บทที่ 220 สาวที่สวยที่สุดในเมืองตงหยิง

เขาพูดต่อว่า: "แต่เงินจำนวนมหาศาลนั้นสามารถอัดฉีดได้ในรูปของการลงทุนเท่านั้น คุณต้องมีธุรกิจของตัวเองก่อน"

อู๋เป่ย: "เรื่องนี้ง่าย"

รั่วฉางเซิน ยิ้มและพูดว่า "ดีมาก งั้นต่อไป ถึงเวลาที่ฉันจะต้องถามคำถามแล้ว คุณอู๋ คุณช่วยฉันแก้ปัญหานี้จริงๆ ได้ไหม"

"แน่นอน"อู๋เป่ย กล่าว

รั่วฉางเซิน พยักหน้า: "ฉันเชื่อในตัวคุณ ภายในหนึ่งเดือน ฉันจะจัดคนมาพบคุณ หลานสาวของฉันจะมาในนามของการลงทุน ฉันหวังว่าเวลานั้นคุณอู๋จะพร้อม"

หลังจากพูดจบ เขาก็ลุกขึ้นยืน: "ขอตัวก่อน"

เมื่อส่งรั่วฉางเซินออกไปนอกประตูแล้ว และอีกฝ่ายก็ขับรถออกไป

เย่เทียนจง: "สมที่เป็นเจ้าแสบ ทุกเรื่องไม่เคยทำให้คนอื่นจับได้"

อู๋เป่ย: "ศิษย์พี่ คุณแน่ใจหรือว่าต้องการช่วยเขา"

"ช่วย" เย่เทียนจงกล่าว "แม้ว่าคนๆ นี้จะชอบทำเรื่องแบบไม่มีเหตุผล แต่หากเมืองตงหยิงนั้นมีเขาคุมอยู่ มันก็ไม่ใช่เรื่องเลวร้าาย"

อู๋เป่ย: "ศิษย์พี่ทำไมถึงได้พูดอย่างนี้"

"เมื่อตงหยิงถูกบุกรุก ครั้งหนึ่งเขาเคยขัดขวางผู้ปลูกฝังที่ชั่วร้ายของเมืองตงหยิงมาก่อน" เย่เทียนจงกล่าว "เพียงแค่เรื่องนี้ ก็สามารถช่วยเขาได้"

อู๋เป่ยถอนหายใจด้วยความโล่งอก: "700 พันล้าน นั่นเป็นเงินที่เยอะมาก!"

เย่เทียนจง ยิ้มและพูดว่า "ศิษย์น้อง ฉันเกรงว่ามันจะไม่ง่าย ที่จะได้รับเงินพวกนั้นมา"

“ทำไม?” อู๋เป่ยเลิกคิ้ว

"สถานการณ์ของกลุ่มธูรกิจสามหยงนั้นซับซ้อนมากและคุณจะเข้าใจเมื่อถึงเวลา"

อู๋เป่ย: "ไม่เป็นไร ฉันไม่ลงมือก่อนที่จะไม่ได้เห็นเป้าหมายก่อน ปล่อยให้รั่วฉางเซินจัดการ"

เย่เทียนจง: "ยังไม่สายเกินไปที่จะคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้เมื่อถึงเวลา ศิษย์น้อง พรุ่งนี้คุณไปที่เมืองจังหวัดดีไหม"

อู๋เป่ย: "ไปเจอคุณหนูตระกูลถัง?"

เย่เทียนจง: "คุณหนูตระกูลถังอยู่ในเมืองหลวงของจังหวัด คุณต้องไปพบสักครั้งสิ"

“ได้ ฉันจะไปที่นั่นพรุ่งนี้" และฉันต้องไปดูโรงงานผลิตยาของหลี่กว่างหลง ด้วย ดังนั้นรั่วไปทีเดียว

เย่เทียนจง: "พรุ่งนี้ คุณไปคนเดียว ฉันจะไม่ไปกับคุณ ไม่ต้องกังวลฉันจะช่วยคุณดูแลเมืองเสียนเหอเอง "

อู๋เป่ย ดูสงสัย: "ศิษย์พี่ ฉันรู้สึกว่าคุณกำลังขุดหลุมให้ฉันกระโดดลงไปใช่ไหม"

เย่เทียนจง พูดด้วยใบหน้าที่เคร่งขรึม: "ศิษย์พี่เป็นคนแบบนั้นเหรอ? คุณและฉันสนิทกันเหมือนพี่น้อง ฉันจะขุดหลุมให้คุณได้อย่างไร คุณไปแล้วคุณจะรู้เอง"

อู่เป่ยถอนหายใจและพูดว่า "ก็ได้ แต่คุณต้องบอกอาจารย์ด้วย ถ้าฉันไม่ชอบ ก็ลืมมันไปซะ"

“ไม่มีปัญหา ฉันจะบอกอาจารย์เอง” เขายิ้ม

นี้ก็ดึกแล้ว และหลังจากคุยกันสองสามคำ อู็เป่ยก็จากไปและกลับบ้าน ไม่นานหลังจากที่เขาจากไป ชายหนุ่มผู้สง่างามก็เดินออกมา ปรากฏว่าเป็นคุณตงฟ๋อ

เย่เทียนจง กล่าวด้วยความเคารพ: "อาจารย์"