บทที่ 2149 ภารกิจเร่งด่วน

ในลานเล็กๆ ของบริษัทงานคุ้มกัน หมิ่นเอ๋อร์เก็บกวาดอย่างเงียบๆ ทำความสะอาดโต๊ะและเก้าอี้ หลังจากแม่ของเธอเสียชีวิต อารมณ์ของเธอก็หม่นหมองลง

เมื่อถึงเวลาอาหารเย็น ผู้คุ้มกันหลงก็มาเยี่ยมโดยไม่คาดคิดและพูดว่า “ผู้คุ้มกันอู๋ มีภารกิจเร่งด่วน คุณเต็มใจที่จะรับหรือไม่?”

ภารกิจเร่งด่วนหมายถึง ภารกิจที่หัวหน้าผู้คุ้มกันเร่งรีบและมอบหมายงานในนาทีสุดท้าย ภารกิจเหล่านี้ไม่มีเส้นทางที่วางแผนไว้ และความเสี่ยงที่เกี่ยวข้องก็ไม่แน่นอน ดังนั้น ภารกิจเร่งด่วนจึงมักเต็มไปด้วยความไม่สามารถคาดเดาได้ อาจดำเนินไปอย่างราบรื่นหรือเต็มไปด้วยอันตราย

ความคิดของอู๋เป่ยพุ่งพล่าน เขาเข้าใจว่านี่อาจเป็นการทดสอบจากบริษัทงานคุ้มกัน ท้ายที่สุดแล้ว เขาเพิ่งมาที่นี่ และพวกเขาจำเป็นต้องประเมินว่าเขาสามารถพึ่งพาได้หรือไม่

“แน่นอน ฉันยอมรับ ภารกิจคืออะไร?” อู๋เป่ยถาม

หลงสิงซวินตอบว่า “มันเป็นยาเม็ดที่กล่าวกันว่า มีค่าเท่ากับทองคำ! คุณต้องนำยาเม็ดนี้ไปที่เมืองแห่งรัตติกาล ซึ่งอยู่ห่างออกไปห้าพันเจ็ดร้อยไมล์”

“ตกลง เราจะออกเดินทางเมื่อไหร่?” อู๋เป่ยถาม

หลงสิงซวินกล่าวว่า “ถ้าเป็นไปได้ ควรออกเดินทางตอนนี้ดีกว่า เพราะผู้รับได้กำหนดเวลาไว้แล้ว ต้องนำส่งก่อนรุ่งสาง”

อู๋เป่ยพยักหน้า “ไม่มีปัญหา”

เขาเดินตามหลงสิงซวินไปที่ห้องโถง ซึ่งมีหัวหน้าคุ้มกันอยู่ที่นั่นด้วย เธอส่งกล่องไม้ให้อู๋เป่ยแล้วพูดว่า “ผู้คุ้มกันอู๋ คนนี้มีค่ามหาศาล ฉันหวังว่าคุณจะไม่ทำให้ฉันผิดหวัง” ??

อู๋เป่ยรับรองกับเธอว่า “มั่นใจได้หัวหน้าคุ้มกัน ฉันจะนำส่งให้ปลอดภัย”

ผู้หญิงพยักหน้า “ฉันเลือกคุณให้มาเป็นผู้คุ้มกันคนนี้เพราะฉันไว้ใจคุณ ฉันหันเสวี่ยฉี มีสายตาที่แหลมคมสำหรับตัวละคร”

อู๋เป้ยรับกล่องนั้นแล้วพูดว่า “ขอลา!”

หลงสิงซวินแสดงความกังวลเมื่อเห็นอู๋เป่ยออกจากห้องโถง “หัวหน้าผู้คุ้มกัน นี่เป็นยาเม็ดที่ล้ำค่ามาก การฝากมันไว้กับผู้มาใหม่จะเป็นอย่างไรถ้า……”

หันเสวี่ยฉีพูดอย่างใจเย็น “คนคนนี้ไม่ใช่คนที่จะประเมินค่าต่ำได้ ฉันไว้ใจการตัดสินใจของตัวเอง”

หลงสิงซวินตอบว่า “จะเป็นอย่างไรถ้าฉันติดตามเขาไปโดยไม่บอกใคร แม้ว่าเขาจะไม่มีเจตนาแอบแฝง การเผชิญหน้ากับโจรที่แข็งแกร่งก็ยังอาจเป็นอันตรายได้”

หันเสวี่ยฉีเหลือบมองหลงสิงซวิน แล้วถามว่า “คุณเอาชนะเขาได้ไหม?”

ใบหน้าของหลงสิงซวินแดงก่ำ “คุณหนู แม้ว่าฉันจะเอาชนะเขาไม่ได้ แต่การมีอีกคนก็ดีกว่าเสมอ”

หันเสวี่ยฉีกล่าวว่า “เอาล่ะ มาโฟกัสที่การฝึกฝนอย่างเงียบๆ กันดีกว่า”

หลังจากที่อู๋เป่ยออกจากบริษัทงานคุ้มกัน เขาก็โดดขึ้นไปในอากาศทันทีและบินไปโดยใช้พลังลับชั่วครู่ เพียงไม่กี่ครั้งที่เขากระโดด ก็ไปไกลหลายสิบไมล์

ขณะเดียวกัน มีคนแปดคนกำลังซ่อนตัวอยู่ใกล้กับบริษัทงานคุ้มกัน รอให้อู๋เป่ยออกมา พวกเขาประหลาดใจเมื่อเขาโผล่ออกมาและโดดขึ้นไปสูงหลายร้อยเมตร หายวับไปในไม่กี่ก้าว!

“บ้าเอ๊ย! เขาบินได้แค่ชั่วครู่ในอากาศจริงๆ รีบไล่ตามเขาไปเร็ว!”

อย่างไรก็ตาม นักฝึกฝนเหล่านี้จากขั้นลับไม่สามารถกระโดดได้สูงหรือบินได้ไกลเท่าอู๋เป่ย และยิ่งพวกเขาไล่ตามเขาไปไกลเท่าไร เขาก็ยิ่งไปได้ไกลขึ้นเท่านั้น จนในที่สุดพวกเขาก็มองไม่เห็นเขาอีกต่อไป

“นี่มันแย่จริงๆ! รีบติดต่อผู้คนในเมืองแห่งรัตติกาล เพื่อสกัดกั้นเขา เราต้องไม่ปล่อยให้เขาส่งยาให้กับตระกูลหลัก!”

อู๋เป่ยเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็ว ภายในเวลาไม่ถึงสองชั่วโมง เขาก็มาถึงเมืองแห่งรัตติกาล จุดหมายปลายทางของเขาคือตระกูลเยี่ย ตระกูลที่โดดเด่นซึ่งควบคุมส่วนใหญ่ของเมือง

เขามองจากบนอากาศและสังเกตเห็นพื้นที่ที่มีแสงสว่างจ้า จึงมุ่งหน้าไปยังพื้นที่นั้นทันทีเพื่อลงจากที่สูง

เขาลงจอดโดยตรงในลานกว้าง และทันทีที่เขาแตะพื้น นักศิลปะการต่อสู้หลายสิบคนก็ล้อมรอบเขา ถามอย่างจริงจังว่า “ใคร?”

อู๋เป่ยเผยป้ายเวยหู่ของเขาและพูดว่า “บริษัทงานคุ้มกันเวยหู่ กำลังคุ้มกันส่งพัสดุให้กับตระกูลเยี่ย นี่คือตระกูลเยี่ยใช่ไหม?”

เมื่อได้ยินว่าเขากำลังส่งพัสดุ เหล่านักศิลปะการต่อสู้ก็ผ่อนคลายลงเล็กน้อย หนึ่งในนั้นถามว่า “นี่คือบ้านหลักของตระกูลเยี่ย คุณกำลังส่งยาใช่หรือไม่?”

อู๋เป่ยตอบว่า “ใช่ ฉันขอให้หัวหน้าตระกูลเยี่ยเข้ามาเซ็นรับพัสดุโดยใช้ตราประทับของตระกูล”

เพื่อป้องกันความผิดพลาดในการจัดส่ง บริษัทจัดหาสินค้าจึงขอให้ครอบครัวหลักแสดงตราประทับสำคัญที่แสดงถึงตัวตนของพวกเขาเมื่อรับพัสดุ

เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยกล่าวว่า “ได้ โปรดตามฉันมา”