บทที่ 229 จ้าวจวี่เผิง

เงินสดในมือของเขาตอนนี้มันน้อยกว่าหนึ่งหมื่นล้าน มันง่ายมากที่จะใช้เงินร้อยล้านเพื่อซื้อบ้าน เขาจ่ายเงินเต็มจำนวนทันทีและมอบหมายให้คนกลางจัดการขั้นตอนการโอนทันที

ในตอนเที่ยงของวัน เขาก็ได้กลายเป็นเจ้าของวิลล่าแห่งนี้อย่างเต็มตัว ด้วยบ้านหลังใหญ่เช่นนี้จึงสะดวกสำหรับเขาในการฝึกฝนที่นี่

สวนด้านหลังเงียบสงบมาก เขาเข้ามาใต้ซุ้มองุ่น เปิดซุ้มและเริ่มศึกษาการใช้กำปั้นของชูอู่ ในเวลานี้ทุกการเคลื่อนไหวของเขานั้นเป็นไปอย่างช้าๆ เพื่อที่เขาจะได้รู้สึกถึงการเปลี่ยนแปลงที่เกิดจากกำปั้น

เขาพยายามค้นหาจิตวิญญาณของกำปั้น และก่อนที่จะรู้ตัว เวลาก็ล่วงเลยมาจนพลบค่ำแล้ว ก่อนที่เขาจะรู้ตัวเนื่องจากตนเริ่มหิวแล้ว

ท้องของเขากำลังร้องโหยหวน ดังนั้นเขาจึงสั่งอาหารมาทานที่บ้าน และทานมันตามอำเภอใจ เขาจะต้องตีเหล็กในขณะที่ยังร้อนอยู่ ก่อนที่เขาจะเข้าสู่ขั้น "สมาธิ" ด้วยพลังทั้งหมดที่มี ความตั้งใจที่มุ่งหมายคือการย่อจิตวิญญาณของศิลปะการต่อสู้นี้อย่างเป็นทางการ และขณะนั้นเอง เขารู้สึกได้ถึงจิตวิญญาณแห่งกำปั้นอย่างถ่องแท้

ขั้นตอนต่อไปคือค่อยๆ ขัดเกลาจิตวิญญาณแห่งกำปั้น จนไปถึงขั้นของความสำเร็จ ความสำเร็จที่ยิ่งใหญ่ และความสมบูรณ์แบบนั่นเอง

อย่างไรก็ตาม กระบวนการะรวบรวมกำปั้นนั้นค่อนข้างยากอย่างไม่ต้องสงสัย ตัวของอู๋เป่ยเองนั้นเริ่มฝึกฝนตั้งแต่บ่ายจนถึงทุ่มเลยทีเดียว

เขารู้สึกหดหู่เล็กน้อย ดังนั้นเขาจึงหยุดฝึกมวย ก่อนจะเปลี่ยนไปฝึกร่างกาย หลังจากฝึกไม่กี่ท่า ถังจื่อยี่ก็โทรมาบอกว่าเธอกำลังไปและต้องการดูบ้านที่เพิ่งซื้อใหม่ของเขา

อู๋เป่ยได้บอกเรื่องเกี่ยวกับการซื้อบ้านแล้วให้ถังจื่อยี่ฟังแล้ว เขาคิดว่าถังจื่อยี่กำลังหารือเกี่ยวกับโครงการในรัฐบาลส่วนภูมิภาค และการเข้าพักในโรงแรมคงไม่สะดวกสบายไปกว่าการมาพักที่วิลล่าของเขา ดังนั้นเขาจึงขอให้เธอมาอาศัยอยู่ด้วย

ครึ่งชั่วโมงต่อมา ถังจื่อยี่นำเลขาฯ และพรรคพวกมาที่วิลล่า รวมเจ็ดคน พร้อมกับรถสามคัน

ถังจื่อยี่เดินเข้าไปและดูสภาพแวดล้อมก่อนจะเอ่ยชมเชย: "เจ้าของบ้านตกแต่งอย่างดี และมันก็เหมาะสมสำหรับฉันที่จะอาศัยอยู่ด้วย ต่อไปถ้าต้องมาติดต่อราชการส่วนภูมิภาคเพื่อไปติดต่อธุรกิจฉันไม่จำเป็นต้องอยู่ในโรงแรมแล้วสินะ”

อู๋เป่ยยิ้มและพูดว่า "ผมได้ทิ้งกุญแจไว้อีกชุดหนึ่งไว้แล้ว แล้วผมจะให้อีกชุดหนึ่งเมื่อถึงเวลา คุณจะมาเมื่อไหร่ก็ได้"

ถังจื่อยี่ยังไม่ได้ทานอาหารเย็น ดังนั้นอู๋เป่ยจึงเชิญพวกเขาไปที่ร้านอาหารบนถนนลี่สุ่ย อาหารในร้านอาหารนี้อร่อยมากและแม้แต่คนกินที่จู้จี้จุกจิกอย่าง ถังจื่อยี่ก็ยังชมว่าอร่อย

เนื่องจากการรับประทานอาหารแบบส่วนตัว อู๋เป่ยจึงขอห้องส่วนตัวและสั่งอาหารโต๊ะใหญ่ ถังจื่อยี่เดินไปมารอบ ๆ โรงงานทั้งวัน เธอคงทั้งเหนื่อยและหิว จึงกินเยอะมาก

ทานอาหารไปไม่ทันไรก็มีเสียงดังจากประตู จากนั้นประตูก็ถูกผลักเปิดออก และชายร่างสูงอ้วนหูใหญ่ก็วิ่งเข้ามาพร้อมกับใครบางคน

“คุณทานอาหารเสร็จแล้ว รีบออกไป เจ้านายของเรากำลังจะเลี้ยงรับรองแขกผู้มีเกียรติที่นี่!” ชายคนนั้นตะโกนเสียงดัง เพราะต้องการให้อู๋เป่ยและคนอื่น ๆ ออกไป

เจ้าของร้านรีบตามเข้าไปและพูดด้วยรอยยิ้มบนใบหน้าว่า "อาจารย์เผิง นี่เป็นลูกค้าของร้านเรา มันไม่สมควรอย่างยิ่งที่คุณจะทำเช่นนี้"

"ไม่สมควรบ้าบออะไรก็ช่าง!" ชายชื่อ 'เผิง' กลอกตา ยกมือขึ้นแล้วตบไปที่เจ้าของร้านอาหาร ก่อนจะมีเลือดไหลซิบออกจากปาก

เมื่อเจ้านายถูกทุบตีเช่นนี้ ในตอนแรกเขาแสดงสีหน้าโกรธ จากนั้นเขาก็จึงระงับความโกรธ เห็นได้ชัดว่าเขากล้าที่จะโกรธและไม่กล้าพูดออกไป เพราะกลัวตัวตนของฝ่ายตรงข้าม

อู๋เป่ยมีเริ่มโมโห เขาเพิ่งทานอาหารอร่อยๆ ไป แต่แล้วก็เกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้น โลกนี้มันไม่เคยให้เขาอยู่สงบจริงๆ!

เขาลุกขึ้นเดินไปที่ประตูและถามเจ้าของร้านว่า: "หัวหน้า ผมเป็นลูกค้าของร้านและอาศัยอยู่ที่ถนนลี่ซุย คุรทำธุรกิจกันอย่างนี้เหรอ"

เจ้าของร้านยิ้มอย่างมีเลศนัยและพูดว่า "ขอโทษครับ คุณอู๋ ร้านอาหารเราไม่มีห้องส่วนตัว นี่คือคุณเผิง ลูกค้าประจำของร้าน"

อู่เป่ยมองไปที่ "คุณเผิง" คนนี้เขาไม่ผ่านการฝึกฝนใดใด แต่คนสองคนที่อยู่ข้างหลังเขานั้นฝึกกังฟู

เขาพูดอย่างเย็นชา: "น่าขันนักที่กล้าเรียกตัวเองว่า 'คุณ'"

เฒ่าแก่เผิงโกรธมาก ชี้ไปที่จมูกของอู๋เป่ยและดุว่า: "เด็กเมื่อวานซืน แกไม่รู้เหรอว่าฉันเป็นใคร"

"ฟึ่บ!"