บทที่ 2004 ป้อมปราการเป่ยหมิง

เมื่อเดินเข้าไปในป่า ทางเดินข้างในเต็มไปด้วยความยากลำบาก มีทั้งพุ่มไม้ หญ้าป่า และฝูงแมลงที่น่ากลัว โชคดีที่อาหลี น่ากลัวยิ่งกว่า ฝูงแมลงเหล่านั้นไม่กล้าเข้าใกล้ หากมีตัวไหนเผลอบินเข้ามาใกล้ร่างกายของมันจะแข็งทื่อ และถึงขั้นระเบิดตายทันที

อาหลีเดินนำหน้าเปิดทาง แม้แต่พืชและต้นไม้ก็เหมือนหวาดกลัวนาง พวกมันค่อยๆแยกออกจากกัน หลีกเป็นทางเดินให้

หลังจากเดินมาได้ระยะหนึ่ง พื้นที่ปกคลุมด้วยหญ้าก็เริ่มหายไป จากนั้นก็เดินบนถนนกรวดหิน หยิบกรวดหิน อู๋เป่ยแปลกใจและพูดว่า: "หรือว่าที่นี่เคยมีคนอาศัยอยู่มาก่อน?"

เดินตามถนนกรวดหินมาสักพัก อู๋เป่ยก็เห็นปราสาทหลังหนึ่งที่ถูกปกคลุมไปด้วยเถาวัลย์ ปราสาทนี้เก่าแก่มาก และมีสถาปัตยกรรมที่แปลกตา มองดูคล้ายกับรังผึ้งขนาดใหญ่ บนตัวปราสาทมีหน้าต่างเปิดไว้หลายบาน

อาหลีพูดว่า: "นายท่าน ปราสาทหลังนี้น่าจะผ่านกาลเวลามาหลายยุคสมัย เจ้าของของมันคงเคยปักหลักอยู่ที่นี่"

ในใจของอู๋เป่ยตื่นเต้นขึ้นมาทันที: "ข้าเคยได้ยินมาว่า ผู้แข็งแกร่งแห่งยุคบางคนจะสร้างป้อมปราการเพื่อหลบเคราะห์ครั้งใหญ่แห่งยุค ปราสาทหลังนี้อาจเป็นป้อมปราการแห่งยุคในตำนานก็เป็นได้"

ตอนที่ตระกูลเหยียนต้องการได้รังของเวทย์ปีศาจ ก็เคยสัญญาจะมอบป้อมปราการแห่งยุคเป็นสิ่งแลกเปลี่ยน

สายตาของเชียนเสวี่ยหลิงเจียวเป็นประกาย：“ป้อมทราการแห่งยุคเป็นของที่ล้ำค่ามาก เมื่อมีมัน ก็สามารถปลอดภัยไปตลอดชีวิต”

อู๋เป่ยถามอาหลี: "อาหลี เจ้าคิดยังไง ปราสาทนี้ผ่านมากี่ยุคสมัยแล้ว?"

อาหลี：“อย่างน้อยก็ห้ายุคสมัย”

อู๋เป่ย: "นั่นหมายความว่า เจ้าของปราสาทนี้ ต้องเป็นผู้แข็งแกร่งที่มีพลังถึงอย่างน้อยห้ายุคสมัย ผู้แข็งแกร่งที่หนีไปก่อนหน้านี้ คงไม่ใช่เจ้าของปราสาทหรอกนะ?"

อาหลี: "ไม่มีทาง ปราสาทหลังนี้ไม่มีเจ้าของ เป็นของไร้เจ้าของมานานแล้ว"

อู๋เป่ย: "ไม่มีเจ้าของหรือ? ถ้าอย่างนั้นเราก็ลองเข้าไปดูเถอะ ผู้แข็งแกร่งที่อาศัยอยู่ที่นี่มาถึงห้ายุคสมัย น่าจะทิ้งอะไรไว้ให้เราเจอบ้างแน่ๆ"

ขณะที่พูด เขาก็มาถึงประตูทางเข้าปราสาท ประตูบานใหญ่ดูแปลกตา และถูกปิดสนิท ข้างๆมีหน้าต่างบานเล็ก ซึ่งก็ถูกปิดไว้เช่นกัน

อู๋เป่ยเอื้อมมือไปแตะที่บานประตู จู่ๆหน้าต่างบานเล็กข้างๆก็เปิดออก เผยให้เห็นหัวสีดำสนิทยื่นออกมา มันดูประหลาดมาก และก็จ้องมองไปที่อู๋เป่ย

หัวนั้นมีเพียงดวงตาข้างเดียวกับปาก แต่ไม่มีจมูก มันส่งเสียงเป็นสำเนียงแปลกๆออกมา แต่ที่แปลกกว่าคือ อู๋เป่ยกลับสามารถเข้าใจความหมายของเสียงนั้นได้

"ที่นี่คือป้อมปราการเป่ยหมิง ภายในมีมรดกและขุมทรัพย์ของท่านเป่ยหมิง หากเจ้าผ่านการทดสอบ เจ้าจะได้รับทุกสิ่งที่เป็นของท่านเป่ยหมิง อย่างไรก็ตาม กระบวนการทดสอบนั้นอันตรายมาก เจ้าพร้อมจะตัดสินใจหรือยัง?"

อู๋เป่ย: "แล้วท่านเป่ยหมิงยังมีชีวิตอยู่ในโลกนี้หรือไม่?"

หัวตาเดียว: "ท่านเป่ยหมิงได้ล่วงลับไปตั้งแต่ยุคสมัยที่ผ่านมาแล้ว"

อู๋เป่ย: "ท่านเป่ยหมิงตั้งใจทิ้งป้อมปราการนี้ไว้ เพื่อให้คนรุ่นหลังได้รับสืบทอดใช่ไหม?"

หัวตาเดียว: "ท่านเป่ยหมิงมีภารกิจสองอย่างที่ยังไม่เสร็จสมบูรณ์ และต้องการผู้สืบทอดเพื่อช่วยทำให้สำเร็จ"

อู๋เป่ย: "ตอนนี้ข้าสามารถรู้ได้หรือไม่ว่าภารกิจสองอย่างนั้นคืออะไร?"

"มีเพียงผู้ที่ผ่านการทดสอบเท่านั้น จึงจะมีสิทธิ์รู้ถึงภารกิจนั้น"

อู๋เป่ยพยักหน้า: "คือการทดสอบอะไร?"

หัวตาเดียว: "ง่ายมาก ภายในป้อมปราการมีหุ่นต่อสู้ที่ท่านเป่ยหมิงทิ้งไว้ หากเอาชนะมันได้ เจ้าก็สามารถนำป้อมปราการแห่งนี้ไปได้ และหลังจากนั้น ขอเพียงเจ้าสามารถทำภารกิจสองอย่างให้สำเร็จ เจ้าจะได้รับมรดกและสมบัติทั้งหมดที่เหลืออยู่"

อู๋เป่ยใคร่ครวญอยู่ครู่หนึ่ง แล้วพูดว่า: "ได้ ข้ารับการทดสอบนี้"

จากนั้นเขาหันและพูดว่า: "พวกเจ้ารออยู่ด้านนอก ข้าจะเข้าไปดูก่อน"

พูดจบ ประตูใหญ่ของป้อมปราการค่อยๆเปิดออก แล้วอู๋เป่ยก็เดินเข้าไป

ทันทีที่เขาเข้าประตู สายตาก็เบิกโพลงด้วยความตื่นตะลึง เขามาถึงพื้นที่กว้างใหญ่ ตรงหน้าเขา มีสัตว์ประหลาดตัวหนึ่งยืนอยู่ สัตว์ประหลาดตัวนี้มีหกแขนสี่ขา แขนแต่ละข้างต่างก็มีตราประทับ

สัตว์ประหลาดมีสามหน้า แต่ละหน้ามองไปคนละทิศทาง ใบหน้าแรกแสดงความโกรธ อีกใบหน้าคือความเมตตา ส่วนใบหน้าสุดท้ายคือความสุข

เมื่ออู๋เป่ยเห็นสัตว์ประหลาดตัวนั้น ก็รู้ว่ามันมีพลังระดับเดียวกับผู้แข็งแกร่งแห่งยุค ไม่ใช่เรื่องง่ายที่จะจัดการกับมัน

แขนข้างหนึ่งของสัตว์ประหลาดกำหมัดจนแน่น จากนั้นก็เริ่มเคลื่อนไหวอย่างเงียบๆ เงาร่างหนึ่งก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าของอู๋เป่ย และปล่อยหมัดจู่โจมต่อเนื่องนับพันครั้ง

วรยุทธ์ของอู๋เป่ยนั้นถึงขั้นที่เหลือเชื่อมาก เขาฟาดมือซ้ายออกไป ก่อนจะง้างหมัดขวาชกสวนกลับอย่างรุนแรง

“ตูม！”