บทที่ 2113 ชิงเฉิงและเชียนเม่ย

กินผลไม้เสร็จแล้ว เขานั่งขัดสมาธิและเริ่มรวบรวมยันต์จิตวิญญาณ

เขาเตรียมที่จะเก็บสมุนไพรในพื้นที่ดินวิญญาณอย่างละเอียด ไม่รีบร้อนแล้ว และตัดสินใจใช้โอกาสนี้เพิ่มพูนพลังยุทธ์

หลังจากนั้น เขารวบรวมไอวิญญาณที่เหลือทั้งหมดเป็นยันต์จิตวิญญาณ และขณะเดียวกันก็บุกเบิกสู่ระดับถัดไป ระดับลมปราณจิตนึกคิด

ลมปราณจิตนึกคิด คือการพัฒนาต่อยอดจากพื้นฐานของพลังวิญญาณ เพิ่มความเป็นอิสระของพลังวิญญาณ ก่อให้เกิดปราชญ์จิตสำนึกที่สอง เรียกว่าลมปราณจิตนึกคิด

ตามความเข้าใจของอู๋เป่ย ลมปราณจิตนึกคิดนี้คล้ายกับเจตจำนงแห่งวิถีอู่ที่เขาเคยฝึกตนมาก่อน หากฝึกตามแนวคิดนี้ ก็ไม่ยากเย็นนัก

แน่นอน เมื่อความคิดของเขาเปิดกว้าง พลังเที่ยงแท้ทั้งสิบสี่ชนิดในร่างกายก็ค่อยๆ รวมตัวกันเป็นลมปราณจิตนึกคิดหนึ่งสาย จากนั้นลมปราณจิตนึกคิดเหล่านี้ก็รวมกันเป็นลมปราณจิตนึกคิดหลัก!

เมื่อมีลมปราณจิตนึกคิดหลักแล้ว พลังเที่ยงแท้ทั้งหมดก็รวมกันเป็นหนึ่ง ไม่แยกกันต่อสู้อีกต่อไป แต่ยังไม่จบเท่านี้ อู๋เป่ยยังได้นำเจตจำนงแห่งวิถีอู่ที่เขาฝึกตนมา เสริมเข้าไปในลมปราณจิตนึกคิด เปลี่ยนให้เป็นลมปราณจิตนึกคิดแห่งวิถีอู่ เทียบเท่ากับเจตจำนงแห่งวิถีอู่ที่เขาฝึกตนมาก่อน

เมื่อลมปราณจิตนึกคิดสำเร็จ อู๋เป่ยรู้สึกว่าจิตวิญญาณของตนเหมือนได้ผ่านการเปลี่ยนแปลงครั้งหนึ่ง การควบคุมร่างกายของเขายิ่งเป็นไปตามใจและละเอียดมากขึ้น

การรวบรวมลมปราณจิตนึกคิด เขาใช้เวลาที่นี่สามวันแล้ว ต่อไป เขาจะเก็บยาอายุวัฒนะแห่งวิญญาณต่อ

พื้นที่ดินวิญญาณนี้กว้างใหญ่มาก หลังจากนั้นเขาใช้เวลาอีกสี่วัน เก็บยาอายุวัฒนะแห่งวิญญาณจำนวนมาก กว่าห้าหมื่นต้น!

ออกจากพื้นที่ดินวิญญาณ เขาคิดในใจ: "ยาอายุวัฒนะแห่งวิญญาณที่ฉันเก็บมา เพียงพอสำหรับการฝึกตนก่อนถึงระดับพลังแห่งความรอบรู้แล้ว ถึงเวลากลับสำนักหมิงแล้ว"

เมื่อตัดสินใจแล้ว เขาก็ลอยขึ้นไปในอากาศ และไม่นานก็มาถึงขอบของป่าหมอกพิษ

เขาเพิ่งออกมาจากข้างใน ก็เห็นหญิงสาวงดงามคนหนึ่งยืนรออยู่ไม่ไกล พอเห็นเขา เธอก็รีบวิ่งเข้ามา: "คุณชาย!"

เขามองดูอย่างตั้งใจ ก็คือจูเชียนเม่ยผู้ซึ่งเขาเคยพบก่อนหน้านี้ เมื่อเธอเดินเข้ามาใกล้ เขารู้สึกว่ามีบางอย่างแตกต่างไป แต่ไม่ได้พูดอะไร เพียงแต่ยิ้มและถามว่า: "ทำไมเธอยังอยู่ที่นี่?"

จูเชียนเม่ยยิ้มและพูดว่า: "คุณชาย พิษของพี่สาวฉันหายดีแล้ว ฉันมาเพื่อตอบแทนคุณค่ะ!"

อู๋เป่ยรู้สึกสนใจ จึงถาม: "แล้วคุณจะตอบแทนผมอย่างไร?"

จูเชียนเม่ย: "พี่สาวของฉันจะแต่งงานกับคุณชาย เธอสวยมากเลยนะคะ"

อู๋เป่ยตกตะลึง: "พี่สาวของคุณจะแต่งงานกับผมหรอ?"

จูเชียนเม่ยยิ้มและพูดว่า: "คุณชาย ถ้าคุณเห็นพี่สาวของฉัน คุณจะต้องชอบเธอแน่ๆ"

อู๋เป่ยรีบโบกมือ: "ผมไม่ต้องการให้คุณตอบแทน"

จูเชียนเม่ยรีบพูด: "คุณชาย แต่งงานกับพี่สาวฉันเถอะ ถ้าคุณไม่แต่งงานกับเธอ เธอก็จะถูกคนเลวนั่นรังแก"

อู๋เป่ยรู้สึกว่ามีอะไรผิดปกติ: "คนเลว?"

จูเชียนเม่ยพยักหน้า: "พิษในตัวพี่สาวฉันเป็นฝีมือของคนเลวนั่น เขาใช้คนวางยาพิษเพื่อให้พี่สาวฉันยอมจำนน! แต่พี่สาวฉันยอมตายดีกว่าเป็นของเล่นของเขา"

อู๋เป่ยคิดสักครู่ แล้วพูดว่า: "งั้นแบบนี้แล้วกัน ผมจะไปกับคุณครั้งหนึ่ง ช่วยแก้ไขปัญหานี้ แต่เรื่องแต่งงานกับพี่สาวคุณ ผมตกลงไม่ได้"

จูเชียนเม่ยดีใจมาก: "ได้ค่ะคุณชาย เราไปกันเดี๋ยวนี้เลย"

"ไม่ต้องรีบ เพื่อนของผมยังอยู่ที่นี่" พูดจบ เขาก็กลับไปที่โรงเตี๊ยมเรียกฟางฟาง จากนั้นทั้งสามคนก็ขึ้นวัวขาวและม้า มุ่งหน้าไปยังเมืองที่ครอบครัวของจูเชียนเม่ยอาศัยอยู่ นั่นคือเมืองชิงเหมิง

เมืองชิงเหมิงห่างจากที่นี่เก้าร้อยกว่าลี้ วัวขาววิ่งเร็วมาก ทำให้พวกเขาไปถึงในวันเดียว

เมื่อเข้าสู่เมืองชิงเหมิง อู๋เป่ยพบว่าเมืองนี้ใหญ่มาก และค่อนข้างเจริญรุ่งเรือง เดินเข้าเมืองประมาณสิบกว่านาที มาถึงตรอกเล็กๆ ตรอกหนึ่ง บ้านสุดท้ายในตรอกคือบ้านของตระกูลจู

จูเชียนเม่ยเปิดประตู เห็นในลานบ้านมีเสื้อผ้าตากอยู่หลายชิ้น และมีหญิงสาวคนหนึ่งกำลังทอผ้าอยู่ในห้องทอผ้า ส่งเสียงจั๊กๆ อย่างต่อเนื่อง

เมื่อได้ยินเสียง หญิงสาวก็รีบลุกขึ้นมาต้อนรับ เธอสวมเสื้อผ้าธรรมดาและปิ่นไม้ แต่มีใบหน้าที่งดงามอย่างยิ่ง อู๋เป่ยมองจนตะลึง

เมื่อหญิงสาวอยู่ห่างจากอู๋เป่ยสามก้าว เธอก็ทำความเคารพอย่างยิ่ง: "สาวน้อยชิงเฉิง ขอคารวะคุณชายที่ช่วยชีวิตฉันไว้!"

อู๋เป่ยรีบพยุงเธอขึ้น และพูดว่า: "คุณหนูไม่ต้องมากพิธีครับ"