บทที่ 219 เจียมตัว

ซูฉางหมิงขมวดคิ้ว: "คุณเป็นใคร"

ซวีห่าวยี่ รีบพูดว่า: "นายน้อยซู ฉันชื่อซวีห่าวยี่"

ซูฉางหมิงไม่รู้จักเขาและพูดว่า "ฉันไม่สนว่าคุณจะเป็นใคร ตระกูลซูของฉันไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับคุณนับจากนี้"

เยี่ยเสวียน หันโทรศัพท์กลับไปและพูดว่า "นายน้อยซู ฉันอยู่ในจังหวัด K ถ้ามีเวลามาดื่มกันนะ"

ซูฉางหมิงยิ้มและพูดว่า "ได้เลย พรุ่งนี้ฉันจะไปจังหวัด K เพื่อตรวจสอบโครงการหนึ่ง ถ้าตารางงานไม่แน่น ฉันอาจจะไปพบคุณก็ได้"

“เยี่ยมไปเลย” เยี่ยเสวียนคุยกับเขาสองสามคำแล้ววางสาย

ซวีห่าวยี่ ยืนอยู่กับที่เหงื่อออกมากด้วยสีหน้าหวาดกลัวและดวงตาที่เอาแน่เอานอนไม่ได้ เห็นได้ชัดว่าใจหาย

เยี่ยเสวียนกล่าวว่า: "นายน้อยซวี คุณยังต้องการหน้าอีกไหม"

"เพี้ยะ!"

ซวีห่าวยี่ตบหน้าตัวเองทีละครั้ง ทำหน้ายิ้มแย้มและพูดว่า "นายน้อยเยี่ย ฉันตาบอดเอง กล้าที่จะให้นายน้อยเยี่ยดื่มเหล้า ฉันผิดเอง! "

เขาหยิบขวดเหล้าที่ร้านอาหารจัดเตรียมไว้ให้จากด้านข้าง เปิดขวดออกแล้วพูดว่า "นายน้อยเยี่ย ฉันจะดื่มเหล้าขวดนี้แทนคำขอโทษ!"

หลังจากพูดจบ เขาก็เงยหน้าขึ้นและดื่มไวน์ขาวจนหมดขวด

ฉินรั่วยวี่ ถอนหายใจเบา ๆ และพูดกับ อู่เป่ยว่า: "พี่เป่ย ถือว่าไว้หน้าฉัน พอแค่เถอะ"

อู๋เป่ย ยิ้ม: "ได้ งั้นก็แค่นี้พอ"

เยี่ยเสวียน รอให้เขาดื่มเหล้าหนึ่งขวดหมดและพูดว่า "นั่งลง"

ซวีห่าวยี่ เช็ดปาก: "นายน้อยเยี่ย คุณยกโทษให้ฉันแล้วใช่ไหม"

เยี่ยเสวียน ยิ้มและพูดว่า: "พ่อหนุ่ม อย่าทำตัวก้าวร้าว คุณนะไม่มีทุนพอที่จะเป็นคนมีหน้ามีตา เข้าใจไหม"

ซวีห่าวยี่ พยักหน้าเหมือนไก่จิกข้าว: "ใช่ใช่ ฉันรับคำสั่นสอน"

เยี่ยเสวียน: "ไม่ต้องกังวล ทางซูฉางหมิง เดี๋ยวฉันจะช่วยคุณคุยเอง"

ซวีห่าวยี่ มีความสุขมาก: "ขอบคุณ นายน้อยเยี่ย!"

จากนั้นเขาก็ทำความเคารพอู๋เป่ย: "ฉันขอโทษ เมื่อกี้ฉันหยาบคายมาก ฉันลงโทษตัวเองด้วยเหล้าสามแก้ว" หลังจากพูดจบ เขาก็ดื่มเหล้าอีกสามแก้ว

หลังจากดื่มไปสองลิตร ซวีห่าวยี่ก็เต็มไปด้วยแอลกอฮอล์และวิ่งออกไปข้างนอกเพื่ออาเจียน ฉินรั่วยวี่รีบตามออกไปตรวจสอบ

หลังจากนั้นไม่นาน เธอก็กลับมาคนเดียวและพูดว่า "นายน้อยเยี่ย พี่เป่ย ต้องขอโทษด้วย ห่าวยี่ดื่มมากเกินไป ฉันจะส่งเขากลับ"

อู๋เป่ย พยักหน้า: "ได้ พวกคุณกลับไปก่อน"

หลังจากที่ทั้งสองจากไป จางเป๋าเฟิง ก็พูดด้วยรอยยิ้ม: "เป็นเกียรติของเราที่ได้รู้จักนายน้อยเยี่ยในวันนี้ ขอแสดงความนับถือด้วยกันชนเหล้ากับนายน้อยเยี่ย"

เยี่ยเสวียน ยิ้ม: "ได้"

มื้อนี้ดื่มไปเยอะมาก ตอนที่พวกเขากลับไปถึงตงหู่ซอย1 ก็เจ็ดโมงเย็นแล้ว

เยี่ยเสวียน วิ่งไปที่ห้องและหลับสนิทไปเลย แต่ดวงตาของเขายังแจ่มใส และดื่มวันละสองครั้ง แต่ไม่รู้สึกถึงกลิ่นแอลกอฮอล์เลยแม้แต่น้อย

เย่เทียนจง: "ศิษย์น้อง รั่วฉางเซิน จะมาไหม"

อู๋เป่ย: "คืนนี้ตอนสิบโมง ฉันนัดเขามาเจอกันที่นี่"