บทที่ 1958 สายเลือดศักดิ์สิทธิ์เทียนเซิง

อู๋เป่ย คิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วพูดว่า “ตอนนี้ไปถามให้ชัดเจนเลยว่า คำสาปอมตะของเจ้ามาจากไหนกันแน่”

อิ๋วหวง พูดว่า “แม่ของข้าคงกำลังสวดมนต์อยู่ตอนนี้ ไม่ควรไปกวน”

“สวดมนต์?” อู๋เป่ยขมวดคิ้ว “ท่านแม่ของเจ้าคือผู้บำเพ็ญธรรมเหรอ?”

อิ๋วหวง พูด “แม่ของข้ามีพลังเวทย์บางอย่าง แต่ตั้งแต่เด็กจนโต ท่านได้ใช้พลังแค่สองครั้ง ครั้งแรกคือตอนข้าได้รับบาดเจ็บ อีกครั้งตอนที่คนในตระกูลหย่งทำร้ายข้า”

อู๋เป่ยถาม “ผลลัพธ์เป็นยังไง?”

อิ๋วหวงตอบ “ครั้งแรก ปราชญ์จิตสำนึกของข้าหายไปแล้ว แต่ท่านแม่ทำให้ข้าฟื้นขึ้นมา ครั้งที่สอง คนในตระกูลหย่งที่ทำร้ายข้าบาดเจ็บเจียนตายไปครึ่งหนึ่ง หลังจากนั้นก็ไม่กล้าทำอะไรข้าชัดเจนอีก”

อู๋เป่ยพูด “ก็เห็นได้ชัดว่าท่านแม่ของเจ้ามีพลังอันลึกซึ้ง ถ้าไม่อย่างนั้นคงไม่มีทางปกป้องเจ้าจากอันตรายได้”

อิ๋วหวง พูด “อาจจะเป็นแบบนั้น ท่านแม่ท่านเคร่งครัด ข้าจึงกลัวท่านอยู่บ้าง”

คำพูดนี้อาจจะทำให้ใครหลายคนไม่เชื่อ ว่าผู้เป็นจักรพรรดิแห่งหย่งอย่างอิ๋วหวง จะกลัวแม่ของตนเอง

อู๋เป่ย ถาม “ท่านแม่ของเจ้าคือคนที่ให้กำเนิดเจ้า จะไปกลัวทำไม? ตอนนี้ไปหาท่านเลย บอกท่านไปว่าเจ้าตายไปแล้วและฟื้นคืนมา จึงมีคำถามที่อยากถามท่าน”

อิ๋วหวง เงียบไปครู่หนึ่ง “ได้ ข้าจะไปถามท่าน”

ไม่นาน อู๋เป่ยก็เข้ามาถึงที่ประทับของพระนางแม่ทัพใหญ่ ที่ตำหนักหยกคุน

เมื่อถึงหน้าประตู อู๋เป่ย ก็ได้ยินเสียงสวดมนต์ที่สงบและเมตตา เขาฟังอยู่อึดใจหนึ่ง พอจะเคาะประตู เสียงสวดมนต์ก็หยุดลง เสียงอ่อนโยนและเมตตาดังขึ้น

“ชุนเอ๋อร์ เข้ามาเถอะ”

อิ๋วหวง ชื่อจริงว่า ต้วนชุน ได้ยินแล้วจึงผลักประตูเข้าไป

หมุนไปสองสามครั้ง จนมาถึงห้องที่ประดิษฐานพระพุทธรูปใหญ่สูงประมาณห้ากิโลเมตร หน้าพระพุทธรูปมีสตรีวัยกลางคนคุกเข่าอยู่บนพื้น มือข้างซ้ายถือสวดพระธรรม มือข้างขวาตีไม้

อู๋เป่ยเดินเข้ามา พระนางหันมาพูดด้วยรอยยิ้ม “ชุนเอ๋อร์ ดึกแล้ว มีเรื่องอะไรหรือ?”

คราวนี้เป็นอิ๋วหวง ต้วนชุนที่พูดขึ้น “แม่หลวง ข้าถูกเวทย์ปีศาจเข้าสิง ท่านรู้ไหม?”

พระนางแม่ทัพใหญ่ตกใจเล็กน้อย “เมื่อครั้งที่แล้วที่เห็นเจ้า ข้าก็ไม่เห็นอะไรผิดปกติ ตอนนั้นเจ้าถูกเวทย์ปีศาจเข้าสิงแล้วเหรอ?”

อิ๋วหวง พยักหน้า “เวทย์ปีศาจนั้นทรงพลังมาก แม้แต่ข้ายังไม่สามารถต้านทานได้ ท่านคงมองไม่เห็น”

พระนางแม่ทัพใหญ่ถอนหายใจเบาๆ “แล้วเวทย์ปีศาจนั้นถูกขจัดไปแล้วใช่ไหม?”

อิ๋วหวง พูด “เวทย์ปีศาจนั้นได้กลืนกินความทรงจำของข้า จริงๆ ตายไปแล้ว แต่หลังจากนั้นข้าก็ฟื้นคืนมา”

พระนางแม่ทัพใหญ่ถอนหายใจด้วยความโล่งใจ “อย่างนั้นก็ดีแล้ว”

อิ๋วหวง พูดว่า: “แม่ครับ คำสาปอมตะที่อยู่ในตัวข้า เกิดขึ้นเมื่อไรครับ?”

พระนางแม่ทัพใหญ่ทำสีหน้าขึงขังสักพัก ก่อนที่จะถอนหายใจเบาๆ และพูดว่า: “ถ้าเจ้าถามมาแล้ว แม่จะบอกให้ เจ้าคำสาปอมตะนั้นเกี่ยวข้องกับความเป็นมาของเจ้า”

อิ๋วหวง สับสน “ความเป็นมาของข้าหรือ?”

พระนางแม่ทัพใหญ่พูดว่า: “เจ้าคงจะจำได้ ตอนที่เจ้าหนุ่มๆ เจ้าก็แทบไม่เคยพบกับพ่อของเจ้าเลย และตอนที่ท่านเห็นเจ้า ท่านก็จะสุภาพมาก ระหว่างเจ้ากับท่านไม่ได้มีความสัมพันธ์ของพ่อกับลูกแบบที่คนปกติควรมี”

อิ๋วหวง คิดทบทวนแล้วก็เห็นด้วย เขากับพ่อของเขานั้นรู้สึกแปลกแยกกันอย่างมาก แม้แต่งานเลี้ยงในครอบครัว เขาก็ไม่เคยเข้าร่วม

พระนางแม่ทัพใหญ่พูดต่อ: “ท่านไม่ใช่พ่อแท้ๆ ของเจ้า ตัวตนที่แท้จริงของท่านคือเพียงแค่บ่าวของพ่อเจ้าเท่านั้น”

อิ๋วหวง ไม่รู้สึกแปลกใจอะไร เขาคิดว่าสิ่งนี้อาจจะเป็นความจริงอยู่แล้ว เพียงแต่เขาไม่ได้พูดออกมา พอได้ยินแม่พูดถึงความจริง เขาก็ถามต่อว่า: “แม่ครับ แล้วพ่อของข้าคือใครครับ?”

พระนางแม่ทัพใหญ่พูดว่า: “พ่อของเจ้าคือทายาทของจักรพรรดิแห่งสวรรค์ ที่มีสายเลือดของเทียนเซิง เรื่องนี้เป็นความลับมาก และมีแค่แม่คนเดียวที่รู้เรื่องนี้ แม่ไม่เคยบอกเจ้ามาก่อน เพราะกลัวมันจะเป็นภาระสำหรับเจ้า ตอนนี้เจ้าก็โตขึ้นแล้ว มีทั้งพลังและความสามารถในการตัดสินใจ ก็ถึงเวลาที่แม่จะบอกเจ้าซะที”

อิ๋วหวง และอู๋เป่ย ต่างก็รู้สึกตกใจ ทายาทของจักรพรรดิแห่งสวรรค์!

พระนางแม่ทัพใหญ่พูดว่า: “การเป็นทายาทของจักรพรรดิแห่งสวรรค์ สำหรับเจ้ามันไม่ได้เป็นเรื่องดี แต่อาจจะนำมาซึ่งอันตรายแทน แต่ทว่า บรรพบุรุษของเจ้าคือเทียนเซิง ซึ่งเจ้ามีเลือดของเทียนเซิงอยู่ในตัว เจ้าจึงมีอนาคตที่ไร้ขีดจำกัด”

อิ๋วหวง พูดว่า: “แม่ครับ ดังนั้นสาเหตุที่ข้าไม่ตาย ก็คือเกี่ยวข้องกับเลือดของเทียนเซิงใช่ไหมครับ?”

พระนางแม่ทัพใหญ่พยักหน้า: “เลือดของเทียนเซิงนั้นมีความเป็นอมตะ การที่จะทำให้เจ้าเสียชีวิตนั้นยากมาก แต่พลังนี้ก็อ่อนลงเรื่อยๆ จนไม่เหมือนเมื่อก่อน เพราะเลือดของเทียนเซิงกำลังถูกเจือจาง”