บทที่18 สาวสวย ขาดผู้ชาย

ชายหนุ่มนั่งอยู่ในที่นั่งชั้นหนึ่งซึ่งอยู่ไม่ไกลจากชั้นธุรกิจ เขาเป็นคนแรกที่ได้ยินเสียงประกาศ อย่างไรก็ตาม เขาเป็นคนเห็นแก่ตัว เขาไม่ได้ทำทันที ท้ายที่สุดการช่วยชีวิตมีความเสี่ยงและจะไม่มีรางวัลตอบแทน

อย่างไรก็ตาม ทันทีที่ประตูเปิดออก เขาเห็นหญิงสาวสวยในชุดสูท สวมสร้อยข้อมือวาเชอรอง คอนสแตนตินราคาเจ็ดแปดแสนหยวน

เห็นเช่นนั้นเขาก็มีชีวิตชีวาขึ้น พร้อมกับติดตามอู๋เป่ยไปที่ห้องโดยสาร และเสนอที่จะรับการรักษาทางการแพทย์สำหรับชายชรา ไม่มีอะไรไม่หวังผล แม้ว่าจะช่วยไม่ได้ อย่างน้อยเขาก็สามารถสร้างความประทับใจแก่สาวสวยได้

คำพูดของอู๋เป่ยทำให้เขาไม่พอใจ เด็กคนนี้คือใคร? เขามองอู๋เป่ยตั้งแต่หัวจรดเท้าและพูดว่า "นี่พ่อหนุ่ม ถ้าไม่รู้อะไรก็อย่าพูดไร้สาระ สมองของเขาเป็นเช่นไรก็ไม่รู้ และคุณต้องใช้เครื่องมือแพทย์วินิจฉัย คุณเอาอะไรมาชี้วัดว่า เขาอยู่ไม่ถึงห้านาที?"

สาวสวยในชุดสูทก็มองไปที่อู๋เป่ยอย่างประหม่า และต้องการฟังคำตอบของเขา

อู๋เป่ยกล่าว "ทำดีกว่าพูด ผมมีวิธีปลุกชายชรา เพื่อยืดเวลาออกไปให้มากพอที่จะไปโรงพยาบาลเพื่อรับการรักษา"

ชายหนุ่มเยาะเย้ย "คุณมีวิธีแก้ไขเหรอ? คุณยังเด็กมาก คุณยังเป็นนักศึกษาแพทย์อยู่หรือไม่? คุณเป็นหมอไหม?"

อู๋เป่ยกล่าว "ผมเป็นหมอแผนจีน"

อู๋เป่ยกล่าวต่อ "ผมเป็นหมอพเนจร"

“หมอพเนจร?” หมอหนุ่มเยาะเย้ยแ ละมองหญิงสาวสวยในชุดสูท “คุณผู้หญิง หมอพเนจรก็เหมือนคนโกหก อย่าเชื่อคำพูดของเขา หากรักษาไม่ดี คนไข้จะแย่ได้"

ชายหนุ่มข้าง ๆ เขาเปลี่ยนอารมณ์ทันที เขาตะคอกใส่อู๋เป่ยด้วยความเกี้ยวกราด "คนโกหก ออกไป!"

คิ้วของอู๋เป่ยกระตุกพร้อมกัน "คนโกหก? ฉันมาที่นี่เพื่อวินิจฉัยอาการ ฉันได้ยินประกาศแจ้งว่ามีคนป่วยหนัก สภาพของชายชราไม่สู้ดีนัก พูดตรง ๆ เขาจะมีชีวิตอยู่ไม่ถึงห้านาที! "

“คุณกล้าดียังไงมาพูดเรื่องไร้สาระ!” ชายหนุ่มโกรธจัด และคว้าคอเสื้อของอู๋เป่ย

อู๋เป่ยไม่ต้องการขัดแย้งกับเขา เขาก้าวกลับไปที่ประตูห้องโดยสารและพูดอย่างเย็นชาว่า "อีกสองนาที เขาจะมีฟองที่ปาก หลังจากสามนาที แขนขาของเขาจะเปลี่ยนเป็นสีน้ำเงิน ธาตุของเขาจะแตกทันที!"

หลังจากพูดจบ เขาก็กลับไปนั่งโดยไม่หันกลับมามอง เขาเสียใจมาก เดิมเขาไปหาคนไข้ด้วยความเมตตา แต่ถูกปฏิบัติเหมือนโกหก สมัยนี้เป็นคนดียากแล้ว!

ทันทีที่อู๋เป่ยจากไป หมอหนุ่มก็ตะคอกและพูดว่า "คนเจ้าเล่ห์คนนี้น่ารังเกียจจริงๆ ถ้าฉันไม่เปิดโปงเขาทันที ผลที่ตามมาคงจะเลวร้ายมาก"

สาวสวยในชุดสูทดูเป็นกังวล แต่เธอก็ยังไม่ยอมแพ้และถามว่า "ขอบคุณนะ คุณช่วยบรรเทาอาการของคุณตาก่อนที่รถไฟจะถึงสถานีต่อไปไหม?"

หมอหนุ่มถอนหายใจ "ถ้าผมอยู่ในโรงพยาบาล ผมมีทางออก แต่ที่นี่ขาดแคลนเข็มและยา ผมไม่สามารถทำอะไรได้"

ทันทีที่เขาพูดจบ ชายชราก็สั่นร่างกายของเขาและเริ่มมีฟองที่ปาก น่ากลัวมาก

สาวสวยในชุดสูทร้องลั่น “คุณตา เป็นอะไรไป!”

ชายหนุ่มก็ตกใจเช่นกัน "ทำอย่างไรดี? คุณตาตัวสั่นไปหมด ทั้งหมดเป็นเพราะไอ้สารเลวนั่นพูดไร้สาระ ผมจะไปหาเขา!"

“หยุด!” ทันใดนั้นสาวสวยในชุดสูทก็สงบลงอย่างมากและร้องเรียกชายหนุ่ม

เธอสังเกตเห็นสถานการณ์ของชายชรา ทันใดนั้นก็พูดว่า "ตามฉันไปขอร้องให้สุภาพบุรุษคนนั้นมา"

“อะไรนะ ขอร้องเขาเหรอ?” ชายคนนั้นดูลังเลใจ “เขาเป็นแค่คนปลิ้นปล้อน...”

“หุบปาก!” สาวสวยในชุดสูทจ้องเขาอย่างดุดัน “ถ้าเขาเป็นคนธรรมดา คงเป็นไปไม่ได้ที่เขาจะแม่นยำขนาดนี้ เชิญเขามา แล้วค่อยขอโทษเขาทีหลัง!”

หัวใจของชายผู้นี้สะเทือนใจ เขาเป็นปรมาจารย์ด้านการแพทย์จริงหรือ?

ตั้งแต่เขายังเด็ก เขาเติบโตขึ้นมาภายใต้อำนาจของพี่สาว และเขาไม่กล้าขัดคำสั่งเธอ และติดตามเธอไปเพื่อเชิญอู๋เป่ย

สีหน้าของหมอหนุ่มขุ่นมัว และไม่แน่ใจว่าทำไมเขาถึงพูดถูก? เขามีทักษะการแพทย์จริงหรือ ? เป็นไปไม่ได้ ตัวเขาเองไม่เห็นด้วยซ้ำ เป็นแค่หมอพเนจรจะรู้ได้ไง?

ไม่นานหลังจากที่อู๋เป่ยนั่งลง สองพี่น้องและพนักงานต้อนรับก็รีบไปหาอู๋เป่ย ห้องโดยสารชั้นสองค่อนข้างแออัด และพวกเขาโค้งคำนับอย่างสุดซึ้งต่ออู๋เป่ยทีละคน

“ขออภัย เราเข้าใจคุณผิด!” สาวสวยในชุดสูทยืนอยู่ด้านหน้า

อู๋เป่ยกำลังอ่านนิตยสารไม่เงยหน้าขึ้น เขาพูดอย่างใจเย็นว่า "ไม่เป็นไร ฉันเป็นแค่คนปลิ้นปล้อน ฉันไม่รู้ทักษะทางการแพทย์"

"คุณคะ พวกเราผิดไปแล้ว ได้โปรดช่วยคุณตาด้วย ฉันเว่ยชิงอิ่งขอบคุณเป็นอย่างสูง" หลังจากที่หญิงคนนั้นพูดจบ น้ำตาเธอคลอ ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความอ้อนวอน

อู๋เป่ยกลัวผู้หญิงร้องไห้มากที่สุด โดยเฉพาะผู้หญิงสวย เขาถอนหายใจและพูดว่า "นำทางไป"

เว่ยชิงอิ่งมีความสุขมาก และรีบไปข้างหน้าเพื่อนำทาง

เมื่อเขากลับมาที่ชั้นธุกิจอีกครั้ง แขนขาของชายชราเปลี่ยนเป็นสีน้ำเงินอย่างที่อู๋เป่ยพูด

อู๋เป่ยไม่สนใจเลย เขามองดู จากนั้นหยิบเข็มทองออกมา และเจาะเนื้องอกตามแนวกระดูกของกะโหลกศีรษะ

เนื่องจากการมีอยู่ของเนื้องอก ความดันในกะโหลกศีรษะจึงเพิ่มขึ้น และมีก้อนเลือดเกิดขึ้นเฉพาะที่ เข็มของเขาติดอยู่ที่ก้อนเลือด เขาดึงเข็มออกด้วยการบิดเบาๆ เลือดไหลพุ่งออกมาตามรูเข็ม

เขาเตรียมที่จะรองเลือดด้วยถ้วยกระดาษแล้ว ในช่วงเวลานี้ก้อนเลือดหายไปทันที ความดันลดลง และเส้นประสาทที่ถูกเนื้องอกกดทับก็บรรเทาลง

ชายชราพูดว่า "อ๊ะ" หายใจออกยาว ๆ กลอกตาสองสามครั้ง แล้วค่อย ๆ กลับสู่ปกติ เขาถามว่า "ฉนเป็นอะไรไป?"

“คุณตา!” เว่ยชิงอิ่งทั้งประหลาดใจและดีใจ รีบพยุงคุณตาลุกขึ้น

เมื่อเห็นฉากนี้หมอหนุ่มก็อ้าปากค้างด้วยความตกใจ เขาทำได้ยังไง? เพียงเข็มเล่มเดียว

ชายหนุ่มที่พูดจาหยาบคายก่อนจะก้มหัวให้อู๋เป่ยทันที "ฉันขอโทษ! ฉันตาบอด โปรดยกโทษให้ฉันด้วย!"

อู๋เป่ยไม่ต้องการคุยกับเขา ดังนั้นเขาจึงพูดกับสาวสวยในชุดสูทว่า "ฉันแค่บรรเทาอาการป่วยกระทันหันของเขาชั่วคราว และเมื่อไปถึงไห่เฉิง ส่งเขาไปโรงพยาบาลเพื่อรับการตรวจ "