บทที่ 2095 จุดช่องทางพลังร่างกายจุดแรก

หลังจากฆ่าคนพวกนั้น เขาได้เหรียญคริสตัลไม่น้อย รวมกับที่ขายยาอายุวัฒนะแห่งวิญญาณ รวมแล้วประมาณหนึ่งแสน

อวิ๋นซ่างสั่งอาหารสามอย่าง อู๋เป่ยเพิ่มอีกสามอย่าง แล้วเพิ่มซุปอีกหนึ่งอย่าง รวมทั้งหมดเสียไปกว่าหนึ่งหมื่นสองพันเหรียญคริสตัล

ไม่นานอาหารก็มาเสิร์ฟ อู๋เป่ยชิมรสชาติ ก็ไม่เลว วัตถุดิบล้วนเป็นของสดจากบริเวณรอบป่า ฝีมือพ่อครัวก็ไม่เลว

อาหารไม่กี่จานทั้งสองคนก็กินหมดอย่างรวดเร็ว พอกำลังจะดื่มซุป ก็ได้ยินเสียงฝีเท้าเร่งรีบจากข้างล่างโรงเตี๊ยม เห็นคนกลุ่มหนึ่งมาที่ชั้นล่าง มีคนตะโกนถามอย่างเกรี้ยวกราด: "ใครทำร้ายศิษย์สำนักอู๋อิ่งของพวกเรา? รีบลงมารับความตายซะ!"

อู๋เป่ยมองดู คนที่แซงคิวก่อนหน้านี้ก็อยู่ในกลุ่มนั้นด้วย ที่แท้พวกเขาล้วนมาจากสำนักอู๋อิ่ง

อวิ๋นซ่างรู้สึกกังวล พูดว่า: "ศิษย์พี่ พลังของสำนักออิ่งแม้ไม่เทียบเท่านิกายเซวียนหมิง แต่ก็เป็นกลุ่มอิทธิพลที่แข็งแกร่งในละแวกนี้ พวกเขายกพวกมา พวกเราควรหนีไปดีกว่า"

อู๋เป่ยมองดู คนที่แข็งแกร่งที่สุดในกลุ่มอยู่ในชั้นลมปราน น่าจะอยู่ในระดับชั้นลมปรานแปดเก้า อย่างไรก็ตามเขาไม่กลัว หนึ่งคือเขามีสถานะเป็นศิษย์สำนักเซวียนหมิง สองคือเขามั่นใจว่าสามารถเอาชนะคนกลุ่มนี้ได้

เขาพูดว่า: "ไม่ต้องกลัว พวกขยะพวกนี้ขู่ผมไม่ได้หรอก"

พูดจบเขาก็ลุกขึ้น กระโดดจากหน้าต่างลงไป ตกลงตรงหน้าคนกลุ่มนั้น พูดนิ่งๆ ว่า: "คนที่ผมตีเอง พวกคุณไม่พอใจหรือไง?"

คนที่ตะโกนคือชายวัยกลางคนคนหนึ่ง ชั้นลมปรานแปด เขามองอู๋เป่ยตั้งแต่หัวจรดเท้า ถามว่า: "เจ้าหนู เจ้าเป็นใคร?"

อู๋เป่ย: "ศิษย์สำนักเซวียนหมิง อู๋เป่ย"

"ฮึ! ศิษย์สำนักเซวียนหมิงแล้วยังไง? ในคนที่คุณทำร้าย มีคนหนึ่งเป็นลูกชายผู้อาวุโสเบื้องบนของสำนักอ๋อิ่งเรา!"

อู๋เป่ยหัวเราะ: "ลูกชายผู้อาวุโสเบื้องบนยังไร้ประโยชน์ขนาดนี้ สำนักอู๋อิ่งของพวกคุณช่างอ่อนแอเสียจริง!"

ชายวัยกลางคนโกรธจัด: "ช่างโอหังเสียจริง!"

อู๋เป่ยขมวดคิ้ว: "พูดมากไปแล้ว พวกคุณไม่ได้มาแก้แค้นให้เขาหรอกหรือ? ผมให้โอกาสพวกคุณ รุมกันมาเลย ถ้าผมแพ้ ก็แล้วแต่พวกคุณจะจัดการ แน่นอน เป็นเงื่อนไขว่า ถ้าพวกคุณชนะผมไม่ได้ ก็ต้องจ่ายเงินไถ่ตัวเอง พลังยุทธ์ยิ่งสูง ค่าไถ่ยิ่งแพง"

ทุกคนได้ยินว่ามีเรื่องสนุกให้ดู ก็พากันมารวมตัว ใจจดใจจ่อดูความตื่นเต้น มีคนตะโกนว่า: "ดี พวกเราจะเป็นพยานให้พวกคุณ!"

ชายวัยกลางคนแต่เดิมก็ตั้งใจจะรุมกันจัดการอู๋เป่ยอยู่แล้ว พอได้ยินเขาพูดแบบนั้น เขาก็หัวเราะเย็นชา: "ได้! ในเมื่อคุณมั่นใจขนาดนั้น งั้นพวกเราก็รุมกันเลย!"

ในทันที คนกลุ่มนี้ก็พุ่งเข้ามา บางคนชกต่อย บางคนเตะ บางคนใช้เตาจื่อ บางคนสะดุด บางคนจับเอว จับไหล่

อู๋เป่ยปล่อยให้พวกเขาจับ แล้วสะบัดไหล่ทั้งสองข้าง ปลดปล่อยพลังวิญญาณ คนกลุ่มนี้ก็ถูกสลัดกระเด็นไปสิบกว่าเมตรทันที แขนอ่อนขาชา

ชายวัยกลางคนถูกสลัดไปหลายเมตร พอยืนมั่นคงอู๋เป่ยก็มาถึง เหยียบอกเขาหนึ่งที ถาม: "คุณมีเงินเท่าไร?"

ชายวัยกลางคนรู้สึกเจ็บที่อก พ่นเลือดออกมาหนึ่งคำ พูด: "แกกล้าทำร้ายฉัน..."

"เครัก!"

อู๋เป่ยเหยียบขาซ้ายของเขาจนหัก พูด: "ฉันกล้า"

ชายวัยกลางคนร้องด้วยความเจ็บปวด พูด: "ฉันมีเงิน!"

อู๋เป่ยหัวเราะ: "อย่างนี้สิถูกต้อง แกอยู่ในชั้นลมปรานแปด? งั้นมอบเหรียญคริสตัลสามแสนมาไถ่ตัวซะ"

ชายวัยกลางคนยื่นถุงใบหนึ่งออกมาอย่างว่าง่าย จากนั้นเทเหรียญคริสตัลออกมาสี่แสนกว่า

อู๋เป่ยกวาดตามอง เก็บทั้งหมดไว้ แล้วเตะเขาออกไป จากนั้นก็ไปถามคนที่สองเพื่อเรียกค่าไถ่

สุดท้าย เขาได้เหรียญคริสตัลไปหนึ่งล้านห้าแสนกว่าจากคนกว่าสิบคนเหล่านี้!

หลังจากได้เงิน เขาก็เรียกอวิ๋นซ่างและจ้างเรือเหาะกลับสำนักเซวียนหมิง

หลังจากเรือเหาะขึ้นสู่ท้องฟ้า เขาพูด: "อวิ๋นซ่าง คุณรู้ไหมว่าที่ไหนขายเตายา?"

แม้เขาจะมีเตายาไม่น้อย แต่ที่นี่คือจักรวาลเจิ้นตั้นของขอบเขตแห่งเต๋า เตายาที่มีก่อนหน้านี้สูญเสียประสิทธิภาพไปแล้ว เขาต้องซื้อเตายาใหม่