บทที่ 2352 ต้นกำเนิดยันต์ฟ้าประทาน

“คุณหนูใหญ่ ผมมีตาหามีแวว ผมผิดแล้ว!”

อู๋เป่ยจ้องมองเมิ่งเสี่ยวเซียง รู้สึกว่าบนตัวเขามีกลิ่นอายลมปราณบางอย่างพิเศษ กลิ่นอายนี้สอดคล้องกับลำดับขั้นอันยิ่งใหญ่ หากไม่ใช่เพราะเขาได้ตรัสรู้ถึงวิถีสวรรค์ ก็คงรับรู้ถึงกลิ่นอายนี้ไม่ได้

เขาก้าวเข้าไปแล้วตบไหล่เมิ่งเสี่ยวเซียงเบา ๆ “นายชื่อเมิ่งเสี่ยวเซียงใช่ไหม?”

เมิ่งเสี่ยวเซียงทำหน้านิ่วคิ้วขมวด พูดติดอ่าง “ใช่ ใช่ ผมชื่อเมิ่งเสี่ยวเซียง คุณชาย ผมตาบอดจริง ๆ ได้ล่วงเกินคนในบ้านท่าน ขอคุณชายโปรดลงโทษข้าเถิด!”

อู๋เป่ยยิ้ม “ไม่เป็นไร คนที่นายตีคือลูกชายฉัน เขาเข้าไปยุ่งเรื่องชาวบ้าน นายทำถูกแล้ว”

เมิ่งเสี่ยวเซียงคิดว่าอู๋เป่ยพูดประชด ตกใจกลัวจนน้ำตาไหล “คุณชายอู๋ ผมผิดแล้วจริง ๆ ความจริงผู้หญิงคนนั้นเป็นนักแสดงที่เราใช้เงินซื้อมา เราตั้งใจให้เธอร้องไห้…