ตอนที่ 2103
บทที่ 2107 ผู้ฝึกยุทธระดับพลังแห่งความรอบรู้แห่งจักรวาลหลัก
October 21, 2026
สี่นิ้วของมือยักษ์จับเขาไว้ ส่วนที่นิ้วโป้งปรากฏใบหน้าของชายร่างผอมไว้เคราแพะ เขาหัวเราะเยาะแล้วพูดว่า “เจ้าหนู แกนี่ฉลาดดีนะ ถึงกับไม่หลงกล”
อู๋เป่ยกระพริบตา “ท่านคือยอดฝีมือจากจักรวาลหลักใช่ไหม?”
เคราแพะตอบ “ใช่แล้ว ฉันนี่แหละ!”
อู๋เป่ยทำหน้าชื่นชม “ท่านมีพลังน่าเกรงขามขนาดนี้ คงเป็นผู้ฝึกยุทธระดับขอบเขตแห่งเต๋าแล้วล่ะสิ?”
ใบหน้าของเคราแพะขึ้นสีเล็กน้อย “ยังไม่ถึงขั้นนั้นหรอก แต่ก็ใกล้เต็มที ฉันอยู่ในระดับพลังแห่งความรอบรู้ขั้นที่สิบ”
อู๋เป่ยยกนิ้วโป้ง “แข็งแกร่งถึงระดับพลังแห่งความรอบรู้ขั้นที่สิบ ฉันนับถือจริง ๆ!”
อีกฝ่าย “ฮึ่ม” ออกเสียงแล้วพูดว่า “อย่ามาแกล้งพูดดี! ฉันถามจริง ๆ เถอะว่าแกจะยอมช่วยฉันออกไปจากที่นี่ไหม?”
อู๋เป่ยกระพริบตา “ท่านมีพลังยุทธ์สูงขนาดนี้ แล้วใครกันจะสามารถกักขังท่านไว้ได้?”
เคราแพะฮึ่มอีกครั้ง “ฉันเข้าไปในโลกของขอบเขตแห่งเต๋าก่อนใคร ไม่คิดเลยว่าจะมีข้อห้ามที่สังหารผู้ฝึกยุทธจากจักรวาลหลักได้ ฉันพอเข้าไปก็โดนโจมตีอย่างหนัก จนต้องหนีมาที่นี่ ตอนนั้นเหลือแค่จิตวิญญาณอันอ่อนแรง พอร่วงลงมาที่นี่ก็โดนพลังของจักรวาลโบราณหมิงกดข่มไว้อีก”
อู๋เป่ยแปลกใจ “ผู้ฝึกยุทธจากจักรวาลหลักมาอยู่ที่นี่จะถูกกดข่มหมดเลยเหรอ?”
เคราแพะตอบ “ก็ไม่เชิง ฉันอยู่ในระดับที่ใกล้เคียงกับขอบเขตแห่งเต๋า ซึ่งไม่อนุญาตให้เฉันสู่จักรวาลระดับนั้น”
อู๋เป่ยพยักหน้า “แล้วท่านอยากให้ฉันช่วยอย่างไร?”
เคราแพะว่า “แกปล่อยให้ฉันเข้าสิงร่างแกเพียงชั่วคราว ฉันจะได้หลบหลีกจากการค้นหาของจักรวาลนี้”
อู๋เป่ยถอนหายใจ “แต่ท่าน ฉันกลัวว่าร่างกายเล็ก ๆ แบบฉันจะรับพลังของท่านไม่ไหว”
เคราแพะตอบ “ไม่ต้องกังวล ฉันมีวิธีทำให้ร่างกายของแกแข็งแกร่งขึ้น”
อู๋เป่ยถามต่อ “แต่ท่านจะไม่ลบจิตสำนึกของฉัน แล้วยึดครองร่างกายฉันใช่ไหม?”
เคราแพะรับรอง “สบายใจได้ ฉันแค่อยากยืมร่างแกเพื่อหลบซ่อนชั่วคราว ร่างแบบแกฉันไม่ได้สนใจหรอก”
อู๋เป่ยโล่งใจ “ถ้าอย่างนั้นก็ดี!”
ตอนนั้นเอง มือยักษ์ก็ลดระดับลงแตะพื้น และอู๋เป่ยก็ยืนอยู่หน้าหลุมยักษ์ลึกดำมืด ไม่รู้ว่าทะลุไปยังที่ไหน
หลังมือคลายออก ก็กลายเป็นเงาร่างคนลอยอยู่ในอากาศ ยังเป็นรูปร่างเคราแพะ เขาพูดว่า “จิตวิญญาณของฉันอยู่ข้างล่าง ไปกับฉันเถอะ”
ในขณะนั้นเอง เสียงผู้หญิงนุ่มนวลดังขึ้นในหัวของอู๋เป่ย “อย่าลงไป”
อู๋เป่ยตกใจ “เธอเป็นใคร?”
“ฉันคือหนึ่งในเจตจำนงของจักรวาลโบราณหมิง”
อู๋เป่ยตกใจมาก “เธอเป็นเจตจำนงแห่งฟ้าของจักรวาลโบราณหมิง!”
“จะเข้าใจแบบนั้นก็ได้” เธอตอบ “หมอนี่จะยึดจิตสำนึกของแก แล้วใช้แกกลืนกินจักรวาลโบราณหมิง เมื่อเขาแข็งแกร่งขึ้น เขาจะยึดร่างกายและจิตวิญญาณของแกไปด้วย”
อู๋เป่ยถาม “แล้วทำไมเธอต้องกดข่มเขาไว้?”
เธอตอบ “เพราะเขาเป็นภัยต่อจักรวาลโบราณหมิง ฉันจึงต้องลบเขาออกไป แต่ว่าเขามีอาวุธเวทมนตร์คุ้มกัน ฉันไม่สามารถทำลายเขาได้โดยสมบูรณ์”
อู๋เป่ยเกิดความสงสัย “สัญลักษณ์บนม้วนหนัง คือเธอเป็นคนทิ้งไว้ใช่ไหม?”
ฝ่ายตรงข้ามพูดว่า: "ใช่ ฉันใช้วิธีนี้เพื่อค้นหาคนเช่นแก มาร่วมมือกันกำจัดเหลียวผู้นั้น"
อู๋เป่ยว่า: "ฉันจะช่วยแกได้อย่างไร? สัตว์ประหลาดเฒ่าตนนั้นมีพลังน่าสะพรึงกลัว ฉันกับมันอยู่กันคนละระดับ"
ฝ่ายตรงข้ามกล่าวว่า: "แกมีฉันอยู่มิใช่หรือ? ลูกแก้วทั้งสี่สิบสองเม็ดนี้ เรียกว่า สี่สิบสองไข่มุกสวรรค์ สามารถฝังไว้ในเทียนเชียวได้ทุกจุด เมื่อแกครอบครองสี่สิบสองไข่มุกสวรรค์ จะสามารถยืมพลังแห่งฟ้าดินในช่วงเวลาสั้นๆ เพื่อสังหารผู้นั้นได้"
อู๋เป่ยเอ่ยอย่างสงสัยว่า: "สี่สิบสองไข่มุกสวรรค์ แต่มนุษย์มีแค่สามสิบหกเทียนเชียวนี่?"