บทที่ 2008 หน้าเขาเทียนฉือ ได้เลื่อนเป็นขั้นบรรพบุรุษผู้เที่ยงแท้

อู๋เป่ยเก็บถุงลูกท้อใบสุดท้าย ยิ้มแล้วกล่าวว่า: "เจ้าได้ลูกท้อพวกนี้มาจากไหนตั้วแต่แรก?"

ลิงพูดว่า: "จำไม่ได้แล้ว บรรพบุรุษของข้าอาศัยอยู่ใกล้ป่าสวนลูกท้อ และกินลูกท้อเป็นอาหาร"

อู๋เป่ยหยิบเมล็ดท้อจากต้นท้อที่บรรพบุรุษลูกท้อปลูกไว้แล้วกล่าวว่า: "นี่คือลูกท้อจากเมล็ดของต้นท้อแรกที่เกิดขึ้นในโลกนี้ พวกเจ้าสามารถปลูกมันได้ หากมันเติบโตขึ้น มันจะให้ผลท้อที่อร่อยกว่าท้อที่พวกเจ้ากินตอนนี้ถึงร้อยเท่า"

หัวเหล็กดีใจมาก รับเมล็ดท้ออย่างระมัดระวังแล้วกล่าวว่า: "ท่าน ข้าแทบจะรู้จักทุกสิ่งมีชีวิตที่ทรงพลังในเกาะแห่งความโกลาหล หากท่านสงสัยอะไร ท่านสามารถถามข้าได้"

อู๋เป่ยคิดครู่หนึ่งแล้วถามว่า: "ถ้าข้าต้องการตามหาสิ่งมีชีวิตในจักรวาลหลัก ควรไปหาข้อเบาะแสจากที่ไหน?"

หัวเหล็กตอบว่า: "ถ้าไปทางทิศตะวันออกพันกว่าลี้ มีภูเขาลูกหนึ่ง ชื่อเขาเทียนฉือ บนภูเขานั้นมีพืชแปลกๆอยู่ ซึ่งรวมถึงสมุนไพรด้วย พืชเหล่านี้อันตรายมาก สิ่งมีชีวิตที่แข็งแกร่งเข้าใกล้ ก็จะระเบิดตัวเองตายจนสูญสลายไป พืชเหล่านี้กัดกร่อนชีวิตได้รุนแรงกว่าทะเลแห่งความโกลาหลถึงหมื่นเท่า น่ากลัวยิ่งนัก"

อู๋เป่ย: "มันยังถูกเรียกว่า'เขาเทียนฉือ' (ความกรุณา)อีกหรือ?"

หัวเหล็ก: "เพราะว่า เมื่อสิ่งมีชีวิตอยู่ห่างจากพืชเหล่านี้ มันจะได้รับผลประโยชน์มากมาย ตอนข้ายังเด็ก ข้าเคยถูกผู้ใหญ่พามาที่ใต้เขาเทียนฉือ เพื่อรับการแผ่รังสีจากพืชเหล่านั้น ข้าได้รับประโยชน์มากมาย จนสุดท้ายกลายเป็นหัวหน้าเผ่า"

อู๋เป่ยพยักหน้าเล็กน้อย: "ดี ข้าจะไปที่เขาเทียนฉือเดี๋ยวนี้!"

หลังจากเก็บลูกท้อเพิ่มอีกสองสามลูกเพื่อไว้กินระหว่างทาง อู๋เป่ยเตรียมตัวมุ่งหน้าตรงไปยังเขาเทียนฉือ

เมื่อเดินออกจากป่าท้อ เขาพบกับเส้นทางที่เต็มไปด้วยหินและโคลนผสมปนเปกัน มีหญ้าขึ้นปกคลุม จนเดินลำบาก อู๋เป่ย จึงต้องกระโดดแทนการเดิน โดยการกระโดดทีละหลายร้อยเมตร

แต่ว่า ระหว่างที่เขากระโดดผ่านมาหลายร้อยลี้ จู่ๆก็มีเหยี่ยวตัวใหญ่มากตัวหนึ่งบินมา ขนาดปีกกว้างกว่าร้อยเมตร โฉบเข้ามาโจมตีเขาอย่างดุร้าย

เมื่อเห็นเหยี่ยวตัวนั้น สายตาอู๋เป่ยก็เปล่งประกาย เมื่อมันบินเข้ามาใกล้ เขาอาศัยจังหวะคว้ากรงเล็บของมันแล้วพลิกตัวขึ้นขี่บนหลังของมัน

เหยี่ยวตัวใหญ่ตกใจอย่างมาก มันไม่เคยเจอสถานการณ์แบบนี้มาก่อน จึงบินสะเปะสะปะไปทั่ว

อู๋เป่ยใช้มือบีบคอมันแล้วตบหัวเบาๆสองสามครั้ง ก่อนตะโกนว่า: "อย่าดื้อ พาข้าไปเขาเทียนฉือซะ ไม่งั้นข้าจะทุบหัวเจ้าให้แหลก!"

ถึงแม้เหยี่ยวจะเป็นนักล่าผู้แข็งแกร่ง แต่มันก็เป็นแค่เหยี่ยวธรรมดา ไม่อาจสู้กับอู๋เป่ยได้ มันพยายามดิ้นรนอยู่พักหนึ่ง ก่อนจะยอมจำนน บินตรงไปยังเขาเทียนฉือตามคำสั่ง

ด้วยความเร็วของเหยี่ยว ภายในเวลาไม่ถึงสองชั่วโมง อู๋เป่ยก็เห็นเขาเทียนฉือ

มีรัศมีหลายร้อยลี้รอบๆเขาเทียนฉือ ไร้ซึ่งสิ่งมีชีวิตใดๆ บนภูเขามีเพียงพืชไม่กี่ชนิดที่เติบโตอยู่ แต่ก็มีจำนวนน้อยมาก เขาคาดว่าพืชที่ยังรอดอยู่เหล่านี้ต้องแข็งแกร่งมาก จนทำให้พืชชนิดอื่นในพื้นที่ตายไปหมด

อู๋เป่ยกดคอเหยี่ยวตัวใหญ่ จนมันค่อยๆร่อนลงสู่พื้น และหยุดห่างจากเขาเทียนฉือประมาณสองถึงสามกิโลเมตร

เมื่อเขาก้าวลงจากหลังเหยี่ยว เขาก็พบว่าบริเวณนี้เต็มไปด้วยสิ่งมีชีวิตนานาชนิด ไม่ว่าจะเป็นหมูป่า กวาง หมาป่า หมูหริ่ง เสือดาวและแพะ ทั้งหมดนอนราบอยู่กับพื้นอย่างสงบ หลับตาครึ่งหนึ่ง และหันหน้าไปทางเขาเทียนฉือ

ระหว่างที่อู๋เป่ยเดินผ่าน เขาเผลอเหยียบหางของแมวป่าตัวหนึ่ง แม้ว่าแมวป่าจะเจ็บมาก แต่มันกลับไม่ส่งเสียงร้องออกมา เพียงแค่จ้องเขาด้วยสายตาโกรธเคือง

"จ้องอะไรนักหนา? เชื่อไหมว่าข้าจะเตะเจ้า?" อู๋เป่ยยกกำปั้นขึ้นขู่มัน

แมวป่าหันหน้าหนีอย่างรังเกียจ และแสดงท่าทีไม่แยแสเขา

อู๋เป่ยส่งเสียงฮึดฮัดออกมา ก่อนที่เขาจะเลือกนั่งลงไม่ไกลจากแมวป่า และฝึกทำตามสัตว์เหล่านั้น โดยหันหน้าไปทางเขาเทียนฉือ

ไม่นานนัก เขาก็รู้สึกถึงพลังอันเข้มข้น ที่แผ่ออกมาจากเขาเทียนฉือ พุ่งเข้าสู่ร่างกายของเขาอย่างต่อเนื่อง แม้ว่าพลังเหล่านี้จะแข็งแกร่งมาก ร่างกายของเขาก็ดูดซับได้เพียงบางส่วน แต่แค่เพียงบางส่วนเท่านั้น ก็เพียงพอที่จะทำให้ภายในร่างกายของเขาเกิดการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่

หลังจากนั่งไปไม่กี่นาที เขาก็สังเกตเห็นว่าสัตว์เหล่านั้นเริ่มทยอยจากไป จากนั้นก็มีสัตว์กลุ่มใหม่เข้ามาแทน แม้แต่แมวป่าตัวนั้นก็จากไปเช่นกัน มันทนอยู่ได้ไม่ถึงห้านาที