บทที่ 1957 คำสาปอมตะ

อู๋เป่ย และหญิงสาวกลุ่มหนึ่งได้พูดคุยเรื่องนี้กันหลังจากนั้นไม่นาน เขาก็กลับไปที่พระราชวังในอิ๋งโจว ในขณะนี้ เขากลายเป็นรูปร่างของอิ๋วหวงอย่างสมบูรณ์ และได้รับความทรงจำทั้งหมดของอิ๋วหวง ดังนั้นเสียงและการเคลื่อนไหวของเขาก็เหมือนกับอิ๋วหวงอย่างไม่มีข้อแตกต่าง

เมื่ออู๋เป่ย มาถึงพระราชวัง พอลงมาถึงพื้น ด้านข้างก็มีองครักษ์สี่คนปรากฏตัวขึ้น องครักษ์เหล่านี้มีพลังยุทธ์สูงและกล่าวอย่างเคารพว่า “ฝ่าบาท!”

อู๋เป่ยพยักหน้า ก่อนที่เขาจะเดินกลับ ทันใดนั้น ท้องฟ้าก็เกิดเสียงฟ้าร้องดังสนั่น และเขาก็รู้สึกถึงพลังแปลกประหลาดที่เกิดขึ้นภายในร่างกาย พลังอันแข็งแกร่งของเขาถูกกดทับลง และพลังบางอย่างที่ไม่ใช่ของเขาก็เริ่มเกิดขึ้น ในขณะเดียวกัน รูปร่างและหน้าตาของเขาก็ถูกยึดติด ไม่สามารถกลับคืนเป็นรูปร่างเดิมได้ และความทรงจำของอิ๋วหวงที่เขาดูดซึมเข้ามาก็เริ่มคุกคามจิตสำนึกของเขา ต้องการครอบงำปราชญ์จิตสำนึกของเขา

อู๋เป่ย ตกใจมากและอุทานว่า “เกิดอะไรขึ้น!”

“ปั้งปั้ง!”

ท้องฟ้าดังสนั่นอีกครั้ง ปราชญ์จิตสำนึกของเขามีความคลุมเครือ ดีที่เขามีพลังมากและสามารถฟื้นฟูสติได้เร็ว แต่ปราชญ์จิตสำนึกของอิ๋วหวงเริ่มมีอิทธิพลต่อเขา อารมณ์ของอิ๋วหวงก็เริ่มส่งผลต่ออู๋เป่ย

อู๋เป่ย ค่อยๆ ตั้งสติ เขารู้สึกถึงพลังนั้นและพบว่ามันเป็นคำสาปที่ทรงพลังมาก คำสาปนี้น่าจะเกิดขึ้นกับอิ๋วหวง และมันเป็นคำสาปอมตะ เมื่ออิ๋วหวงถูกทำร้าย คำสาปนี้จะกลับมาสร้างอิ๋วหวงใหม่ขึ้นโดยใช้ความทรงจำของเขาเป็นศูนย์กลาง เนื่องจากอู๋เป่ยได้รับความทรงจำของอิ๋วหวงและเปลี่ยนรูปร่างเป็นเขา ทำให้คำสาปนี้ส่งผลกับเขาโดยตรง

สิ่งที่ทำให้เขาตกใจมากขึ้นคือ คำสาปนี้ยังครอบคลุมโชคชะตาและชะตากรรมของอิ๋วหวงมาถึงเขาด้วย ตอนนี้เขากลายเป็นอิ๋วหวงโดยสมบูรณ์!

โชคดีที่อู๋เป่ยมีพลังมาก คำสาปไม่สามารถลบล้างเจตจำนงของเขาได้ และไม่สามารถกดขี่พลังของเขาไปตลอด

แม้ว่าจะเป็นเช่นนั้น อู๋เป่ยก็ยังรู้สึกปวดหัว เพราะหลังจากที่เขากลายเป็นอิ๋วหวงแล้ว พลังของเขาก็ลดลงอย่างมาก และหลายๆ สิ่งก็ไม่สามารถทำได้

เขากลับไปที่ห้องนอนของอิ๋วหวง และมีข้าราชการในพระราชวังคนหนึ่งเดินเข้ามา ถือถาดที่มีฉลากยี่สิบสี่ใบ ซึ่งเป็นการจับสลากในพระราชวัง ใครได้ป้ายไหน ก็จะไปพักกับสนมคนนั้นในคืนนั้น

ตอนนี้อู๋เป่ยรู้สึกยุ่งเหยิง ไม่มีอารมณ์ที่จะจับสลาก เขาก็โบกมือและพูดว่า “คืนนี้ไม่ต้องแล้ว”

ข้าราชการในพระราชวังรีบพูดว่า: “ฝ่าบาท พระมเหสีใหญ่ได้กล่าวว่า ท่านไม่ได้เข้าใกล้พระนางทั้งหลายมาหนึ่งเดือนแล้ว หากท่านยังปล่อยปละละเลยเช่นนี้ จะทำให้พระนางเหล่านั้นเย็นชากับท่าน”

อู๋เป่ยก็พบว่า ความปรารถนาของอิ๋วหวงเริ่มมีผลกระทบในทันที และส่งผลต่อการตัดสินใจของเขา มือของเขาก็พลันพลิกหยิบป้ายขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว

ข้าราชการในพระราชวังดีใจและพูดว่า: “ฝ่าบาท คือสนมมู่”

ดังนั้น อู๋เป่ยถูกข้าราชการในพระราชวังพาไปยังพระราชวังแห่งหนึ่ง ซึ่งประตูของพระราชวังได้เปิดไว้แล้ว บนพื้นปูพรมสีแดง และที่ประตูมีโคมไฟแขวนไว้

เมื่ออู๋เป่ยเดินเข้ามา ก็มีหญิงสาวในชุดเครื่องแต่งกายของพระราชวังที่งดงามอย่างยิ่งเข้ามาต้อนรับ เธอก้มลงถวายบังคมอู๋เป่ยแล้วกล่าวด้วยเสียงนุ่มนวลว่า: “ข้ารับใช้ ขอต้อนรับพระราชา”

อู๋เป่ยพยักหน้า ทำเสียง "อืม" ในความทรงจำของอิ๋วหวง เขาไม่เคยเข้าใกล้สนมที่ชื่อมู่เลย เพราะเขาไม่ค่อยอยู่ในพระราชวังข้ามคืน และในพระราชวังมีสนมมากมาย ซึ่งเขาก็ไม่เคยเข้าใกล้หลายคน

จากท่าทางของสนมมู่ สังเกตได้ว่าเธอรู้สึกตื่นเต้นมาก เธออยู่ในพระราชวังมาสามปี และวันนี้เป็นครั้งแรกที่ได้รับการเลือกจากการจับสลาก

อู๋เป่ยสามารถรู้สึกได้ว่า ปราชญ์จิตสำนึกของอิ๋วหวงไม่ค่อยสนใจสนมมู่ แต่เขาเป็นจักรพรรดิผู้กตัญญู เขาจึงยอมทำตามคำสั่งของพระมเหสีใหญ่

ประตูถูกข้าราชการในพระราชวังปิดจากข้างนอก สนมมู่ช่วยอู๋เป่ยถอดเสื้อคลุม

ในขณะเดียวกัน ในห้วงเวลาระดับสูงบางแห่ง มีรูปปั้นที่เหมือนกับอู๋เป่ยลอยอยู่กลางอากาศ รอบๆ รูปปั้นนั้นมีเทพเจ้าทั้งสิบคนจากเผ่าเทพนั่งขัดสมาธิ พวกเขากำลังท่องคาถาและร่ายคาถานั้นเพื่อส่งผลกระทบต่อรูปปั้นอิ่ง

พื้นผิวของรูปปั้นนั้นเดิมมีเปลวไฟแห่งชีวิตที่กำลังลุกโชน แต่จู่ๆ เปลวไฟนั้นก็ดับลง และรูปปั้นที่เคยมีชีวิตชีวาก็กลายเป็นเพียงก้อนหินธรรมดา

“อืม เกิดอะไรขึ้น?” หนึ่งในเผ่าเทพที่ท่องคาถาถามเสียงต่ำ

อีกคนหนึ่งจากเผ่าเทพพูดว่า: “เกิดเหตุการณ์เช่นนี้ได้แค่กรณีเดียว คือตัวบุคคลนี้ไม่มีชีวิตอยู่แล้ว!”

“เป็นไปไม่ได้! ตอนนี้เขาคือจักรพรรดิผู้เที่ยงแท้แห่งเผ่าพันธุ์มนุษย์ จะไม่ล่มสลายง่ายๆ แน่นอน มีบางสิ่งเกิดขึ้น ต้องรีบส่งผู้ใต้บังคับบัญชาไปตรวจสอบและต้องหาคำตอบให้ได้!”

หากอู๋เป่ยอยู่ที่นั่น เขาจะพบว่าเผ่าเทพกำลังใช้วิธีการที่ชั่วร้ายที่สุดเพื่อทำลายโชคชะตาและชีวิตของเขา หากปล่อยให้พวกเขาทำตามต้องการ ภายในหนึ่งปี อู๋เป่ยจะต้องตายอย่างรวดเร็ว!

บทที่ 1957