บทที่ 2374: ซากสวรรค์แห่งความโกลาหล

มือของเขาสัมผัสแหวน พลันลมปราณก็เชื่อมโยงกับเขา จากนั้นแหวนก็เลื่อนมาสวมที่นิ้วหัวแม่มือเอง กลายเป็นแหวนดำสลักลายมังกร

เขาลองตรวจดู ภายในแหวนรูปมังกรมีพื้นที่กว้างใหญ่มาก ทว่าในนั้นนอกจากดาบใหญ่สีดำหนึ่งเล่มแล้ว ไม่มีสิ่งอื่นเลย

อู๋เป่ยส่ายหัว ตัดสินใจออกจากที่นี่

พอเดินออกจากถ้ำจวน เขาก็เดินสำรวจในหุบเขาปีศาจสวรรค์ต่ออีกหน่อย หลอมคำสาปไปหลายชนิด แล้วจึงออกมา กลับไปยังป้อมปราการ

ครั้งนี้ออกไปกินเวลาเกินหนึ่งวัน พอเห็นเขากลับมา เยวี่ยตงเซิงกับเยวี่ยชิงอิ่งก็โล่งอกไปตามกัน

“เจ้าอู๋ ข้างในเป็นยังไงบ้าง เจออันตรายไหม?” เยวี่ยตงเซิงถาม

อู๋เป่ยตอบ “คำสาปข้างในร้ายกาจมาก ถ้าผมไม่มีลูกไม้บ้าง เกรงว่าจะไม่มีชีวิตกลับมา”

เยวี่ยชิงอิ่งว่า “พี่เป่ย คุณบ้าบิ่นเกินไปแล้ว…