บทที่ 2346: คำเชิญจากภูเขาปฐมกาล

สถานการณ์เช่นนี้ดำเนินต่อไปประมาณครึ่งชั่วยาม (ราวหนึ่งชั่วโมง) กว่าอู๋เป่ยจะเริ่มจับทางได้ เขาจึงทุ่มเทสุดกำลัง ครุ่นคิดถึงความลี้ลับที่ประตูหยวนสือเผยไว้

ที่เขาก้าวหน้าได้ ก็เพราะนำแนวทางของยอดธรรมแห่งสวรรค์มาใช้ ยอดธรรมแห่งสวรรค์นั้นเป็นขีดสุดของขั้นลึกซึ้งชั้นสูง แทนความหมายลึกซึ้งแห่งสรรพสิ่งในฟ้าดิน

เวลาล่วงไปทีละวินาที เผลอแป๊บเดียวก็สามวัน อู๋เป่ยที่นิ่งแข็งเป็นหินมาตลอด ในที่สุดก็ขยับคอเล็กน้อย ใบหน้าเผยรอยยิ้ม พึมพำว่า “แท้จริงนี่แหละหลักธรรมปฐมกาล!”

ต่อมาอีกสองวัน สายตาอู๋เป่ยละจากประตูหยวนสือ เขาดูเหมือนจะได้อะไรบางอย่าง และก็เหมือนไม่ได้อะไรเลย ความหยั่งรู้ที่เกิดขึ้น ณ ที่นี่ จะส่งอานิสงส์มหาศาลยามเขาทะลวงเข้าสู่ขอบเขตแห่งเต๋า

วันที่ห้า เขาก้าวออกจากตำหนัก กวาดแดนปฐมด้วยพลังจิต…