บทที่ 2073 ผู้ถูกเก็บเกี่ยว

“ตูม”

เมื่อเสียงพูดจบ คลื่นพลังสายหนึ่งพุ่งเข้าโจมตี กลางทางพลันกลายเป็นเงาฝ่ามือ พุ่งเข้ากระแทกหน้าอกของอู๋เป่ย

“แค่ก!”

อู๋เป่ยโบกมือทำลายเงาฝ่ามือนั้นลง ทว่ามือของเขากลับชาไปทั้งข้าง เห็นได้ชัดว่าเงาฝ่ามือนั้นยังไม่ใช่พลังทั้งหมดของชิวฮั่วหลง เพราะเขาถูกกดพลังไว้ ทำให้ไม่อาจปลดปล่อยพลังเต็มที่ออกมาได้

"ก็แค่ระดับนี้เอง" อู๋เป่ยมองจ้องชิวฮั่วหลง

ชิวฮั่วหลงไม่ได้โกรธ กล่าวว่า "คนที่รับฝ่ามือของข้าได้ไม่มากนัก เจ้าก็มีดีอยู่บ้าง"

อู๋เป่ยพูดต่อ "ไม่ลองอีกครั้งหรือ?"

ชิวฮั่วหลงตอบ "พลังข้าถูกกดไว้ ฝ่ามือนี้ใช้พลังได้ไม่ถึงหนึ่งในสิบของข้าจริงๆ"

อู๋เป่ยกล่าว "ลองพิจารณาดูอีกที เอาไข่มุกวิญญาณให้ข้ายืมดูหน่อยสิ"

ชิวฮั่วหลงหัวเราะเยาะ "ไข่มุกวิญญาณนี้เกี่ยวพันกับการที่ข้าจะออกจากที่นี่ได้หรือไม่ เจ้าว่าข้าจะให้เจ้าหรือ?"

อู๋เป่ยถาม "หมายความว่า ถ้าไม่มีไข่มุกวิญญาณ เจ้าก็กลับไปไม่ได้?"

ชิวฮั่วหลงตอบ "แน่นอน ด้วยพลังของข้า ไม่อาจข้ามไปมาระหว่างโลกแห่งความจริงและโลกมายาได้"

อู๋เป่ยครุ่นคิด "แล้วถ้าข้าไปยังจักรวาลหลักด้วยสภาพแบบนี้ จะสามารถทนรับสภาพแวดล้อมที่นั่นได้ไหม?"

ชิวฮั่วหลงตอบ "แม้ฝ่ามือของข้าเมื่อครู่จะใช้พลังเพียงหนึ่งในสิบ แต่นั่นก็เพียงพอจะฆ่ามนุษย์ธรรมดาที่นั่นได้ ทว่าเจ้ากลับไม่เป็นไร แสดงว่าร่างกายของเจ้าต้องแข็งแกร่งกว่ามนุษย์ทั่วไปมาก อย่างไรก็ตาม ตอนแรกที่เจ้าไปถึงจะต้องลำบากมาก อีกทั้งพลังของเจ้าก็อาจลดลงไปมากกว่ามนุษย์ธรรมดาด้วยซ้ำ"

อู๋เป่ยถาม "แล้วที่นั่น โลกมนุษย์เป็นแบบไหน? มีแผ่นดินใหญ่เรียงรายเหมือนที่นี่ไหม?"

ชิวฮั่วหลงอธิบาย "แผ่นดินใหญ่คือที่อยู่ของเซียน ส่วนพวกมนุษย์อย่างพวกข้าตั้งรกรากอยู่บนดวงดาว พวกเซียนกับพวกมนุษย์แทบไม่มีปฏิสัมพันธ์กันเลย"

อู๋เป่ยพยักหน้าก่อนถามต่อ "เมื่อก่อนร่างอวตารของเจ้าบอกข้าว่าจักรวาลรอง เป็นเพียงโลกจิตวิญญาณที่ถูกสร้างขึ้นโดยผู้บำเพ็ญที่แข็งแกร่ง ถ้าเช่นนั้น วิธีบำเพ็ญของข้าในจักรวาลรองนี้ ยังใช้ได้ในจักรวาลหลักหรือไม่?"

ชิวฮั่วหลงกล่าว "แน่นอนว่าใช้ไม่ได้ เหมือนกับพลังที่จินตนาการขึ้นมา ต่อให้คิดเป็นล้านครั้ง ก็ไม่อาจนำมาใช้ในโลกแห่งความจริงได้ อย่างไรก็ตาม หลักการฝึกบำเพ็ญของเจ้ายังคงมีประโยชน์ มันช่วยให้เจ้ามีพื้นฐานในการบำเพ็ญในจักรวาลหลัก"

เขาหยุดไปครู่หนึ่งก่อนพูดต่อ "เจ้าหนู เจ้าถามมากมายเช่นนี้ คิดจะไปยังจักรวาลหลักหรือ?"

อู๋เป่ยพยักหน้า "ถูกต้อง โลกมายาก็คือโลกมายา ข้าอยากสัมผัสความจริง"

ชิวฮั่วหลงถอนหายใจเบาๆ นี่เป็นครั้งแรกที่เขาถอนหายใจในโลกนี้

"ไปจักรวาลหลักแล้วได้อะไร? พลังที่ไร้เทียมทานของเจ้า ที่นั่นอาจยังไม่เท่ามนุษย์ธรรมดาด้วยซ้ำ อีกไม่นานเจ้าก็อาจตายได้ง่ายๆ แต่ที่นี่ เจ้าสามารถมีชีวิตอยู่ได้เป็นอนันต์ แข็งแกร่งและเป็นอมตะ อย่างนี้ไม่ดีหรือ?"

อู๋เป่ยยิ้ม "ถ้าข้าไม่เคยรู้จักจักรวาลหลัก ข้าก็อาจไม่คิดอะไร แต่ในเมื่อข้ารู้แล้ว ข้าจะต้องไปให้ได้!"

ชิวฮั่วหลงมองเขา "หากเจ้าไปที่จักรวาลหลัก เจ้าจะต้องทิ้งทุกอย่างที่เจ้ามี เจ้าตัดใจได้หรือ?"

อู๋เป่ยตอบอย่างมั่นใจ "ทำไมข้าต้องทิ้ง? ข้าสามารถไปๆกลับๆได้"

ชิวฮั่วหลงถอนหายใจอีกครั้ง "ดูเหมือนว่า เจ้าจะไม่รู้ความจริงเลย"

อู๋เป่ยรู้สึกสะดุดใจกับคำพูดนี้ "ความจริงอะไร?"

ชิวฮั่วหลงกล่าว "จักรวาลรองเหล่านี้ถูกสร้างขึ้นมาเพื่ออะไร? เพียงเพื่อฝึกฝนศิษย์ของพวกเซียน ทุกๆระยะเวลาหนึ่ง พวกนั้นจะกลับมาเก็บเกี่ยว"

อู๋เป่ยขมวดคิ้ว "เก็บเกี่ยวอย่างไร?"

ชิวฮั่วหลงเผยรอยยิ้มเย้ยหยัน "เจ้าคงเคยได้ยินมหาภัยพิบัติแห่งยุคใช่ไหม? เหล่าสรรพชีวิตล่มสลาย นั่นแหละคือช่วงเวลาที่พวกศิษย์เหล่านั้นกลับมาเก็บเกี่ยวจิตวิญญาณของพวกเจ้าไปกลั่นเป็นยาเพิ่มพลังให้พวกมัน"

ใบหน้าของอู๋เป่ยเปลี่ยนไปทันที "แต่ข้ารู้ว่ามีผู้แข็งแกร่งในจักรวาลรองที่รอดพ้นจากภัยพิบัติแห่งยุคมาได้มากมาย"