บทที่ 19 มองความงามชั้นบน

เขาพูดขึ้นทันทีว่า "ขอพบคนป่วยได้ไหม?"

เริ่นเทียนเซิ่งยิ้ม และพูดว่า "คุณอู๋ ลูกสาวของฉันไม่ยอมไปพบหมอ และฉันทำอะไรเธอไม่ได้เลย ดังนั้นฉันจึงอยากขอให้คุณอู๋ปลอมตัวเพื่อเจรจาธุรกิจ”

อู๋เป่ยคิ้วขมวด เขารู้สึกว่าเรื่องนี้ยุ่งยากเกินไป

เมื่อเห็นว่าเขาดูหมดเหมือนจะความอดทน เริ่นเทียนเซิ่งจึงรีบพูดว่า "ฉันจะให้รางวัลคุณ 300,000 หยวน โดยไม่คำนึงว่าท้ายที่สุดแล้วมันจะสำเร็จหรือไม่ ? หากคุณอู๋สามารถรักษาผู้หญิงตัวเล็ก ๆ ได้ แน่นอนว่าฉันตอบแทนอย่างามเลย"

สามแสนนั้นเป็นเงินค่อนข้างเยอะ อู๋เป่ยเห็นแก่เงินจำนวนมาก จึงไม่เซ้าซี้ เขาพูดว่า "คุณเริ่นจัดการให้เรียบร้อยก่อน ฉันจะรอข่าวของคุณ"

"ขอบคุณมาก" เริ่นเทียนเซิ่งพูดอย่างรวดเร็ว “ฉันจัดการห้องให้คุณเรียบร้อยแล้ว เดี๋ยวให้คนพาคุณไป”

อู๋เป่ยลุกขึ้น จากนั้นพนักงานโรงแรมพาเขาไปที่ห้อง ๆ หนึ่งที่ชั้นสิบ โรงแรมเทียนหลงแห่งนี้เป็นโรงแรมหรูระดับ 5 ดาว อู๋เป่ยอาศัยอยู่ที่ห้องชุด สภาพแวดล้อมค่อนข้างดี มีหน้าต่างสูงจากพื้นจรดเพดานขนาดใหญ่ที่สามารถมองเห็นทิวทัศน์ภายนอกได้

ทันทีที่เขานั่งลง เขาได้ยินเสียงเคลื่อนไหวจากเพดาน เขาอดขมวดคิ้วไม่ได้ คนข้างบนกำลังทำอะไร?

เขาเงยศีรษะขึ้น จ้องมองตรงไปที่เพดาน จากนั้นเขาก็เห็นเหตุการณ์ที่ทำให้เลือดกำเดาของเขาเดือดพล่าน !

เขาเห็นสาวสวยสวมชุดคุลมสั้นสีขาว และบราสีดำกำลังเคลื่อนไหวอย่างยากลำบากบนเสื่อโยคะ

ผิวของเธอสวยมาก และขาของเธอเรียวยาว ตาของอู๋เป่ยบอดสนิท เนินอกสูงชัน อย่างน้อยคัพ E

อู๋เป่ยไม่ได้สัมผัสผู้หญิงมาสองปีแล้ว และเมื่อเขาเห็นหญิงสาว ดวงตาของเขาก็เบิกกว้าง เขานอนบนโซฟา และจ้องตรงไปที่ผู้หญิงด้านบน

เมื่อมองต่อไปเรื่อย ๆ เขาเห็นฉากใต้เสื้อผ้าของผู้หญิงคนนั้น และอดไม่ได้ที่จะกลืนน้ำลาย

“ใหญ่อวบ ขาวจัง!”

เขารู้สึกคันจมูก และเมื่อเขาสัมผัสจมูก ฝ่ามือของเขาเต็มไปด้วยเลือด เเลือดกำเดาไหลจริงๆ !

"แย่จัง !"

เขารีบเช็ดเลือดออกด้วยกระดาษทิชชู่ แต่เขาไม่ได้ละสายตาจากสาวงามชั้นบนเลยสักนิด

“นับเป็นโชคดีที่ไม่กี่วันมานี้ได้พบกับสาวสวยทุกคน” เขาพึมพำ

ทันใดนั้น เขาก็มีความคิดที่จะเล่นพิเรนทร์ เมื่อสายตาจับจ้องไป มือที่มองไม่เห็นก็บีบหน้าอกซ้ายของผู้หญิงคนนั้นเบาๆ

"อืม"

ผู้หญิงคนนั้นส่งเสียงร้องเบา ๆ ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความสงสัย อู๋เป่ยบีบหน้าอกเบา ๆ หญิงคนนั้นคิดว่ามันเป็นภาพลวงตา

หลังจากบีบหน้าอก อู๋เป่ยก็เริ่มเวียนหัวเล็กน้อย สิ่งที่เขาใช้คือตาวิเศษ ตาประเภทนี้พลังอ่อนแอมาก แเขาต้องพักครึ่งวันหลังจากใช้เพียงครั้งเดียว เขาได้ทำการทดลองในเรือนจำ ปัจจุบันสายตาของเขาสามารถยกของหนักไม่เกินครึ่งสลึง

เขายังคงต้องการหยอกล้อกับสาวสวยคนนี้ต่อไป ทันใดนั้นเสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น เป็นสายของเว่ยชิงอิ่ง เว่ยชิงอิ่งพูดทางโทรศัพท์อย่างกระวนกระวายใจ "คุณอู๋ คุณตาของฉันกำลังจะตาย!"

อู๋เป่ยตกใจและถามว่า "เกิดอะไรขึ้น?"

“หมอบอกว่าเนื้องอกแตก และมีเลือดออกในกะโหลกศีรษะเป็นบริเวณกว้าง และพวกเขากำลังช่วยชีวิต”

ปฏิกิริยาแรกของอู๋เป่ยคือเป็นไปไม่ได้ เขาเคยเห็นเนื้องอกมาก่อน และมันจะไม่แตก นับประสาอะไรกับเลือดออกจำนวนมาก เกิดอะไรขึ้น?

การช่วยชีวิตผู้คนเป็นสิ่งสำคัญ เขาพูดทันทีว่า "อยู่ที่ไหน ฉันจะไปที่นั่นทันที"

ขณะที่พูด เขาก็เดินออกไป และเมื่อเขามาถึงล็อบบี้ของโรงแรม ก็มีคนมาถามว่า "คุณอู๋ คุณจะออกข้างนอกเหรอ?"

อู๋เป่ยพยักหน้า "คุณเป็นคนของคุณเริ่นใช่ไหม?"

“ใช่ครับ คุณเริ่นสั่งไว้ ให้ผมดูแลคุณ” ชายคนนั้นพูดด้วยรอยยิ้ม

อู๋เป่ยกล่าวทันที "ช่วยหารถพาฉันไปโรงพยาบาลที"

ชายคนนั้นไม่ได้ถามอะไรอีก และขอให้ผู้จัดการโรงแรมเตรียมรถโรงแรมให้เพื่อพาอู๋เป่ยไปโรงพยาบาลไห่เฉิงอันเหอทันที

ครึ่งชั่วโมงต่อมา อู๋เป่ยก็มาถึงโรงพยาบาลไห่เฉิงอันเหอ

เว่ยชิงอิ่งที่รออยู่ด้านนอกตาสีแดง เมื่อเธอเห็นอู๋เป่ย เธอรู้สึกราวกับว่าเธอเคยเห็นผู้ช่วยชีวิต และรีบพูดว่า "คุณอู๋ ได้โปรดช่วยคุณตาของฉันด้วย"

ทันทีที่เขาพูดจบ ประตูห้องฉุกเฉินก็เปิดออก และหมอคนหนึ่งเดินเข้ามา เขาเหงื่อออกมากและดูเหนื่อยมาก