บทที่ 218คุณไม่มีสิทธิชนเหล้ากับฉัน

อู่เป่ย: "ให้ฉันแนะนำให้พวกคุณรู้จัก คนเหล่านี้เป็นเพื่อนในวัยเด็กของฉัน"

เยี่ยเสวียนกำหมัดทำเคารพทุกคน: "สวัสดีทุกคน ฉันชื่อเยี่ยเสวียน "

ทันทีที่เยี่ยเสวียนห็นเขา ก็ไม่พอใจและพูดว่า "เมื่อกี้คุณพูดอะไรนะ เพียงแค่คำพูดเดียว?"

เยี่ยเสวียนเหล่ไปที่ซวีห่าวยีรู้สึกดูถูกเหยียดหยามในใจของเขา เขาเคยเจอคนแบบนี้มามาก ครอบครัวมีทุนนิดหน่อย แต่ไม่มีเสาหลังซึ่งทำให้คำพูดและการกระทำของเขาไม่เหมาะสมและง่ายต่อการรุกราน

เขาขี้เกียจที่จะไปสนใจอีกฝ่าย เพราะในฐานะสามรุ่นที่สูงสุดของเมืองเทียนจิง ซวีห่าวยีนั้นไม่ได้อยู่ในระดับเดียวกับเขาเลย เขาพูดกับอู๋เป๋ย "ท่านน้อย เรื่องอะไรเหรอ"

ทุกคนพูดไม่ออก ในเมืื่อคุณไม่รู้ว่าเป็นเรื่องอะไร แต่ยังคุณกล้าพูดว่ามันเพียงแค่คำพูดเดียว?

อู๋เป่ยอธิบายสถานการณ์สั้น ๆ และเยี่ยเสวียน ก็พูดอย่างชิวๆว่า: "เรื่องแค่นี้ อู๋โหย่วหรงเป็นเพื่อนของฉัน เดี๋ยวฉันช่วยคุณคุยกับเขา"

ฉินรั่วยวี่ตกตะลึง: "นายน้อย เยี่ย รู้จักอู๋โหย่วหรง"

เยี่ยเสวียนชอบผู้หญิง ถ้าเขาไม่รู้ว่านี่คือเพื่อนตอนเด็กอู๋เป่ย เขาคงลงมือไปนานแล้ว แต่ตอนนี้เขาทำตัวเป็นวีรบุรุษมาก และพูดว่า "คุณฉิน ถ้าคุณต้องการ ฉันช่วยคุณได้ ให้ฉันช่วยติดต่อตอนนี้เลยไหม”

ฉนรั่วยวี่มีความสุขมาก: "ขอบคุณมาก"

เยี่ยดสวียนโทรหาในขณะนั้น และไม่นานหลังจากเชื่อมต่อสาย ก็มีเสียงหัวเราะมากมายดังขึ้น: "นายน้อยเยี่ย ลมอะไรพัดคุณมา ถึงได้โทรหาฉัน"

เยี่ยเสวียน: "พี่อู๋ ฉันมีธุรกิจจะแนะนำคุณ"

อู๋โหย่วหรง: "อ้อ? ธุรกิจอะไร?"

เยี่ยเสวียน: "เอางี้นะ ฉันเอาโทรศัพท์ให้เพื่อนของฉันและพวกคุณคุยกันเอง" หลังจากพูด เขาก็ส่งโทรศัพท์ให้ฉินรั่วยวี่

ฉินรั่วยวี่ ตกใจและรับโทรศัพท์ด้วยมือทั้งสองข้าง และเสียงก็ดังมาจากข้างใน

ทั้งสองคุยกันอยู่ครู่หนึ่ง ฉินรั่วหยวี่ขมวดคิ้ว "ขอบคุณประธานอู๋ อื้ม ถ้ามีเวลา เจอกันพรุ่งนี้"

หลังจากวางสาย อู๋เป่ยก็ถามว่า "ตกลงกันหรือยัง"

ฉินรั่วยวี่พยักหน้า: "ประธานอู๋ บอกว่าเจอกันที่เมืองไฮ้เฉิงในคืนพรุ่งนี้"

ทุกคนสามารถได้ยินการสนทนาระหว่างทั้งสองทางโทรศัพท์ ซวีห่าวยี ประหลาดใจ และตอนนี้เขาเพิ่งรู้ว่าเยี่ยเสวียนซึ่งมาในภายหลังนั้นไม่ธรรมดา

เขาหัวเราะแห้งๆ: "ที่เเท้นายน้อยเยี่ยรู้จักอู๋โหย่วหรง งั้นปัญหาของรั่วยวี่เราก็ง่ายละสิ ฉันต้องขอบคุณนายน้อยเยี่ยแทนรั่วยวี่ด้วย" เขายกแก้วไวน์ขึ้นขณะที่เขาพูด

เยี่ยเสวียน ไม่ขยับ และพูดอย่างใจเย็นว่า: "ไม่ใช่ว่่าใครจะชมไวน์กับฉันก็ได้"

ซวีห่าวยีรู้สึกอายมาก ความโกรธพลุ่งพล่านขึ้นในใจของเขา ใบหน้าของเขาเศร้าหมอง และเขาพูดว่า "นายน้อย เยี่ยไม่ให้หน้าฉันเหรอ"