บทที่ 2263 ต้นหญ้าหลานหยวน

เมื่ออู๋เป่ยสารภาพไปแล้ว หนิงจื่อเสวี่ยกลับไม่ได้แสดงสีหน้าผิดหวังหรือโกรธเคืองอย่างที่อู๋เป่ยกลัวไว้ ตรงกันข้าม นางกลับยิ้มออกมาอย่างยินดี

“จริงหรือคะ? ถ้าเป็นอย่างนั้น แสดงว่าร่างกายของพี่อู๋แข็งแกร่งมากขนาดดูดซับและหลอมรวม หัวใจสวรรค์และโลก ได้ด้วยตัวเอง แบบนี้ก็ดีแล้วนี่คะ!”

อู๋เป่ยถอนหายใจนิด ๆ “แต่แบบนี้ ศิษย์อาจารย์ของเจ้าก็จะไม่ได้หัวใจสวรรค์และโลกแล้วนะ”

หนิงจื่อเสวี่ยกลับตอบเสียงเรียบ

“พอเกิดเรื่องนี้ขึ้น ข้าก็คิดได้แล้วละค่ะ...แต่ละคนต่างมีวาสนาของตนเองฝูหยวนศิษย์อาจารย์ของข้าก็ย่อมมีวาสนาของท่านเอง ข้าเป็นแค่ศิษย์เล็ก ๆ คนนึง คำพูดก็ไม่มีน้ำหนักนัก จะไปช่วยอะไรได้...”

อู๋เป่ยหัวเราะออกมาเสียงดัง

“ข้านึกว่าเจ้าจะเป็นสาวน้อยใสซื่อเสียอีก ที่แท้ก็ไม่โง่นี่นา ยังฉลาดอยู่เหมือนกันนี่!”