บทที่ 1989 สังหารสัตว์ประหลาดระดับเจ็ด

เสี่ยวอู่ตกใจจนร้องออกมา: “เจ้าบ้าหรือเปล่า?”

อู๋เป่ย: “เจ้าดูที่ตีนเขาสิ มีสัตว์ประหลาดหลายพันตัว เราแข็งแกร่งแค่ไหนก็ไม่อาจฝ่าออกไปได้ ยังไงก็ต้องตายอยู่ดี งั้นมาลองเสี่ยงกันดู!”

เขาเดินขึ้นไปบนภูเขา พร้อมทั้งสังเกตสมุนไพรที่อยู่รอบๆ ในไม่ช้าก็พบสมุนไพรอยู่สองสามต้น เมื่อมาถึงกลางภูเขา เขาก็เริ่มเดินวนไปรอบๆ พร้อมกับเก็บสมุนไพรไปเรื่อยๆ ในเวลาเดียวกัน คนที่อยู่บริเวณตีนเขาก็ถูกบีบให้ขึ้นเขา

หลังจากเดินวนหนึ่งรอบ อู๋เป่ยก็เก็บสมุนไพรครบตามที่ต้องการ เขาไม่มีเวลามากพอที่จะนำไปต้ม จึงหยิบใส่ปากแล้วเคี้ยวทันที ไม่นานนัก เขาก็รู้สึกถึงพลังงานที่เริ่มขยายตัวในบริเวณจุดตันเถียนของเขา จึงนั่งขัดสมาธิลงทันที และใช้โอกาสนี้ทะลุทะลวง

พลังในร่างกายของเขาที่สะสมไว้หลายเท่าตัวได้รวมกัน มุ่งสู่ท้องน้อย รวมกับพลังจากสมุนไพรที่เขากินเข้าไป

จากนั้น ร่างกายเขาส่งเสียงระเบิดดังลั่น จนภูเขาสั่นสะเทือนเล็กน้อย ประตูชีวิตเปิดออก และเขาเข้าสู่ขั้นฝึกฝนร่างกายระดับเก้าอย่างเป็นทางการ!

เมื่อประตูชีวิตเปิดออก พลังทั้งหมดที่เขาเคยดูดซับไว้ก็ไหลเข้าสู่ภายใน

เสี่ยวอู่เบิกตากว้าง: “อู๋เป่ย เจ้าทะลุทะลวงได้อีกแล้วเหรอ?”

อู๋เป่ยไม่พูดอะไร ทันใดนั้นเขาก็กระโดดลอยขึ้นฟ้า ใช้ดาบฟันสัตว์ประหลาดอินทรีที่พุ่งลงมาฆ่าเขาอย่างรวดเร็ว ทันใดนั้น ก็มีพลังอีกระลอกก็ไหลเข้าสู่ร่างกายของเขา

ดวงตาของเขาเปล่งประกาย: “หลังจากเปิดประตูชีวิตแล้ว พลังที่ได้จากการสังหารสัตว์ประหลาดก็สูงถึงประมาณ 80% เลย!”

เสี่ยวอู่ทั้งตกใจและตื่นเต้น: “โอ้พระเจ้า! เปิดประตูชีวิตแล้ว นี่เจ้าอยู่ขั้นฝึกฝนร่างกายระดับเก้าจริงเหรอ?”

อู๋เป่ยพยักหน้า: “ใช่ ขั้นฝึกฝนร่างกายระดับเก้า เสี่ยวอู่ ข้าต้องฆ่าสัตว์ประหลาดเพื่อเพิ่มพลัง เจ้าไปซ่อนตัวก่อน เดี๋ยวข้าจะกลับมาหาเจ้า”

เสี่ยวอู่เข้าใจดีว่า เมื่อเปิดประตูชีวิตแล้ว ประสิทธิภาพในการดูดซับพลังของอู๋เป่ยจะสูงขึ้น พลังงานที่สูญเสียไปจะน้อยลง และขีดจำกัดของพลังที่เขาสามารถดูดซับได้ก็จะเพิ่มขึ้นอย่างมหาศาล

ในขั้นฝึกฝนร่างกายระดับเก้า อู๋เป่ยสามารถแสดงฝีมือดาบและท่าก้าวเดินที่ทรงพลังยิ่งขึ้น เขาพุ่งตัวออกไปยังสัตว์ประหลาดราวกับควันที่บางเบา

“ฟึ่บ ฟึ่บ ฟึ่บ!”

เพียงแค่เงาร่างแวบผ่าน สัตว์ประหลาดระดับสี่จำนวนสามตัวก็ถูกสังหาร เขาตั้งเป้าสังหารเฉพาะสัตว์ประหลาดระดับสี่ขึ้นไป เพราะในขั้นฝึกฝนร่างกายระดับเก้า สัตว์ประหลาดระดับต่ำกว่านั้นแทบไม่มีผลอะไรกับเขา

สถานการณ์เบื้องล่างเลวร้ายมาก จำนวนคนที่เสียชีวิตเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ อู๋เป่ยกวาดล้างสัตว์ประหลาดระดับสี่ไปได้กว่าสี่สิบตัวใน สัตว์ประหลาดระดับห้าอีกกว่าสิบตัว และสังหารสัตว์ประหลาดระดับห้าที่แข็งแกร่งเป็นพิเศษอีกสองตัวด้วย

หลังจากการสังหารครั้งนี้ พลังของเขาเพิ่มขึ้นอีกเกือบสองเท่า เขาจึงมุ่งหน้ากลับขึ้นไปบนภูเขาอีกครั้ง เพื่อค้นหาสัตว์ประหลาดระดับเจ็ดตัวนั้น

ขณะนี้ บริเวณใกล้ยอดเขาถูกทำลายจนราบเรียบ พื้นดินถูกเผาจนดำเกรียม แม้แต่ก้อนหินยังแตกร้าวและกลายเป็นผุยผง บนพื้นมีลิงภูเขาขนาดมหึมานอนอยู่ มันสูงกว่าสิบเมตร แขนซ้ายของมันขาด ส่วนอกขวาเต็มไปด้วยบาดแผลลึกที่มีเลือดไหลทะลัก ดวงตาทั้งสองข้างบอดสนิท รอบตัวลิงภูเขามีซากศพนอนเรียงรายกว่าร้อยร่าง รวมถึงนักรบระดับจอมเวทสามคนที่เสียชีวิตจากการต่อสู้

แต่ว่า มันกำลังฟื้นตัวอย่างรวดเร็ว ในฐานะสัตว์ประหลาดระดับเจ็ด ความสามารถในการฟื้นฟูของมันช่างน่าอัศจรรย์

ไม่นาน อู๋เป่ยก็มาถึงใกล้ตัวลิงภูเขาตัวนั้น ลิงภูเขาซึ่งมีประสาทการได้ยินที่ไวมาก พลันเอียงหูฟังและสะบัดแขนขวาโจมตีไปยังตำแหน่งที่อู๋เป่ยยืนอยู่

อู๋เป่ยเบี่ยงตัวหลบอย่างว่องไว ก่อนจะฟาดดาบใส่เต็มกำลัง

สัตว์ประหลาดตัวนี้พลังลดลงเหลือเพียง 20% จากเดิม 100% โดยเฉพาะเมื่อดวงตาของมันบอดสนิท ทำให้มองไม่เห็นศัตรู

“พุบ!”

ขณะที่มือของลิงยักษ์ฟาดลงมา ก็ถูกอู๋เป่ยฟันขาดในเสี้ยววินาที ลิงยักษ์คำรามลั่นด้วยความเจ็บปวด ก่อนจะกระโดดลอยขึ้นฟ้าแล้วพุ่งลงมาหมายเหยียบอู๋เป่ย

อู๋เป่ยดีดตัวขึ้นอย่างรวดเร็ว ดาบในมือชี้ตรงไปยังปลายคางของลิงยักษ์

หนึ่งร่างพุ่งขึ้น อีกหนึ่งร่างพุ่งลง ทันใดนั้นเสียงก็ดังสนั่นขึ้น ด้ามดาบของอู๋เป่ยเสียบทะลุปลายคางของลิงยักษ์

ลิงยักษ์ร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวด มันใช้มือข้างที่ขาดไปฟาดใส่อู๋เป่ย แต่อู๋เป่ยเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็ว แวบตัวไปอยู่ด้านหลังศีรษะของมัน ก่อนจะดึงดาบสั้นอีกเล่มออกมาแล้วแทงเข้าไปอีกสองครั้ง

แต่พลังชีวิตของลิงยักษ์ยังคงแข็งแกร่ง ถึงขนาดนี้มันก็ยังไม่ตาย

อู๋เป่ยขมวดคิ้วเล็กน้อย ก่อนจะลงมายืนบนพื้น ขณะนั้นเอง เขาสังเกตเห็นว่ามีดาบหนักสีทองยาวกว่าสามเมตร วางอยู่ข้างซากศพ ดาบเล่มนั้นแผ่ลมปราณที่คมกริบ