บทที่ 2112 สัตว์ประหลาดแห่งดินวิญญาณ​​​​​​

อู๋เป่ยขมวดคิ้วเล็กน้อย คนเหล่านี้ชัดเจนว่ามีเจตนาไม่ดี

ชายในชั้นลมปรานคนหนึ่งเดินเข้ามาหาอู๋เป่ย และยิ้มพูดว่า: "น้องชาย คุณสามารถเข้ามาในเขตกลางได้ คงเก็บสมุนไพรได้ไม่น้อยสินะ? เอาออกมาให้พวกเราดูหน่อย"

อู๋เป่ยพูดนิ่งๆ : "ผมเก็บสมุนไพรได้หรือไม่ ไม่เกี่ยวกับพวกคุณ"

คนนี้หัวเราะ "ฮ่าๆ" และพูดว่า: "แน่นอนว่าเกี่ยว ถ้าสมุนไพรที่คุณเก็บมามากพอและดีพอ พวกเราอาจจะไว้ชีวิตสุนัขของคุณ แต่ถ้าสมุนไพรของคุณไม่มีค่า ก็ตายเร็วๆ เกิดใหม่เร็วๆ ซะ"

อู๋เป่ยกะพริบตา: "พวกคุณต้องการปล้นสมุนไพรของผมหรอ?"

ชายคนนี้สีหน้าเคร่งขรึม: "ถูกต้อง!"

"โครม!"

อู๋เป่ยเคลื่อนไหวอย่างฉับพลัน ราวกับลูกปืนใหญ่ ชกชายคนนั้นลอยไปด้วยหมัดเดียว แล้วก็ปรากฏตัวตรงหน้าผู้เชี่ยวชาญชั้นพลังแห่งความรอบรู้

โล่แปดชั้นปรากฏขึ้นทันทีตรงหน้าผู้เชี่ยวชาญชั้นพลังแห่งความรอบรู้ ปกป้องเขาไว้ตรงกลาง

"โครม โครม โครม!"

อู๋เป่ยชกสามหมัดในพริบตา หมัดแรก โล่เริ่มหมองลง หมัดที่สอง โล่เริ่มปรากฏรอยแตกร้าว หมัดที่สาม โล่ทุกชั้นแตกกระจาย และหมัดของเขาทะลุเข้าไปที่หน้าอกของผู้บำเพ็ญชั้นพลังแห่งความรอบรู้

"แกร๊ก!"

หน้าอกทั้งหมดของเขายุบลง หัวใจและปอดทั้งหมดเสียหาย ลูกตาเบิกโพลง แสดงความไม่เชื่อและความกลัวอย่างยิ่ง

"แก..."

เขาทันพูดได้เพียงคำเดียว ก่อนที่ศีรษะจะเอียงไปข้างหนึ่ง และเสียชีวิตในที่เกิดเหตุ

หลังจากฆ่าผู้บำเพ็ญชั้นพลังแห่งความรอบรู้แล้ว อู๋เป่ยจึงหันไปมองผู้บำเพ็ญชั้นลมปรานคนสุดท้าย คนนี้ตกใจจนเป็นใบ้ ริมฝีปากสั่น ร่างกายสั่นเทิ้ม ใบหน้าซีดขาว

อู๋เป่ย: "พวกคุณชำนาญในการปล้นสมุนไพรของผู้อื่น?"

"ใช่..." เขาพูดเสียงสั่น "อย่าฆ่าผมเลย"

"แกร๊ก!"

อู๋เป่ยทุบศีรษะของเขาแตกด้วยฝ่ามือเดียว แล้วค้นหาสิ่งของในตัวทั้งสามคน

บนตัวของผู้บำเพ็ญชั้นลมปรานสองคน มีเพียงสิ่งของเล็กๆ น้อยๆ ไม่มีค่าอะไร แต่บนตัวของผู้บำเพ็ญชั้นพลังแห่งความรอบรู้ มีถุงเก็บของอยู่ใบหนึ่ง เมื่อเปิดออก อู๋เป่ยพบยาอายุวัฒนะแห่งวิญญาณนับร้อยต้น ต่ำสุดก็เป็นยาอายุวัฒนะแห่งวิญญาณระดับห้า ดีที่สุดคือยาอายุวัฒนะแห่งวิญญาณระดับสิบ!

"สามคนนี้ ไม่รู้ว่าฆ่าคนไปมากเท่าไร ถึงได้ยาอายุวัฒนะแห่งวิญญาณมากมายขนาดนี้" เขาเก็บถุงเก็บของและเดินต่อไปข้างใน

เดินไปได้ระยะหนึ่ง เขาพบว่าดินรอบๆ เปลี่ยนเป็นสีม่วง และยังส่งกลิ่นหอมอ่อนๆ เขาหยิบดินขึ้นมากำมือหนึ่ง และพบว่านี่คือดินวิญญาณ!

ดินวิญญาณเป็นสภาพแวดล้อมที่ดีที่สุดสำหรับการเจริญเติบโตของยาอายุวัฒนะแห่งวิญญาณ ดังนั้นยาอายุวัฒนะแห่งวิญญาณรอบๆ จึงมีมากขึ้นในทันที แทบจะเต็มไปทั่วทุกที่!

อย่างไรก็ตาม อู๋เป่ยกลับเริ่มกังวล ยาอายุวัฒนะแห่งวิญญาณที่นี่มีมากมาย แต่ทำไมไม่มีใครมาเก็บ? มีเพียงความเป็นไปได้เดียวเท่านั้น นั่นคือที่นี่อันตรายมาก!

ดังนั้น เขาจึงค่อยๆ หมอบตัวลง แล้วค่อยๆ ถอยหลัง ต้องการออกจากพื้นที่ดินวิญญาณนี้

เมื่อเท้าของเขาห่างจากขอบดินวิญญาณเพียงไม่กี่เมตร หนวดสีม่วงนับไม่ถ้วนก็ยื่นออกมาจากใต้พื้นดิน พันรอบเท้าทั้งสองของเขา และพันขึ้นไปด้านบนอย่างรวดเร็ว ไม่นานก็พันเขาไว้ทั่วร่าง

อู๋เป่ยตกใจ พยายามดิ้นรนสุดกำลัง แต่หนวดเหล่านี้แข็งแรงเหลือเกิน ไม่ว่าอย่างไรก็ดิ้นไม่หลุด

ตอนนี้ เข็มแหลมนับไม่ถ้วนปรากฏขึ้นบนหนวด แทงทะลุผิวหนังของเขา และฉีดพิษเข้าไป

อู๋เป่ยใช้ยันต์จิตวิญญาณปราบพิษทันที แสงสีเขียวอ่อนระเบิดออกมาจากร่างกายของเขา แสงสีเขียวต่อต้านพิษ และหนวดเหล่านี้ก็เหมือนถูกไฟฟ้าช็อต พลันห่างไกลจากร่างกายของอู๋เป่ยทันที

อู๋เป่ยรู้สึกโกรธ แสงสีเขียวอ่อนจำนวนมากพวยพุ่งออกจากเท้าทั้งสอง ทะลุลงใต้ดิน พื้นดินเหมือนกำลังเดือด หนวดนับไม่ถ้วนลอยออกมาจากพื้นดิน และรวมตัวกันในอากาศเป็นสัตว์ประหลาดสูงกว่าสิบเมตร ครึ่งคนครึ่งลิง สร้างขึ้นจากหนวดนับไม่ถ้วน

อู๋เป่ยรวบรวมพลังเที่ยงแท้ ชกหมัดหนึ่งใส่สัตว์ประหลาด หมัดของเขาส่งประกายสีเขียวอ่อน พุ่งเข้าไปเหมือนลูกปืนใหญ่ชนอีกฝ่าย