ทุกคนรู้ว่าเขาไม่ใช่อิ๋วหวงตัวจริง หากทำเช่นนี้ เราอาจมีโอกาสโค่นล้มเขาและแต่งตั้งกษัตริย์องค์ใหม่”

อู๋เป่ยรู้สึกสะเทือนใจในใจ คาดว่าฮ่องเต้อิ๋วหวงน่าจะมีปัญหาจริงๆ

ในขณะนั้นเอง จู่ๆ ก็มีลมปราณที่แข็งแกร่งปรากฏขึ้น มือขนาดใหญ่ทะลวงผ่านค่ายกลต้องห้าม ประตูห้องถูกทำลายลง และชายคนหนึ่งในชุดจักรพรรดิปรากฏตัวขึ้นต่อหน้าพวกเขา

“ฝ่าบาท…” พวกเขาตกใจจนหน้าซีด ไม่มีสีเลือด

ชายที่มาใหม่ดูหล่อเหลาและน่าเกรงขาม อายุราวยี่สิบปลายๆ ถึงไม่ถึงสามสิบปี เขามองพวกเขาด้วยสายตาเยือกเย็นและพูดด้วยน้ำเสียงน่าขนลุกว่า: “พวกเจ้าค้นพบจนได้ ใช่แล้ว ฮ่องเต้อิ๋วหวงได้ถูกข้ากลืนกินไปนานแล้ว ข้าได้ดูดซับความทรงจำของเขามา”

ทุกคนสบตากันด้วยความตกใจ และค่อยๆ ถอยหลังอย่างระมัดระวัง

อิ๋วหวงหัวเราะเสียงดัง: “พวกเจ้าไม่มีทางหนีไปได้ ทุกคนต้องตายให้หมด!”

เขาอ้าปากและปล่อยแสงสีดำห้าสาย พุ่งเข้าสู่ปากของคนทั้งห้าภายในห้อง ทันใดนั้น คนทั้งห้าก็แสดงสีหน้าเจ็บปวด ทรุดตัวลงบนพื้นทีละคน

ไม่กี่นาทีต่อมา ดวงตาของทั้งห้าคนกลายเป็นสีดำสนิท พวกเขาลุกขึ้นยืนและคำนับอิ๋วหวง

อิ๋วหวงพูดว่า: “เมื่อพวกเจ้าได้ดูดซับความทรงจำของพวกมันแล้ว จงไปแทนที่ตำแหน่งของพวกมันเสีย”

“ขอรับ” คนทั้งห้าซึ่งวิญญาณถูกแทนที่ ตอบพร้อมกัน

อู๋เป่ยส่ายหัว เขาไม่อยากยุ่งเกี่ยวเรื่องนี้และกำลังจะเดินออกไป แต่ทันใดนั้น “อิ๋วหวง” ก็หันกลับมาและหัวเราะเย็นชา:

“เจ้าดูพอแล้วหรือยัง?”

อู๋เป่ยไม่รู้สึกประหลาดใจ เพราะเขาไม่ได้พยายามซ่อนตัวเป็นพิเศษอยู่แล้ว อีกทั้งอิ๋วหวงดูเหมือนจะวางแผนล่วงหน้าไว้ จึงไม่ใช่เรื่องแปลกที่จะถูกพบ

เขาก้าวเข้าไปในห้องและพูดพร้อมรอยยิ้ม: “เจ้าเวทย์ปีศาจนี่ไม่ธรรมดาเลย กล้าสิงร่างอิ๋วหวง เจ้ามาจากไหนกัน?”

“อิ๋วหวง” จ้องมองอู๋เป่ยแล้วพูดว่า: “ในเมื่อเจ้ารู้ว่าข้าเป็นเวทย์ปีศาจ เช่นนั้นข้าก็ปล่อยเจ้าไปไม่ได้แล้ว!”

เขาอ้าปาก และมือสีดำขนาดใหญ่ก็ยื่นออกมาจากปากของเขา พุ่งตรงไปยังอู๋เป่ยเพื่อจับตัวเขา

อู๋เป่ยคว้ามือนั้นไว้ ดึงด้วยแรงมหาศาล และลากเงาสีดำออกมาจากปากของฮ่องเต้อิ๋วหวง

มันคือเวทย์ปีศาจระดับสูงตัวหนึ่ง แต่ในตอนนี้เมื่ออยู่ต่อหน้าอู๋เป่ย มันดูเล็กจ้อยราวกับมดและเต็มไปด้วยความหวาดกลัว

“ข้าไม่ได้ตั้งใจจะยุ่งกับเจ้า แต่เจ้ากลับหาที่ตายเอง” อู๋เป่ยพูดจบก็โยนมันลงในรังของเวทย์ปีศาจ และหลอมมันให้กลายเป็นพลังงาน พร้อมกับดูดซับความทรงจำของมันไปด้วย

เวทย์ปีศาจตัวอื่นๆ ในรังตกใจกลัว พวกมันหันหลังจะหนี แต่ถูกอู๋เป่ยตบด้วยฝ่ามือจนร่วงลงกับพื้น และกำจัดเวทย์ปีศาจที่สิงร่างออกทีละตัว

รังของเวทย์ปีศาจในตอนนี้มีระดับที่สูงมาก และสามารถกำเนิดเวทย์ปีศาจตัวใหม่ได้ อีกทั้งเวทย์ปีศาจทั้งหมดในรังยังอยู่ภายใต้การควบคุมของอู๋เป่ย

อู๋เป่ยจึงสั่งให้เวทย์ปีศาจห้าตัวบินออกจากรัง และเข้าสิงร่างของคนทั้งห้าคนนั้นทีละคน พวกเวทย์ปีศาจเหล่านี้ยังได้รับความทรงจำที่เกี่ยวข้องมาด้วย