บทที่ 20 สาวสวยห้องข้างบน

ดวงตาของชายวัยกลางคนมีความประหลาดใจและตื่นตระหนก เขาผลักประตูห้องผู้ป่วยนอก และพูดเสียงดังว่า "พ่อ! ฟื้นแล้วเหรอครับ ?”

เฝิงจื่อเสียงกำลังคุยกับเว่ยชิงอิ่ง เมื่อเขาเห็นลูกชายของเขาเข้ามา เขาก็พูดอย่างใจเย็น: "ฉันไม่เป็นไร เจี้ยนเฉิง แกออกไปก่อน"

เฝิงเจี้ยนเฉิงตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง แต่เขาไม่กล้าที่จะฝ่าฝืนอำนาจของพ่อ ดังนั้นเขาจึงออกจากห้องฉุกเฉินทันที แต่การแสดงออกของเขาก็แย่มาก

เมื่อเห็นอู๋เป่ยที่ยังคงยืนอยู่ข้างนอก เขาฝืนยิ้มและพูดว่า "คุณหมอวิเศษอู๋ ก่อนหน้านี้ฉันเข้าใจคุณผิด ฉันต้องขอโทษด้วย"

“ไม่เป็นไร คุณจ่ายค่ารักษาเพิ่มขึ้น ฉันก็ไม่ถือ” อู๋เป่ยพูดเบาๆ

เฝิงเจี้ยนเฉิงดูกระวนกระวายใจ และเขารีบเดินไปไกลๆ เพื่อโทรศัพท์

ห้านาทีต่อมา เว่ยชิงอิ่งก็ออกมา และเธอคำนับอู๋เป่ยด้วยความขอบคุณอย่างสุดซึ้ง "คุณอู๋ ขอบคุณมาก ตอนนี้คุณตาของฉันต้องอยู่โรงพยาบาลอีกไหม?"

อู๋เป่ยตอบ "อยู่ในโรงพยาบาลดีที่สุด หาห้องที่มีสภาพแวดล้อมที่ดีกว่านี้ ฉันจะกลับมารักษาเขาในอีกไม่กี่วันข้างหน้า"

"ตกลง ฉันจะรีบดำเนินการ" เธอรีบโทรหาลูกน้อง และขอให้พวกเขาหาห้องพักฟื้น และแจ้งให้หมอทราบถึงสถานการณ์

เมื่อหมอมาถึง พวกเขาก็ดูเหลือเชื่อ ทำไมคนไข้ถึงฟื้นขึ้นมาได้ และอาการทั้งหมดดูเหมือนจะเป็นปกติ

อู๋เป่ยไม่มีเวลาอธิบายให้หมอฟัง เขาตามเฝิงจื่อเสียงไปที่ห้องพักฟื้น และสั่งยาทันทีเพื่อให้คนไปรับยา ยาที่ใช้มีราคาค่อนข้างแพง และหนึ่งในนั้นคือโสมป่าอายุร้อยปี

อย่างไรก็ตาม นี่ไม่ใช่ปัญหาสำหรับตระกูลเฝิงผู้มั่งคั่ง ยาถูกซื้อภายในเวลาไม่ถึงชั่วโมง และเว่ยชิงอิ่งก็ทำการปรุงยาด้วยตัวเอง

อู๋เป่ยยังคงฝังเข็มให้เฝิงจื่อเสียง และในขณะเดียวกันเขาก็ใช้พลังงานที่แท้จริงควบคุมร่างกาย หลังสี่ทุ่ม เฝิงจื่อเสียงดื่มยาตำรับที่สอง เขาฟื้นพลังขึ้น 80% และสามารถนั่งคุยกับผู้คนได้แล้ว

“ชิงอิ่ง เขียนเช็คหนึ่งล้านให้คุณอู๋" เฝิงจื่อเสียงพูกต่อ "น้ำใจเล็กน้อย ขอให้คุณอู๋รับไว้ หากฉันจัดการธุระเสร็จแล้วฉันจะขอบคุณคุณอีกครั้งอย่างแน่นอน"

เป็นเรื่องปกติที่จะรับเงินค่ารักษา และอู๋เป่ยก็เกรงใจ เขาเอื้อมมือไปหยิบเช็ค และพูดว่า "คืนนี้คุณตาพักผ่อนให้เพียงพอ แล้วพรุ่งนี้ฉันจะกลับมารับการรักษา"

เว่ยชิงอิ่งส่งอู๋เป่ยหน้าโรงพยาบาล และขอให้คนขับพาอู๋เป่ยไปส่งที่โรงแรมเทียนหลง

เมื่อกลับมาถึงที่ห้อง อู๋เป่ยโทรหาคนที่บ้าน และบอกว่าคืนนี้เขาจะไม่กลับบ้าน หลังจากรักษาอาการป่วยของแม่ได้ 2 วัน เซลล์มะเร็งก็ไม่คุกคามแล้ว จึงไม่จำเป็นต้องรักษาทุกวัน และการฝังเข็มวันเว้นวันหรือสองวันก็ไม่ใช่เรื่องสำคัญ

ทันทีที่เขาวางสาย เขาได้ยินเสียงกรีดร้องแผ่วเบาจากเพดานด้านบน หัวใจของเขาเต้นแรง เขาแหงนหน้าขึ้น และเห็นสาวสวยที่กำลังฝึกโยคะในตอนบ่ายถูกคนขี้เมากดลงกับพื้น

ผู้ชายคนนั้นร่างสูงใหญ่ สายตาของเขาเต็มไปด้วยความโหดเหี้ยม และเขาก็ฉีกเสื้อผ้าของผู้หญิง

“แย่แล้ว !” อู๋เป่ยโกรธจัดเมื่อเห็นสาวสวยกำลังจะถูกใครบางคนทำร้าย เขากระโดดออกจากหน้าต่าง มือจับกำแพง แล้วดันตัวขึ้นไปในอากาศสูงหลายเมตร จากนั้นดันหน้าต่างขึ้นไปชั้นบนเบา ๆ

เขาบุกขึ้นไปบนห้องหญิงสาวผ่านทางหน้าต่าง ชายฉกรรจ์ไม่แม้แต่จะสังเกตเห็น เขาเดินเข้าไปหนึ่งก้าวแล้วเหยียดนิ้วออกไปที่หลังด้านชายคนนั้น จนชายคนนั้นตัวแข็งและล้มลงกับพื้น

ผู้หญิงคนนั้นกำลังสิ้นหวัง และเมื่อกางเกงชั้นในชิ้นสุดท้ายกำลังจะขาด ชายคนหนึ่งก็ปรากฏตัวขึ้น และผู้ร้ายก็ล้มลงกับพื้น

อู๋เป่ยหันกลับมา และพูดอย่างใจเย็น "ใส่เสื้อผ้าของคุณ"

เสื้อผ้าของหญิงสาวแทบจะขาดเหลือแต่กางเกงชั้นในสีชมพูตัวเล็ก ๆ เธอรีบคว้าผ้าห่มมาคลุมตัวพร้อมน้ำตาที่ไหลอาบหน้าและพูดกับอู๋เป่ยว่า "ขอบคุณค่ะ"

จากนั้นอู๋เป่ยก็หันกลับมา เขาเหลือบมองชายคนนั้นที่พื้นแล้วถามว่า "เขาคือใคร ? คุณต้องการให้ฉันโทรแจ้งตำรวจให้คุณไหม?"

ผู้หญิงคนนั้นก้มหน้าลง "ไม่เป็นไร เขาเป็นเจ้านายของฉัน"

อู๋เป่ยขมวดคิ้ว "เขาล่วงเกินคุณแบบนี้ ถ้าคุณไม่แจ้งตำรวจ ก็จะเกิดเหตุการณ์แบบนี้อีกครั้ง"

ทันใดนั้นผู้หญิงคนนั้นก็ปิดหน้าและร้องไห้ "ฉันไม่มีทางเลือก! แม่ของฉันต้องการเปลี่ยนไต แต่ฉันไม่มีเงิน ฉันไม่อยากให้แม่จากฉันไป ฉันจึงขอยืมเงินเจ้านาย เจ้านายให้ฉันมารอที่โรงแรม แต่ไม่คาดคิดว่าเขาจะ...”

อู๋เป่ยถอนหายใจ ช่างเป็นผู้หญิงที่โง่เขลาจริงๆ!