บทที่ 1990 เมืองร้างผีสาง

เมืองนี้มีขนาดใหญ่ กว้างขวางถึงหลายร้อยลี้ ดูเหมือนว่าเคยเป็นเมืองที่เจริญรุ่งเรืองในอดีต แต่ตอนนี้ กลับกลายเป็นเมืองที่เสื่อมโทรมและร้างไร้ผู้คน จนถึงขั้นไม่มีแม้แต่เงาผีให้เห็น

อู๋เป่ยเดินไปหาบ้านหลังหนึ่งที่กว้างขวาง เขาทำความสะอาดห้องนั่งเล่นเล็กน้อย เพราะบ้านหลังนี้น่าจะถูกทิ้งร้างมาหลายปีแล้ว เต็มไปด้วยใบไม้แห้ง ใยแมงมุม มูลสัตว์ และบรรยากาศที่มืดมน นอกจากนี้ยังมีกระดูกแห้งอยู่ในห้องบางห้อง ไม่รู้มีคนตายในที่นี้นานเท่าไหร่แล้ว

เสี่ยวอู่ช่วยทำความสะอาดใยแมงมุมและขยะ และหาเสื่อผืนหนึ่งมาปูลงบนพื้น เพื่อใช้เป็นที่นอนและพักผ่อนในคืนนี้ ก่อนจะออกเดินทางในวันพรุ่งนี้

อู๋เป่ยหาหม้อใบหนึ่งในบ้าน เขาก่อไฟเตรียมไว้ต้มยาสมุนไพร ก่อนหน้านี้เขาได้เปิดประตูชีวิตไปแล้ว ตอนนี้เขาตั้งใจจะเปิดประตูลมต่อ

เขาหาสมุนไพรได้ครบแล้ว จากนั้นก็ใส่สมุนไพรลงไปในหม้อ หลังจากที่ใส่สมุนไพรลงในหม้อแล้ว ก็เฝ้ารอจนยาสมุนไพรออกฤทธิ์ และพลังจากประตูชีวิตเริ่มไหลออกมา พุ่งไปตามเส้นลมปราณเข้าสู่ปอด และเริ่มรวมตัวที่ตำแหน่งของประตูลม การจะเปิดประตูลมต้องใช้พลังอย่างมหาศาล อู๋เป่ยรู้ดีว่า พลังที่เขาได้รับจากการสังหารสัตว์ประหลาดหลายตัว ในตอนนี้พลังเหล่านี้มารวมตัวกัน จะช่วยเสริมสร้างพลังในการเปิดประตูลมของเขาให้สำเร็จ

“โครมคราม！”

ทันใดนั้นร่างกายของเขาเกิดเสียงดังสนั่น ในทันทีที่ประตูลมเปิดออก อู๋เป่ยรู้สึกได้ถึงการเชื่อมโยงกับพลังจากฟ้าดิน วิญญาณที่อยู่รอบตัวเขา สร้างสัมพันธ์บางอย่างขึ้น ประตูลมในร่างกายของเขาคือพายุหมุนวนเกิดขึ้นภายใน เหมือนกับการหมุนของพายุขนาดเล็กที่หมุนไปอย่างสงบ ขณะนี้ เขารู้สึกถึงความอึดอัดหน้าอก จึงหายใจออกอย่างแรง เมื่อเขาหายใจออก พายุหมุนวนหลายสิบลูกก็พุ่งออกจากตัวเขา พุ่งออกมาจากห้อง และพัดออกไปยังท้องฟ้า

สิ่งที่น่าตกใจเกิดขึ้น เมื่อพายุหมุนเหล่านั้นขยายขนาดขึ้นเมื่อมันถึงท้องฟ้า พวกมันดูเหมือนจะมีระบบที่ซับซ้อนที่สามารถดูดซับพลังวิญญาณจากฟ้าดินได้

หลังจากผ่านไปครึ่งนาที อู๋เป่ยจึงสูดหายใจเข้าใหม่ และพายุหมุนที่อยู่ในอากาศเหมือนถูกเรียกกลับ มันพัดพาไอวิญญาณกลับมาหาเขา และเข้าสู่ปอดของเขา จากนั้นพลังวิญญาณที่สะสมมานั้น ก็เริ่มไหลเข้าไปในร่างกายของอู๋เป่ย

“ที่แท้ นี่ก็คือความลับของประตูลม！” อู๋เป่ยยิ้มออกมา พลังที่ไหลเวียนไปทั่วร่างกายของเขานั้น กระจายไปถึงประตูชีวิต และยังไหลออกมาเพื่อบำรุงร่างกายของเขา

อู๋เป่ยใช้ประตูลม ในการดูดซับไอวิญญาณจากฟ้าดิน ผ่านการหายใจเข้าออก ซึ่งทำให้เขารู้สึกถึงพลังที่ไหลเวียนในร่างกายได้อย่างลึกลับและมหัศจรรย์

จนกระทั่งในช่วงกลางคืน เสี่ยวอู่ได้หลับไปแล้ว จู่ๆอู๋เป่ยก็ลืมตาขึ้น ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไหร่กลุ่มสัตว์ประหลาดประมาณยี่สิบตัวปรากฏตัวอยู่หน้าประตูบ้าน พวกมันดูเหมือนจะถูกดึงดูดมาจากไอวิญญาณของอู๋เป่ย ทุกตัวจ้องมองเขาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความกระหายจากระยะไกล

อู๋เป่ยหัวเราะเยาะออกมาเบาๆ เขาโบกมือขวา แล้วพลังวิญญาณก็รวมตัวกันเป็นมือขนาดใหญ่ พุ่งออกไปนอกประตูและตรงไปหาสัตว์ประหลาดเหล่านั้น สัตว์ประหลาดเหล่านั้นตกใจ และหันหลังหนีไป แต่มือพลังวิญญาณนั้นรวดเร็วมาก จับหมูป่าตัวหนึ่งไว้ได้ในพริบตา และบีบมันจนระเบิดตายทันที

จากนั้น มือพลังวิญญาณยังคงโจมตีต่อไป บีบจับและทำลายสัตว์ประหลาดตัวอื่นๆ ทีละตัว จนในที่สุดเหลือแค่สัตว์ประหลาดไม่กี่ตัวที่หนีไป และไม่กล้ากลับมาอีก

เสี่ยวอู่ถูกปลุกขึ้นจากเสียงดัง และมองไปยังมือพลังวิญญาณที่เปล่งแสงกลางอากาศ และอุทานออกมาว่า “พลังวิญญาณ! พี่อู๋ ท่านเปิดประตูลมแล้วเหรอ?”

อู๋เป่ย ：“ใช่ เสี่ยวอู่ ข้าไม่เคยคิดว่าประตูลมจะมีความสามารถแบบนี้ สามารถดูดซับพลังวิญญาณจากฟ้าดินได้”

เสี่ยวอู่หัวเราะและพูดว่า “ข้าก็เคยเห็นในตำราเกี่ยวกับการฝึก และไม่เคยมีใครทำได้มาก่อนเลยนะ ถ้ามีพลังวิญญาณ พี่อู๋ ท่านก็สามารถกลายเป็นจอมเวทได้แล้ว!”

อู๋เป่ย：“จอมเวทต้องมีพลังวิญญาณเหรอ?”

เสี่ยวอู่ส่ายหัว：“ไม่ใช่ จอมเวทจะฝึกฝนเพื่อสัมผัสกับกฎธรรมชาติ แต่ผลลัพธ์มักจะไม่ดีเท่าไหร่ แต่ต่างจากพี่อู๋ที่มีพลังวิญญาณแบบนี้ ท่านสามารถใช้พลังวิญญาณนั้นเพื่อควบคุมพลังแห่งระเบียบและทำสิ่งที่ต้องการได้เลย!”

อู๋เป่ย：“ข้ายังขาดแค่ประตูสวรรค์ ถ้าข้าเปิดมันได้ ก็จะมีการเปลี่ยนแปลงที่ยิ่งใหญ่กว่าเดิมแน่นอน”

เสี่ยวหวู: “ข้าเคยอ่านหนังสือโบราณเล่มหนึ่ง บอกว่าประตูสวรรค์ ใช้สำหรับการติดต่อกับเจตจำนงสวรรค์เท่านั้น จอมเวทใน'ขั้นทงเทียน'ถึงจะทำได้ พวกเขาเรียกตัวเองว่า'ปรมาจารย์แห่งสวรรค์' และสามารถใช้เจตจำนงสวรรค์ในการกระทำสิ่งต่างๆได้”

อู๋เป่ย: “ดูเหมือนว่า ตามปกติแล้ว ผู้บำเพ็ญจะต้องฝึกตนจนถึงขั้นฝึกฝนร่างกายระดับเก้าสมบูรณ์ เพื่อที่จะสามารถฝึกตนต่อไปได้”

เสี่ยวหวู: “ใช่แล้ว แต่ว่ามันไม่ใช่ว่าใครก็สามารถทำได้ เพราะขั้นฝึกฝนร่างกายระดับเก้านั้นยากมาก ดังนั้น หลายคนจึงหาทางลัด เช่น ฝึกแค่ระดับสามหรือห้าก็พยายามฝ่าเข้าสู่ขั้นจิตวิญญาณ จะว่าไป พี่อู๋ถือเป็นผู้บำเพ็ญที่ถูกต้องสมบูรณ์”

ขณะที่ทั้งสองพูดคุยอยู่นั้น ก็มีเสียงร้องดังขึ้นนอกประตู ฟังดูเศร้าและหลอน ราวกับว่าเสียงร้องนั้นใกล้บ้างไกลบ้าง บางครั้งก็แทบจะไม่ได้ยิน

สีหน้าของเสี่ยวอู่เปลี่ยนไปทันที พร้อมกับกระซิบว่า: “พี่อู๋ อาจจะเป็นภูตผีก็ได้!”

“ภูตผี?” อู๋เป่ยถาม “มันก็เหมือนกับสัตว์ประหลาดใช่ไหม?”

เสี่ยวอู่: “คนที่ตายไปแล้ว บางครั้งอาจกลายเป็นผี ถ้าผีตัวนั้นกายร่างไปอีก ก็จะกลายเป็นภูตผี ตามรังควาน ไม่มีรูปร่าง…”

พูดถึงตรงนี้ จู่ๆตานางก็มีประกายและพูดขึ้นว่า: “พี่อู๋ ตอนนี้ท่านเปิดใช้พลังวิญญาณแล้ว ก็ไม่ต้องกลัว ภูตผีก็กลัวพลังวิญญาณเหมือนกัน”

อู๋เป่ยขมวดคิ้วเล็กน้อย แล้วตะโกนไปข้างนอก: “ไปให้พ้น อย่ามารบกวนข้า!”

ในขณะที่พูดอยู่นั้น ร่างผู้หญิงคนหนึ่งก็ปรากฏขึ้นในลานบ้าน หันหลังให้กับอู๋เป่ย และเสียงร้องนั้นก็ดังขึ้นเรื่อยๆ