บทที่ 2179 บรรพบุรุษผู้แท้จริง

ผ่านไปราวสิบกว่านาที อู๋เป่ยและเจ้าหมาดำตัวใหญ่ก็เริ่มผูกมิตรกันได้ มันเลิกแสดงท่าทีดุร้ายกับเขาแล้ว

เมื่อแน่ใจว่าไม่เป็นอันตราย อู๋เป่ยก็เดินไปยังแปลงสมุนไพร เลือกเก็บยาในจุดที่ไม่เด่นสะดุดตา ครั้งละสามต้น

ต่อมา เขาก็เปลี่ยนไปอีกบริเวณหนึ่ง เก็บสมุนไพรอีกชนิดละสามต้นเช่นกัน

ที่เขาเก็บเพียงสามต้น ก็เพราะสมุนไพรเหล่านี้เมื่อกลับไปโลกห้าธาตุแล้ว สามารถใช้เป็นตัวยาหลักได้ทันที หนึ่งต้นปรุงยาได้หนึ่งเตา การเก็บมากเกินไปไม่มีประโยชน์ และยิ่งไปกว่านั้น หากเก็บเยอะจนผิดสังเกต ก็จะถูกตรวจพบ แล้วแกหมาดำตัวนี้ก็อาจโดนเคราะห์ร้ายไปด้วย

อู๋เป่ยวนรอบสวนสมุนไพรหนึ่งรอบ เก็บสมุนไพรที่สามารถเก็บได้จนครบทุกชนิดละเล็กละน้อย เมื่อกำลังจะเด็ดต้นสุดท้าย จู่ ๆ ก็มีเสียงของผู้เฒ่าดังขึ้นจากด้านบน: “แกคิดจะเก็บยาจากสวนฉันหมดเลยหรือไง?”

อู๋เป่ยตกใจสุดขีด รีบกลิ้งตัวหนีไปสิบกว่าก้าว แล้วเงยหน้าขึ้นมอง

ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไร ผู้เฒ่าผมขาวหนวดขาวในชุดคลุมสีเทาขาวคนหนึ่งปรากฏตัวอยู่กลางอากาศ ตัวเขาโปร่งแสง มีลูกประคำสีม่วงแดงร้อยเป็นสายคล้องอยู่ที่ข้อมือขวา ทั้งหมด 108 เม็ด ที่เอวห้อยน้ำเต้าสีม่วงทองซึ่งดูไม่ใช่ของธรรมดา

เขาพินิจดี ๆ แล้วรู้ทันทีว่านี่คือทารกศักดิ์สิทธิ์ ของผู้บำเพ็ญระดับพลังแห่งความรอบรู้!

อู๋เป่ยรู้ตัวว่าตนเองผิดก่อน จึงพูดอย่างรู้สึกผิด: “ท่านผู้เฒ่า ฉันเพียงต้องการเก็บสมุนไพรเพื่อไปปรุงยา ไม่กล้าหาญกล้าเก็บจนหมดหรอก”

ผู้เฒ่าส่งเสียง “ฮึ่ม!” อย่างไม่พอใจ:

“ยังดีที่แกรู้จักยั้งมือ ไม่เช่นนั้นฉันคงออกมาจัดการแกไปนานแล้ว”

อู๋เป่ยรีบถอดแหวนเก็บสมบัติออก แล้วยื่นให้พลางกล่าวว่า: “ท่านผู้เฒ่า ขอโทษจริง ๆ สมุนไพรทั้งหมดอยู่ในแหวน ฉันยินดีจะเอากลับไปปลูกคืนให้”

ผู้เฒ่ากล่าวเสียงเรียบ: “แกก็แค่เก็บอย่างละสองสามต้น เอาเถอะ เอาไปใช้ได้ แต่ก่อนจะไป แกต้องพิสูจน์ตัวเองว่าเป็นผู้ปรุงยาได้จริง”

อู๋เป่ยกระพริบตาปริบ ๆ: “ท่านหมายความว่า ให้ฉันปรุงยาดูให้ดู?”

ผู้เฒ่าพยักหน้า: “ตามฉันมา”

จากนั้นผู้เฒ่าก็บินหายไปยังอีกฝั่งหนึ่ง อู๋เป่ยกับเจ้าหมาดำจึงรีบตามไป

ขณะเดินตาม เขามองแกหมาดำแล้วบ่นว่า: “แกรู้ตั้งแต่แรกแล้วใช่ไหมว่ามีคนเฝ้าอยู่บนหัวฉัน ถึงปล่อยให้ฉันเก็บยาได้โดยไม่ขัดขวาง แกนี่มันเจ้าเล่ห์จริง ๆ!”

เจ้าหมาดำกลอกตาใส่เขา ราวกับจะบอกว่า: “ตาบอดเอง จะโทษฉันได้ไง?”

พวกเขาตามเทพทารกไปยังบ้านที่สร้างด้วยหยก มีทั้งหมดสามห้อง ห้องกลางใช้เป็นห้องปรุงยา ภายในมีเตาปรุงยาชั้นเยี่ยม ซึ่งดูดีกว่าเตาปรุงยาของตระกูลเย่หลายเท่า

อู๋เป่ยแค่เห็นเตานั้นก็รู้ได้ทันทีว่า มันไม่ด้อยกว่าเตาปรุงยาจากจักรวาลหลักที่เขามีอยู่ในมิติลับของเขาเองเลย และอาจจะดีกว่าด้วยซ้ำ!

เขาตาเป็นประกาย พูดว่า “ท่านผู้เฒ่า เตายานี้ทำได้ประณีตมากจริง ๆ!”

ผู้เฒ่าพยักหน้า “อืม ดูเหมือนเธอจะดูออก เตานี้มีชื่อว่าเตาห้าธาตุ เป็นของล้ำค่า”

อู๋เป่ยว่า “ท่านผู้เฒ่าต้องการให้ผมปรุงยาอะไรหรือ?”

ผู้เฒ่า “เธอไม่เก็บสมุนไพรไว้เยอะหรือ? ก็ใช้ของที่มีนี่แหละ ปรุงตามสะดวก” พูดพลางก็ยกแขนกอดอก นั่งลอยตัวอยู่กลางอากาศจับตามองเขา

อู๋เป่ยเช็ดเหงื่อ เขารู้ดีว่าถ้าปรุงยาไม่สำเร็จ ผู้เฒ่าคนนี้อาจจะตบเขาตายได้ง่าย ๆ

เขาสูดหายใจลึก หยิบสมุนไพรที่เก็บมาออกมาวางตรงหน้า แล้วเริ่มคัดเลือก ใช้เวลาราวห้านาที จึงเลือกสมุนไพรสิบสามชนิด ปริมาณไม่เท่ากัน จากนั้นเริ่มล้างเตาและอุ่นเตา

ตอนล้างเตาจึงพบว่า เตานี้มีฟังก์ชันทำความสะอาดตัวเอง เพียงแค่กดสวิตช์ มันก็จะสะอาดเอง ส่วนการอุ่นเตาก็เช่นกัน มันสามารถอุ่นได้เองและยังปรับตามที่เขาต้องการได้อีกด้วย

อู๋เป่ยอดไม่ได้ที่จะชมว่า “เป็นเตายาที่ยอดเยี่ยมจริง ๆ!”

ผู้เฒ่ากล่าว “เตายาดีมีเยอะ แต่ปรมาจารย์ปรุงยาดีหายาก เธอจงตั้งใจปรุงให้ดี”

อู๋เป่ยในใจรู้แล้วว่าจะปรุงยาอะไร จึงเริ่มล้างสมุนไพร แล้วลงมือปรุงยา

สมุนไพรเป็นของจากจักรวาลหลัก เตายาก็เช่นกัน และถ้าเขาจะปรุงยาก็ต้องใช้พลังลับ ซึ่งไม่ว่าจะในจักรวาลหลักหรือรอง พลังลับก็เป็นพลังงานที่ใช้ร่วมกัน

โชคดีที่พลังลับของเขาบริสุทธิ์ บวกกับตั้งใจเต็มที่ หม้อแรกจึงสำเร็จได้ แม้หน้าตายาจะไม่ดีนัก