บทที่ 2002 เส้นทางท่อนที่สอง

เชียนเสวี่ยหลิงเจียวยิ้มแล้วพูดว่า：“ซวนเป่ย เราไปสำรวจข้างหลังกันต่อเถอะ เรื่องของอาหลี ค่อยถามระหว่างทางก็ได้”

อาหลีมองไปที่เชียนเสวี่ยหลิงเจียว จู่ๆก็แสดงท่าทางดุร้าย: "สิ่งมีชีวิตตัวนี้ดูน่ากินมากเลย นายท่าน ข้าจะกิน!"

อู๋เป่ยรีบพูดว่า: "อาหลี นางคือนายหญิง ห้ามกิน!"

อาหลี: "นายท่าน นางคือภรรยาของท่านหรือ?"

อู๋เป่ย: "ใช่"

อาหลีหัวเราะ ทันทีที่กระโดดลงมา ก็จับมือของเชียนเสวี่ยหลิงเจียวพูดว่า: "นายหญิง อุ้มหน่อย"

เชียนเสวี่ยหลิงเจียวรู้สึกงงและคิดในใจว่า ทำไมเจ้าสิ่งมีชีวิตจากความโกลาหลถึงชอบให้อุ้มจังเลย?”

ถึงแม้จะคิดแบบนั้น แต่นางก็ยังยอมอุ้มอาหลี อาหลีตัวสูงประมาณหนึ่งเมตรห้าสิบกว่า เป็นสาวน้อยดูน่ารัก แต่ว่าตัวหนักมากจนเกือบทับเอวของเชียนเสวี่ยหลิงเจียวจนหัก

อู๋เป่ยรีบเข้ามาช่วยและพูดว่า: "อาหลีเชื่อฟังนะ อยู่ข้างนอกห้ามให้ใครอุ้มนะ เดินเองเลย"

"ก็ได้" อาหลีกระโดดขึ้น และเดินกระโดดไปมาเหมือนกับสาวน้อย และเต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น

เดินออกจากถ้ำคริสตัล อาหลีแตะเบาๆบนภูเขา ทันใดนั้น "โครมคราม" เสียงดังลั่น ทั่วทั้งยอดเขาเทียนเยว่ก็แตกกระจาย ทำให้อู๋เป่ยต้องรีบลากอาหลีและเชียนเสวี่ยหลิงเจียวกลับไปยังเส้นทางหลักอย่างรวดเร็ว

เมื่อถึงเส้นทางหลัก อู๋เป่ยมองอาหลีด้วยสีหน้าประหลาดใจและพูดว่า: "อาหลี เจ้าเป็นสิ่งมีชีวิตจากความโกลาหล ในหมู่สิ่งมีชีวิตจากความโกลาหล เจ้ามีพลังที่แข็งแกร่งมากใช่ไหม?"

อาหลี: "ก็พอใช้ได้แหละ เพราะข้าไม่เคยถูกสิ่งมีชีวิตอื่นรังแกเลย พวกมันต่างหากที่โดนข้ารังแก"

"แล้วเจ้ารู้จัก 'จักรพรรดิ' ไหม?"

จักรพรรดิ คือพลังที่อู๋เป่ยฝึกจิตวิญญาณจักรพรรดิ ซึ่งดูดซับมา จากสิ่งมีชีวิตจากความโกลาหลที่ชื่อ "จักรพรรดิ"

อาหลี: "จักรพรรดิ? เป็นแค่ของเก่าเท่านั้น ข้าเคยเห็นซากศพของมันนะ น่าเสียดายจริงๆ"

อู๋เป่ย: "ทำไมถึงเสียดาย?"

อาหลี: "ข้าไม่กินซากศพ ถ้ามันยังไม่ตาย ข้าจะกินมันและดูดซับพลังของมัน"

อู๋เป่ยและเชียนเสวี่ยหลิงเจียวมองหน้ากันด้วยความประหลาดใจ สิ่งมีชีวิตจากความโกลาหลที่มีรูปลักษณ์เป็นหญิงสาวคนนี้ดูเหมือนจะมีพลังที่แข็งแกร่งมาก!

"อาหลี เจ้าใช้พลังแค่หนึ่งส่วนของเจ้า แล้วต่อยข้าเบาๆหนึ่งหมัด" อู๋เป่ยกล่าวเพื่อทดสอบพลังของอาหลี

อาหลีรู้สึกประหลาดใจ: "นายท่าน อย่าทำเลยนะ ข้าอาจจะตีท่านจนตายได้"

อู๋เป่ย: "ตีตายก็ไม่เป็นไร เจ้าแค่ตีก็พอ"

อาหลีเห็นอู๋เป่ยยืนยัน ก็ยื่นกำปั้นเล็กๆสีขาวของนางออกไป แล้วทุบเบาๆที่ไหล่ของเขาหนึ่งที

“แกร๊ก！”

อู๋เป่ยรู้สึกถึงพลังที่ไม่สามารถต้านทานได้พุ่งเข้ามา เขาพยายามต่อต้านอย่างเต็มที่ แต่แขนของเขาก็ยังหัก แล้วร่างกายของเขาถูกผลักไปไกลสิบกว่เมตรถึงหยุดลง

อาหลีรีบวิ่งมาหาด้วยสีหน้ากังวล: "นายท่าน ท่านไม่เป็นไรใช่ไหม? โชคดีที่ข้าใช้พลังแค่ครึ่งเดียว ไม่งั้นนายท่านจะยิ่งแย่กว่านี้"

อู๋เป่ยกระอักเลือดออกมาพร้อมกับไอเป็นครั้งๆแล้วพูด: "ไม่เป็นไร ไม่ตายหรอก"

เชียนเสวี่ยหลิงเจียวใบหน้าขาวซีดไปแล้ว และมองไปที่อาหลีด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัว

"ซวนเป่ย ผู้แข็งแกร่งแบบไหนกันนะที่สามารถเอาชนะอาหลีได้?" นางถามด้วยความสงสัย

อู๋เป่ย: "ไม่แน่ใจนะ แต่จากการคาดเดาของข้า พลังของอาหลีน่าจะเทียบเท่ากับผู้แข็งแกร่งแห่งยุคระดับแปด การที่ใครบางคนเอาชนะนางได้ อาจจะเป็นผู้แข็งแกร่งแห่งยุคระดับเก้า หรือแม้กระทั่งผู้ที่มีพลังในระดับจักรวาล"

เชียนเสวี่ยหลิงเจียว: "ถ้ามีอาหลีอยู่ข้างๆ ในหนทางแห่งผู้เที่ยงแท้เราก็ไม่ต้องกลัวศัตรูใดๆ "

อู๋เป่ย: "หนทางนี้ พวกเราต้องเดินด้วยตัวเอง"