บทที่ 2373: หลอมกลืนอสูรสวรรค์

ชายคนนี้เหมือนออกแรงจนหมดทั้งตัว คำรามต่ำๆ ว่า “แปดร้อยปีแล้ว ช่วยผมที!”

อู๋เป่ยพูดเสียงเรียบว่า “นี่เป็นคาถาที่ร้ายแรงมาก แค่แตะ ผมเองก็จะติดคำสาปไปด้วย”

“ฉันจะให้ของตอบแทน เอาไป!” เขาอ้าปากคายแหวนที่เปียกน้ำลายออกมาวงหนึ่ง ลอยพุ่งไปทางอู๋เป่ย

อู๋เป่ยหลบฉิวแล้วก้มลงไปดู ก่อนจะย่อตัวลงตรวจดู พบว่าแหวนมีพิษรุนแรงติดอยู่ พิษชนิดนี้แค่สัมผัสร่างกายก็ออกฤทธิ์ทันที

เขาหัวเราะหยัน “ไอ้แก่ชั่ว คิดจะวางยาผม แล้วค่อยใช้ยาแก้พิษมาบีบให้ผมไปช่วยใช่ไหม?”

ชายในผนังหินตะคอกว่า “ช่วยผมเถอะ ของในแหวนทั้งหมดเป็นของคุณ!”

อู๋เป่ยหยิบของเหลวชนิดหนึ่งออกมาราดลงบนแหวน นี่คือน้ำยาแก้พิษที่เขาปรุงเอง ทันใดนั้นก็มีควันสีเขียวลอยขึ้นจากแหวน พิษที่เกาะอยู่ถูกชะล้างหายไป