บทที่ 1962 ห้องโถงหงเหมิง

พูดถึงตรงนี้ เขาถามบรรดาผู้อาวุโสว่า “พวกท่านยังมีอะไรจะพูดไหม?”

หัวหน้าสาขาเซี่ยพูดว่า “ท่านประมุขวิธีการสั่งสอนของท่าน ทำให้พวกข้าชื่นชมยิ่งนัก! จากนี้ไป พวกเราจะสนับสนุนท่านประมุขอย่างเต็มที่!”

อู๋เป่ยพยักหน้า “พวกท่านแยกย้ายไปก่อนเถอะ หัวหน้าสาขาทั้งสี่ ตามข้ามาที่ห้องประชุมใหญ่”

เขาเรียกหัวหน้าสาขาทั้งสี่คนมาที่ห้องประชุมใหญ่ อู๋เป่ยถามถึงเป้าหมายหลักของการเดินทางครั้งนี้ว่า “ท่านประมุขอยากรู้ว่า ณ ตอนนี้ เรามีมรดกจากนวลวาหรือไม่?”

พวกเขามองหน้ากันไปมา ฉีเทียนพูดว่า “ท่านประมุข มรดกจากนวลวาย่อมมีแน่นอน แต่…”

อู๋เป่ยพูดว่า “พูดมาเถอะ”

ฉีเทียนพูดต่อ “ท่านประมุข มรดกจากนวลวานั้นกระจายอยู่สามที่ หนึ่งอยู่ที่ซีไห่ซง อีกหนึ่งที่อยู่ตงไห่ซง และอีกส่วนหนึ่งอยู่ที่สำนักอิ่งซงของเรา แต่การเข้าถึงมรดกนี้ไม่ใช่เรื่องง่ายเลย ไม่มีหัวหน้าสาขาใดที่สามารถเข้าใจได้เลย แม้ในประวัติศาสตร์ก็เคยมีผู้มีความสามารถสูงหลายคนมาที่นี่ เพื่อพยายามเข้าใจคำสอนของนวลวา แต่สุดท้ายล้มเหลวไปหมด บางคนถึงขั้นเสียชีวิตไปเลย!”

อู๋เป่ยพูดว่า “ถ้างั้น หัวหน้าสาขาฉีก็ไม่เคยลองใช่ไหม?”

ฉีเทียนยิ้มลำบากใจ “ข้าจะกล้าหรือ ท่านประมุข? เพราะหลายคนที่มีความสามารถเหนือกว่าข้ายังล้มเหลว ข้าเข้าไปคงไม่มีโอกาสแน่ นอกจากนี้ยังมีความเสี่ยงสูงมาก”

อู๋เป่ยพยักหน้า “อืม ข้าเข้าใจที่พวกท่านหมายถึง แต่เมื่อข้าเป็นท่านประมุขแล้ว ถ้าไม่ลองดูข้าก็คงไม่สบายใจ”

หัวหน้าสาขาเซี่ยพูดว่า “ท่านประมุข มรดกจากนวลวาอยู่ในห้องหลังของสำนักเรา”

อู๋เป่ยพูดว่า “นำทางข้าไปเถอะ”

พวกเขานำอู๋เป่ยไปที่ห้องหลังของสำนัก และเมื่อถึงที่หน้าประตูห้องหลังที่ปิดสนิท ดูเหมือนจะไม่มีใครเข้าออกที่นี่มานานแล้ว

ฉีเทียนพูดว่า “ท่านประมุข มรดกอยู่ภายในห้องนี้ แต่ตั้งแต่พันปีที่ผ่านมา ไม่มีใครเข้าไปที่ห้องนี้ได้”

อู๋เป่ยมาถึงหน้าประตูและยื่นมือผลักประตูห้อง หลังจากนั้นประตูห้องก็ปิดลงเสียงดัง ทำให้หัวหน้าสาขาทั้งสี่ตกใจรีบถอยห่างไปเหมือนกับมีบางสิ่งที่น่ากลัวภายในห้อง

ภายในห้องนั้นเป็นพระราชวังโบราณ อู๋เป่ยเดินเข้าไปอย่างมั่นใจ และทันทีที่เขาก้าวเข้าไป ประตูห้องก็ค่อยๆ ปิดลง

ฉีเทียนแสดงท่าทางทั้งตกใจและดีใจ “เขากล้าเข้าไปจริงๆ!”

หัวหน้าสาขาเซี่ยถอนหายใจเบาๆ “คราวนี้คงไม่กลับออกมาแล้ว เว้นแต่เขาจะเป็นจักรพรรดิผู้เที่ยงแท้ และมีปัญญาเหมือนเซียน”

ฉีเทียนพูดเบาๆ “เสียดายที่เขาไม่ได้เป็นเช่นนั้น เขาก็แค่คนธรรมดาที่มีพลังแข็งแกร่งขึ้น แต่ต้วนชุนก็คือต้วนชุน ไม่ใช่เซียนหรือผู้มีปัญญา”

อู๋เป่ยเดินเข้าสู่ตำหนัก ภาพเซี่ยงรอบข้างเปลี่ยนไปทันที จู่ๆ เขาก็มาอยู่ในห้วงเวลาแห่งหงเหมิงแบบกะทันหัน ที่นี่เต็มไปด้วยพลังอันยิ่งใหญ่ พลังงานถูกบีบอัดจนถึงขีดสุด แรงดึงดูดที่น่ากลัวทำให้ผิวของเขาเริ่มแตกออกทีละน้อย กระดูกของเขากำลังจะถูกทำลาย

เขายังคงสีหน้าเรียบเฉย หลับตาลงเล็กน้อย ไม่นานร่างกายของเขาก็เริ่มโปร่งใสขึ้น และไม่ถูกกระทบจากแรงดึงใดๆ ดังนั้นไม่ว่าแรงที่น่ากลัวแค่ไหนก็ไม่สามารถทำร้ายเขาได้แม้แต่น้อย เพราะเขาได้เข้าสู่สถานะ “ว่างเปล่า”

เลือดของเขาไหลออกจากบาดแผลที่แตก แต่เขาก็ไม่สนใจ สายตาของเขาจับจ้องไปที่ห้วงเวลาหงเหมิง พยายามค้นหามรดกที่นวลวาทิ้งไว้

ทันใดนั้น เสียงหัวเราะเบาๆ ดังขึ้นในจิตใจของเขา ลมปราณจากห้วงหงเหมิงหมุนเวียนและรวมตัวกันเป็นมือเล็กสีขาวบริสุทธิ์ที่เบาๆ ตบไปที่ร่างของเขา

“แคร็ก!”

แค่การตบครั้งเดียว ร่างของอู๋เป่ยแทบจะขาดออกเป็นสองท่อน กระดูกสันหลังของเขาหัก ท้องไส้ของเขาถูกทำลายอย่างรุนแรง

ในช่วงวิกฤติ ปราชญ์จิตสำนึกของต้วนชุนตื่นขึ้น และพลังคำสาปอมตะก็ถูกกระตุ้น ร่างกายที่ได้รับบาดเจ็บของอู๋เป่ยเริ่มฟื้นตัวขึ้นอย่างรวดเร็ว ด้วยความเร็วที่ตาเปล่าสามารถเห็นได้

“แกทนทานได้ดีนะ” เสียงของผู้หญิงดังขึ้น มือเล็กขาวก็ฟาดลงมาอีกครั้ง คราวนี้มันฟาดไปที่หัวของอู๋เป่ย

“แคร็ก!”

อู๋เป่ยรู้สึกได้ว่าหัวของเขาถูกตีจนแบน และสมองของเขาก็สั่น “อือๆ” เขารู้สึกมึนงงไปทันที

ในขณะที่มือเล็กกำลังจะตีเขาอีกครั้ง จากส่วนลึกที่สุดของร่างกาย ร่างกายของเขาก็เกิดการสั่นสะเทือนขึ้น จักรวาลเล็กๆ ภายในร่างกายของเขาก็เริ่มสั่นไหว และแกนกลางของจักรวาลนั้นปลดปล่อยพลังที่น่ากลัวออกมา

“แคร็ก!”

คำสาปอมตะถูกทำลายอย่างสมบูรณ์ภายใต้พลังของแกนกลางจักรวาลและแรงกดดันภายนอก ร่างกายของอู๋เป่ยกลับคืนพลังทั้งหมดในทันที เขาเปลี่ยนร่างกลายเป็นยักษ์ใหญ่หลายพันฟุต ดวงตาของเขาดูเหมือนพระอาทิตย์และพระจันทร์ อย่างรมีลมปราณที่รุนแรง และในช่วงความคิดเดียว พลังลมปราณหงเหมิงทั้งหมดก็แยกกระจายออกไป ปล่อยให้พื้นที่นั้นกลายเป็นสภาพสุญญากาศ