บทที่ 230 หลินเทียนหวัง

จ้าวจวี่เผิงตกตะลึงไม่ เขาไม่รู้เจตนาของอู๋เป่ยเลย

อู๋เป่ยยิ้มก่อนจะพูดว่า: "ผมคุ้นเคยกับหลินเทียนหวังตั้งแต่เขามาถึงเมืองหลวงของจังหวัดนี้แล้ว และแน่นอนว่าผมต้องการพบเขาเช่นกัน"

จ้าวจวี่เผิงกล่าว: "คุณจำจ้าวเทียนหวังได้เหรอเนี่ย เยี่ยมไปเลย ฉันจะโทรหารุ่นพี่ตอนนี้เลยก็แล้วกัน"

หากไม่โทร หวังซิงถงก็คงพาหลินเทียนหวังไปที่ห้องส่วนตัวชั้นบนแล้ว

ร้านอาหารแห่งนี้ค่อนข้างมีชื่อเสียงในเมืองหลวงของจังหวัดนี้ และเชฟที่นี่ต่างก็เป็นเชฟที่มีชื่อเสียงระดับประเทศ ซึ่งหวังสิงถงได้กล่าวไว้ว่าเขาจะเลี้ยงสังสรรค์ให้หลินเทียนหวังที่นี่

ก่อนหน้านั้น อู๋เป่ยได้ขอให้ถังจื่อยี่และคนอื่น ๆ กลับไปที่วิลล่าเพื่อพักผ่อนก่อน และเขาจะรออยู่ที่นี่คนเดียว เพื่อที่เขาจะได้พบกับหลินเทียนหวังคนนั้น!

หลินเทียนหวังผู้นี้เป็นศัตรูกับเขา และจู่ๆ ศัตรูก็ปรากฏตัวขึ้นในเมืองเดียวกับเขา นี่อาจไม่ใช่เรื่องบังเอิญ เขาต้องประติดประต่อเรื่องนี้ให้ได้

ยิ่งกว่านั้น เขาเพิ่งบรรลุจิตวิญญาณแห่งกำปั้น และเขาก็อยากจะลองการต่อสู้ที่ดุเดือดจากพลังกำปั้นของเขาสักครั้ง ครั้งล่าสุดเขาต่อสู้กับปรมาจารย์เซียนถังปิงอวิ๋นและนั่นทำให้เขาเข้าใจจิตวิญญาณแห่งกำปั้นในทันที

วันนี้ถ้าเขาสามารถต่อสู้กับหลินเทียนหวังได้อีกครั้ง เขาต้องได้รับบางอย่างอย่างแน่นอน

หวังสิงถงยิ้มก่อนจะเชิญชายหนุ่มเข้ามา ชายคนนี้อายุสามสิบ เขาเป็นปรมาจารย์ มีออร่าของมังกร ปรากฏขึ้นในดวงตาของเขา มันเฉียบคมราวกับใบมีด

คนนี้คือ หลินเทียนหวังพี่ชายของหลินเทียนหู่

ทันทีที่หลินเทียนหวังเข้ามา ดวงตาของเขาจับจ้องไปที่อู๋เป่ยทันที เขาเคยเห็นรูปถ่ายของอู๋เป่ยเมื่อนานมาแล้ว ดังนั้นเขาจึงจำอู๋เป่ยได้อย่างรวดเร็ว

“คุณคือ?” มีประกายเย็นในดวงตาของเขา ซึ่งเต็มไปด้วยจิตวิญญาณแห่งการฆ่า

อู๋เป่ยพูดเบา ๆ : "ผมเอง หลินเทียนหวัง ผมชื่นชมคุณมานานแล้ว"

หลินเทียนหวังเยาะเย้ย: "ผมกำลังตามหาคุณอยู่พอดีเลย แต่ไม่คิดเลยว่าคุณจะเดินลนเข้าหาที่ตายอย่างนี้! ดี ดีมาก!"

อู๋เป่ยเลิกคิ้ว: "คุณมาหาผมที่รัฐบาลท้องถิ่นเหรอ"

หลินเทียนหวัง: "แม้ว่าผมต้องการที่จะฆ่าคุณเพื่อล้างแค้นให้พี่ชายของผม แต่ผมคงไม่ทำขนาดนั้นหรอก"

อู๋เป่ยจ้องมองเขา "คุณยังหนุ่ม แต่กลับบรรลุขั้นเซียนไปสองขั้นแล้ว น่าชื่นชมจริงๆ"

หลินเทียนหวัง: "ชื่นชมไปก็ไม่มีประโยชน์ ถึงคุณจะพูดอะไรต่อก็ไม่มีประโชยน์ เพราะยังไงคุณก็ต้องตายอยู่ดี!"

อู๋ตง: "โอ้ คุณมั่นใจขนาดนั้นเลยเหรอ?"

“คุณบรรลุขั้นเสินเท่านั้น ต่อหน้าพวกเราตอนนี้คุรสามารถโจมตีได้กี่กระบวนท่ากัน ถ้าไม่ใช่เพราะคุณมีคนคอยคุ้มกะลาหัว ผมคงฆ่าคุณไปนานแล้ว!”

อู๋เป่ยจ้องมองที่เขา: "คุณเชื่อมั่นในตัวเองเกินไปแล้วล่ะ ถึงผมจะไม่ใช่เซียน แต่ผมก็มีความสามารถพอที่จะเอาชนะคุณได้"

หลินเทียนหวังเย้ยหยัน: "ไม่มีประโยชน์ที่จะพูดอะไรต่อแล้ว ผมจะฆ่าคุณ!"

หวังสิงถงขมวดคิ้ว เขาจ้องไปที่จ้าวจวี่เผิง แล้วพูดอย่างเร่งรีบว่า "พี่หลิน ฉันคิดว่าเรื่องนี้ควรเก็บไว้ก่อน เรายังมีเรื่องสำคัญที่ต้องคุยกันนะ"

หลินเทียนหวังเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะพูดกับอู๋เป่ย: "อู๋เป่ยวันนี้หัวของคุณยังอยู่สุขอยู่ แต่วันข้างหน้ามันได้หลุดออกจากบ่าคุรแน่!"

อู๋เป่ยi: "อย่าพูดมากเลย ไม่อย่างนั้นจะเป็นคุณฌองที่ละอายถ้าคุรพ่ายแพ้ให้กับผม"

ทั้งสองฝ่ายเผชิญหน้ากันอย่างจัง ก่อนที่อู๋เป่ยก็ออกไปหลังจากพูดอะไรกันสองสามคำ หวังซิงถงไม่บอกลาอะไร ราวกับว่าเขาไม่ต้องการสร้างปัญหา

ในความเป็นจริงอู่เป่ยยังไม่ได้ออกไป เขามาที่ห้องถัดไปที่ชั้นบน ก่อนจะด้อมมองผ่านผนังเพื่อดูว่า หลินเทียนหวังนั้นกำลังทำอะไรอยู่

หวังสิงถงขอให้ผู้ใต้บังคับบัญชาของเขาออกไป เหลือเพียงหวังสิงถง หลินเทียนหวังและจ้าวจวี่เผิงเท่านั้นที่อยู่ในห้อง