ตอนที่ 2178 โลกอีกใบ

หญิงสาวถามเขาว่า: “เจ้าทาส แกชื่ออะไร?”

อู๋เป่ยหัวเราะเยาะ: “แกกล้าเรียกฉันว่าทาส?”

หญิงสาวพูดอย่างหยิ่งผยอง: “พวกเราชาวจักรวาลหลัก เรียกคนในโลกห้าธาตุว่า ‘ทาส’ แกจะไม่พอใจหรือ?”

อู๋เป่ยตอบกลับอย่างไม่ยี่หระ: “แกต่างหากที่เป็นทาส ทั้งบ้านแกก็เป็นทาส!”

หญิงสาวไม่คิดว่าแค่คนพื้นเมืองในโลกห้าธาตุจะกล้าเถียงเธอ ใบหน้าเธอแปรเปลี่ยนเป็นเย็นชา ทันทีที่กล่าวว่า: “แกไม่กลัวตายหรือไง?”

อู๋เป่ยเยาะเย้ยกลับไปว่า: “แกก็แค่ผู้บำเพ็ญในระดับลมปราณ จะกล้ามาอ้างว่าจะฆ่าฉัน?”

หญิงสาวพูดเสียงเย็น: “แม้ฉันจะเป็นเพียงผู้บำเพ็ญระดับลมปราณ แต่ฆ่าแกก็ง่ายเหมือนฆ่าแมลงตัวหนึ่ง”

พูดจบ เธอก็สะบัดมือหนึ่งเบา ๆ อากาศโดยรอบสั่นสะเทือน เงาฝ่ามือพุ่งเฉันใส่อู๋เป่ย

แต่อู๋เป่ยขยับร่างเพียงนิดเดียวก็หลบได้อย่างง่ายดาย จากนั้นเขาใช้พลังยันต์เซียนที่มีอยู่ ยกมือขวาแล้วปล่อยแสงจากยันต์ลัทธิเต๋าออกไป พุ่งตรงใส่ร่างหญิงสาว

ยันต์เซียนนี้ แม้ในจักรวาลหลักก็ถือว่าเป็นวัตถุทรงพลัง มันจะมาหยุดเพียงแค่ผู้บำเพ็ญระดับลมปราณได้อย่างไร?

“เพล้ง!”

เมื่อถูกแสงยันต์กระแทกตรงหน้าอก หน้าอกเธอก็ยุบลงทันที เธออ้าปากพ่นเศษชิ้นส่วนอวัยวะออกมา ร่างกายปลิวกระเด็นไปหลายเมตร กระแทกกับหินใหญ่ก้อนหนึ่ง

เมื่อร่างตกถึงพื้น หญิงสาวเต็มไปด้วยความตกใจและหวาดกลัว ปากขยับเหมือนจะพูดอะไร แต่กลับเปล่งเสียงไม่ออก

เมื่ออู๋เป่ยเดินเฉันไปใกล้ เธอก็สิ้นใจไปแล้ว

อู๋เป่ยถึงกับยืนนิ่งอยู่พักหนึ่ง เขาไม่คาดคิดว่าการโจมตีเพียงครั้งเดียวของเขาจะรุนแรงถึงเพียงนี้ ถึงขนาดฆ่าผู้หญิงจากจักรวาลหลักได้ในพริบตา

เขาเดินเฉันไปตรวจชีพจรแล้วพบว่าเธอตายจริง ๆ จึงถอนหายใจเบา ๆ แล้วเริ่มค้นของในร่างหญิงสาว

เธอไม่มีของติดตัวนอกจากแหวนวงหนึ่งที่นิ้วมือ แหวนวงนั้นฝังคริสตัลสีม่วงไว้หนึ่งเม็ด

อู๋เป่ยถอดแหวนออก แล้วรู้ทันทีว่าเป็นแหวนเก็บสมบัติ มีพื้นที่ใช้สอยภายในพอสมควร และมีของอยู่ภายในจำนวนหนึ่ง

เขาใช้พลังลับเปิดแหวนอย่างง่ายดาย แล้วเพียงคิดในใจ สิ่งของภายในก็ปรากฏออกมาเป็นมีดสั้นเล่มหนึ่งในมือเขา

ดวงตาเขาเป็นประกายทันที: “ได้แหวนเก็บสมบัติมา แบบนี้สะดวกขึ้นเยอะเลย!”

เขานำร่างหญิงสาวไปโยนทิ้งในบ่อน้ำ แล้วถมหินกลบไว้ ก่อนจะเดินกลับมายังหน้าพระราชวังอีกครั้ง

เขามองพระราชวังตรงหน้าแล้วพึมพำว่า: “เมื่อครู่นั้นผู้ชายคนนั้นบอกว่าที่นี่อันตราย หรือว่าหมายถึงวังหลังนี้?”

เขาเดินมาถึงหน้าประตูพระราชวัง ซึ่งเปิดอ้าอยู่แล้ว เขาเปิดใช้งานดวงตาแห่งมิติ สังเกตเห็นว่าพื้นในพระราชวังเต็มไปด้วยกับดัก และในอากาศยังมีข้อห้ามทรงพลังล่องลอยอยู่

สิ่งเหล่านี้ผู้บำเพ็ญทั่วไปมองไม่เห็น แต่ดวงตาแห่งมิติของเขาสามารถจับสังเกตได้

เขาพึมพำ “ที่นี่วางกับดักและข้อห้ามไว้มากมาย แบบนี้แปลว่าไม่อยากให้ใครเข้า?”

คิดอยู่ครู่หนึ่ง เขาก็ยกเท้าเดินเข้าไป

พื้นปูด้วยกระเบื้องสี่เหลี่ยม เขารู้ดีว่าจุดไหนมีหลุมพราง จึงกระโดดหลบเป็นจุด ๆ พร้อมเฝ้าระวังลำแสงสีแดงที่มองไม่เห็นด้วยตาเปล่าในอากาศ เพราะหากสัมผัสเข้า จะกระตุ้นข้อห้ามทันที

เมื่อเดินถึงกลางตำหนัก เขาขยับแขนขาเล็กน้อย แล้วเริ่มร่ายกายท่าทางยุ่งยากต่าง ๆ เพื่อเลี่ยงกับดักและข้อห้าม

ในที่สุด เขาก็ฝ่าผ่านตำหนักเข้ามาจนถึงประตูเล็กบานหนึ่ง บนประตูมีเข็มทิศฮวงจุ้ย 12 ชิ้น หมุนได้รอบด้าน รอบเข็มทิศเต็มไปด้วยตัวเลขและลวดลายซับซ้อน

เขาไม่จำเป็นต้องวิเคราะห์ ใช้ดวงตาแห่งมิติหมุนเข็มทิศทีละอัน พลางสังเกตความเปลี่ยนแปลงด้านล่าง จนกระทั่งได้ตำแหน่งที่ต้องการ

เมื่อหมุนครบทั้ง 12 ชิ้น เสียง “โครม!” ดังขึ้น ประตูเปิดออก เผยให้เห็นพระราชวังอีกแห่งหนึ่ง แต่วังนี้อยู่ในมิติต่างหาก

เขาเดินเข้าไป ประตูปิดสนิทตามหลังทันที