บทที่ 22 การปรากฏตัวของนักฆ่า

อู๋เป่ยคว้าก้อนหินขนาดเท่าไข่ไก่ขึ้นมาจากพื้นโดยไม่พูดอะไร แล้วขว้างมันไปทางฝ่ายตรงข้าม ก้อนหินส่งเสียงทะลุทะลวงไปในอากาศ และด้วยเสียงกรีดร้อง “ชิ้ว” กระแทกเข้าที่หน้าผากของบุคคลนี้อย่างแรง

"ตุบ!"

ตาซ้ายของชายชุดดำถูกก้อนหินกระทบจนเบ้าตาแตก และแรงกระแทกทำให้เขาเป็นลม

อู๋เป่ยมองไปรอบ ๆ ไม่พบนักฆ่าคนอื่น ดังนั้นเขาจึงถอนหายใจด้วยความโล่งอกและดึงจูชิงเหยียนขึ้นมา

การกระทุ้งรุนแรงจนหน้าอกของจูชิงเหยียนเจ็บปวดมากจนเธอตกใจและละอายใจและถามว่า "พี่อู๋ สบายดีไหม?"

อู๋เป่ยส่ายหัว เขาขมวดคิ้วและถามว่า "คุณมีศัตรูไหม?"

จูชิงเหยียนก็ตกตะลึงเช่นกันและพูดว่า "ไม่น่าจะ จะมีนักฆ่ามาจัดการกับเราได้อย่างไร? และแม้แต่คุณยังถูกฆ่า"

อู๋เป่ยมาที่ห้องนั่งเล่นก่อนและดูจูชิงเหยียน หลังจากนั้น เขาก็ไปหาชายชุดดำที่หมดสติ เอื้อมมือไปตบไหล่เขา แล้วชายชุดดำก็ค่อยๆ ฟื้นขึ้น

ทันทีที่ชายชุดดำตื่น เขากรีดร้อง ตาซ้ายของเขาแตก และใบหน้าครึ่งหนึ่งของเขาเกือบจะบุบลงไป ความเจ็บปวดหลีกเลี่ยงไม่ได้

“คุณเป็นใคร ? ทำไมคุณถึงลอบสังหารพวกเรา?” อู๋เป่ยถามด้วยน้ำเสียงเฉยเมยมาก

ชายในชุดดำยิ้มอย่างดุร้าย "โชคดีที่คุณสามารถหลบมีดขว้างของฉันได้! อย่างไรก็ตามคุณยังหนีความตายไม่พ้นหรอก!"

หลังจากพูดจบ อู๋เป่ยก็หยิบเข็มสีทองสองสามเล่มออกมา และฝังไว้ที่หน้าผากของเขา และดวงตาของชายคนนั้นก็จ้องตรงไปทันที นี่คือ "เข็มสะกดวิญญาณ" คนที่ได้เข็มจะงงและจะตอบทุกคำถาม

อู๋เป่ยถามต่อไปว่า "คุณเป็นใคร？"

“ชื่อของฉันคือสวี่เตา ผู้คนในยุทธภพเรียกฉันว่ามีดล่าวิญญาณ เขาตกตะลึงไปชั่วขณะแล้วตอบอย่างตรงไปตรงมา