บทที่ 1963 ได้ถ่ายทอดหงเหมิงต้าเต้า

เด็กหญิง: “นางอยู่ทุกที่ แต่คุณมองไม่เห็นนาง เพราะระดับชั้นของชีวิตพวกคุณต่างกัน เหมือนกับสิ่งมีชีวิตในห้วงเวลาสามมิติที่ไม่สามารถมองเห็นสิ่งมีชีวิตในห้วงเวลาสี่มิติได้ คุณในสายตาของนวลวา ก็เหมือนภาพวาดบนกำแพง นางสามารถปรับเปลี่ยนเนื้อหาในภาพวาดได้ตามต้องการ แต่คุณที่อยู่ในภาพวาดกลับทำได้เพียงยอมรับสิ่งนั้นเท่านั้น”

อู๋เป่ย ขมวดคิ้ว: “ผมน่าสงสารขนาดนั้นเลยเหรอ?”

“ไม่น่าสงสารขนาดนั้น อย่างน้อยคนในภาพวาดก็ไม่รู้ตัวว่าตัวเองเป็นเพียงภาพวาด” คำพูดของเด็กหญิงทำให้อู๋เป่ยถอนหายใจ

“แต่อย่าท้อใจไปเลย การที่คุณมาถึงห้องโถงหงเหมิงได้ แสดงว่าคุณเป็นคนที่มีโชคชะตา รอให้คุณกลับไป จะมีฝูลาภอันยิ่งใหญ่รออยู่”

อู๋เป่ย: “ขอบคุณที่ปลอบใจผม”

จากนั้น เขาใช้สมาธิทั้งหมดเพื่อสัมผัสสิ่งที่อยู่ในชั้นนอกสุด แม้ว่าสิ่งที่อยู่ภายนอกจะเป็นเพียงผิวเผิน แต่อู๋เป่ยก็ยังยากจะตรัสรู้ได้ เขาทำได้เพียงตรัสรู้เพียงส่วนเล็ก ๆ เพียงผิวเผินเท่านั้น

อย่างไรก็ตาม เขาก็ไม่ได้หมดกำลังใจ เพราะความจริงของผู้ที่แข็งแกร่งระดับจักรวาลจะเป็นสิ่งที่เขาเข้าใจได้ง่าย ๆ ได้อย่างไรกัน?

เขานั่งขัดสมาธิอยู่ในห้วงเวลาหงเหมิง ไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าใด เขารู้สึกเหมือนเวลาผ่านไปหมื่นปี จนเริ่มเข้าใจว่าสิ่งที่ห้องโถงหงเหมิงชั้นแรกต้องการบอกเขาคืออะไร

เมื่อเขาเข้าใจในหลักการนั้น เด็กหญิงก็ยิ้มและพูดว่า: “คุณไปได้แล้ว ยินดีด้วย คุณเป็นมนุษย์คนที่สามที่ได้สัมผัสหงเหมิงเต้า”

“สองคนแรกคือใคร?” อู๋เป่ย เพิ่งเอ่ยปาก ก็ถูกพลังบางอย่างผลักออกไป

ประตูห้องโถงเปิดออก เขาถูกผลักออกมา

นอกประตูห้องโถง หัวหน้าสาขาเซี่ย และคนอื่น ๆ ต่างตกตะลึง ทำไมพอเข้าไปไม่นานก็ออกมา? จริง ๆ แล้ว ตั้งแต่อู๋เป่ยเข้าไปในตำหนักจนถูกผลักออกมา ใช้เวลาเพียงสองถึงสามนาทีเท่านั้น!

หลังจากที่อู๋เป่ยออกมา ลมปราณของเขาเปลี่ยนไปเป็นลึกซึ้งจนคาดเดาไม่ได้ หัวหน้าสาขาทั้งสี่ต่างตกใจ หรือว่าเขาบรรลุอะไรบางอย่าง?

อู๋เป่ย พูด: “ท่านหัวหน้าสาขา ช่วงที่ข้าไม่อยู่ รบกวนพวกท่านจัดการอิ่งซงให้ดี” พูดจบ เขาก็จากอิ่งซงไป

เขาก้าวออกไปก้าวเดียว ก็กลับถึงบ้านและคืนสู่รูปลักษณ์เดิม

ทันทีที่เขาคืนสู่ร่างเดิม รูปปั้นอู๋เป่ยในห้วงเวลาลึกลับก็ส่องแสงอีกครั้ง

เผ่าเทพนับสิบที่อยู่รอบ ๆ รูปปั้นต่างดีใจและพูดพร้อมกันว่า: “เขากลับมาแล้ว!”

เปลวไฟแห่งชีวิตบนรูปปั้นลุกโชติช่วง ส่องประกายอำนาจเกรี้ยวกราด เผ่าเทพสิบคนรีบร่ายคำสาปอันชั่วร้ายผ่านรูปปั้นเพื่อหมายปลิดชีพอู๋เป่ย

แต่ในเสี้ยววินาทีที่คำสาปเริ่มต้น รูปปั้นพลันเปล่งแสงสว่างเจิดจ้า ราวกับพลังอำนาจอันยิ่งใหญ่ลุกฮือกลับมาอย่างเกรี้ยวกราด พลังคำสาปสะท้อนกลับไปอย่างรุนแรงถึงร้อยเท่า เสียงกรีดร้องดังก้องทั่วบริเวณ ก่อนที่ร่างของเผ่าเทพทั้งสิบจะระเบิดกระจายตายในทันที ไม่มีใครรอดชีวิต!

อู๋เป่ยที่กำลังอยู่บ้าน รู้สึกถึงบางสิ่งบางอย่างในจิตใจ เขาพึมพำเบา ๆ: “มีคนพยายามสาปฉันสินะ?”

กลับถึงบ้าน อู๋เป่ยได้ปรึกษากับครอบครัวเกี่ยวกับการย้ายพระราชวังไปที่อิ๋งโจว

วันรุ่งขึ้น รอบ ๆ พระราชวัง จู่ๆ ก็ปรากฏกลุ่มหมอกสีเทาอ่อนปกคลุมทั่วบริเวณ เมื่อหมอกค่อย ๆ สลายไป พระราชวังก็หายวับไปจากที่เดิม

เพียงชั่วลมหายใจ เกาะขนาดมหึมาที่ตั้งอยู่ริมอิ๋งโจวปรากฏชัดในสายตา สถานที่แห่งนี้งดงามราวกับสวรรค์บนดิน มีพื้นที่ประมาณหนึ่งในสิบของอิ๋งโจว เป็นหนึ่งในเกาะที่ใหญ่ที่สุดภายใต้การปกครองของอิ่งซง และยังมีชื่อเสียงในเรื่องความงามตราตรึงใจ เกาะนี้มีชื่อว่าฝูเทียนเต่า

บนเกาะฝูเทียนเต่า ท่ามกลางทิวเขาใหญ่ ปรากฏราชวังขนาดมหึมามากมายที่ตั้งตระหง่านอย่างสง่างาม และนี่ก็คือพระราชวังที่อู๋เป่ยตัดสินใจย้ายมา

เมื่อหญิงสาวทั้งหลายได้เห็นทิวทัศน์อันงดงาม สายตาพวกนางเต็มไปด้วยความชื่นชม ถังปิงอวิ๋นบินขึ้นไปบนท้องฟ้าสูง พูดพร้อมรอยยิ้มสดใส: “ซวนเป่ย คุณไปเจอสถานที่แบบนี้มาได้ยังไงกัน?”

อู๋เป่ย: “ที่นี่เดิมทีเป็นสถานที่พักผ่อนของอิ๋วหวง ความงดงามของมันจึงไม่ใช่เรื่องแปลก”

ถังปิงอวิ๋นหัวเราะเบา ๆ: “ซวนเป่ย ตอนนี้คุณเป็นอิ๋วหวงแล้ว งั้นพวกเราจะตั้งรกรากที่อิ๋งโจวจริง ๆ ใช่ไหม?”

อู๋เป่ยตอบด้วยน้ำเสียงมั่นคง: “อิ๋วหวงเป็นเพียงตำแหน่งหนึ่ง เมื่อถึงเวลาที่เหมาะสม ผมจะมอบตำแหน่งนี้ให้คนใหม่ไปดูแล ถังปิงอวิ๋น เธอสนใจตำแหน่งนี้ไหม?”