บทที่ 226 จูชิงเหยียนตกอยู่ในอันตราย

ด้วยระยะทางไม่ถึงสิบกิโลเมตรออกไป อู๋เป่ยก็เดินทางมาถึงที่เกิดเหตุภายในเวลาไม่ถึงสิบนาที เขาเห็นเศษซากจากการชนท้ายของรถ จึงเหยียบคันเร่งและขับไปข้างหน้าต่อไปในทันที

โทรศัพท์ยังคงเชื่อมต่ออยู่ เขาถาม: "ชิงเหยียน โรงงานมีเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยไหม"

จูชิงเหยียน: "วันนี้เป็นวันหยุด คนงานกลับบ้านกันหมดแล้วค่ะ มีเพียงไม่กี่คนที่คอยดูแลโรงงาน"

อู๋เป่ยi: "หลังจากกลับไปที่โรงงานแล้ว ปิดประตูและรอให้ฉันเข้าไป"

"ค่ะ"

จริงๆ แล้วจูชิงเหยียนไม่ได้ประหม่าแต่อย่างใด เธอยังมีเวลาอยู่ แต่เมื่อเจอเรื่องแบบนี้ ก็ควรระวังไว้ดีกว่า แต่ถ้าพวกเขามีปืนล่ะ?

บนถนนห่างออกไปห้ากิโลเมตร อู๋เป่ยถึงที่นั่นภายในไม่กี่นาที เมื่อเขามาถึง เขาก็เห็นว่าประตูโรงงานถูกรถชนจนมันเปิดออก เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยสองคนล้มลงกับพื้น โดยที่มีเลือดอาบหน้าอยู่

เขาไม่มีเวลาตรวจสอบอะไรแล้ว เขาขับรถเข้าไปในโรงงาน หลังจากขับรถไประยะหนึ่ง ฉันเห็นกลุ่มคนล้อมรอบผู้หญิงคนหนึ่งตรงมุมหนึ่ง นั่นคือจูชิงเหยียน! "

ในเวลานี้ จูชิงเหยียนเปิดกำปั้นของเธอและพูดด้วยความกล้า "พวกคุณกำลังฝ่าฝืนกฎหมาย ถ้าคุณออกไปตอนนี้ ฉันจะไม่แจ้งความ"

ชายคนหนึ่งยิ้มอย่างชั่วร้าย: "หัวหน้าจู พวกเราต้องขอโทษด้วย เราได้รับคำสั่งให้มาจับคุณ และคุณก็ควรให้ความร่วมมืออย่างเชื่อฟังเพื่อที่คุณจะได้ไม่ต้องเจ็บตัว"

ทันทีที่เขาพูดจบ รถของอู๋เป่ยก็พุ่งเข้ามา กลุ่มคนเหล่านั้นต่างก็พากันตกใจ ก่อนจะหลบหนีไปทีละคน

รถเบรกอย่างแรง ก่อนจะหยุดไม่ไกลจากจูชิงเหยียน

อู๋เป่ยกระโดดลงจากรถ จูชิงเหยียนรีบวิ่งเข้ามากอดเขาแน่น

"ไม่เป็นไรแล้วนะ" อู๋เป่ยถอนหายใจด้วยความโล่งอก โชคดีที่เขามาทันเวลา!

“เจ้าโง่ แกมันลนหาที่ตายซะแล้ว!”

ข้างหลังเขาตอนนี้ มีชายที่มีใบหน้าดุร้ายดึงมีดพกออกมาและแทงเข้าที่หลังของอู๋เป่ยทันที

ราวกับว่าอู๋เป่ยมีตาอยู่ที่ด้านหลังศีรษะของเขา เขารีบเตะมีดออกไป เตะนี้เต็มไปด้วยความโกรธทำให้อวัยวะภายในของคู่ต่อสู้แตกเป็นเสี่ยง ๆ หลังจากอีกฝ่ายล้มลงสู่พื้นก็มีเลือดไหลออกจากรูทั้งเจ็ด ก่อนที่บุคคลนั้นจะเสียชีวิตลง

คนอื่น ๆ ตกตะลึงมองไปที่อู่เป่ยในตอนนี้ ราวกับว่าพวกเขากำลังเห็นผี

“คุกเข่าลง!” เขาพูดอย่างเย็นชาด้วยน้ำเสียงเย็นชา

คนเหล่านี้หันหลังหลับก่อนจะวิ่งหนีไป อู๋ตงประสานมือของเขาก่อนจะจิ้มออกไปด้วยนิ้วของเขา หัวเข่าของคนเหล่านี้ถูกเจาะทีละคนจนทำให้เป็นรูและมีเลือดออกมา พวกเขาล้มลงกับพื้นก่อนจะกรีดร้องออกมา

อู๋เป่ยเหยียบเข่าของชายคนหนึ่งเบาๆ ก่อนที่ชายคนนั้นจะกรีดร้องออกมา

“บอกมาสิว่าใครส่งพวกแกมาที่นี่”

“หัวหน้าหวง บอสหวงส่งเรามาที่นี่”

“หัวหน้าหวงอย่างนั้นเหรอ?” อู๋เป่ยขมวดคิ้ว “หัวหน้าหวงคนไหน?”