บทที่ 2396: ผืนดินเทพว่านฝู

พออู๋เป่ยกับเจียงชูเหยียนเดินผ่านไป คนหนุ่มข้างๆ หยางศิษย์พี่ถามว่า “พี่หยาง อันดับสามในรายชื่อเซียนใหญ่เก่งมากไหม?”

หยางศิษย์พี่เหลียวมองเขาแล้วถามกลับ “ระดับเต๋าแปดขั้นนับว่าเก่งไหม?”

คนนั้นตอบ “แน่นอนว่าเก่ง ถึงตำหนักบนจะมียอดฝีมือดาษดื่น แต่ผู้ที่อยู่เหนือระดับเต๋าแปดขั้นก็ไม่ได้มีมากนัก”

หยางศิษย์พี่ว่า “เขาน่ะ ฆ่ายอดฝีมือระดับเต๋าแปดขั้นได้อย่างง่ายดาย นายว่ายังไม่นับว่าเก่งอีกหรือ!”

พอได้ยิน อีกฝ่ายก็เหงื่อเย็นผุดบนหน้าผาก ผู้ที่สังหารผู้ทรงพลังระดับเต๋าแปดขั้นได้ ช่างน่าสะพรึงจริงๆ

ผ่านด่านตรวจแล้ว ทั้งสองก็เหาะทะยานขึ้นท้องฟ้า

เหาะไปได้สักระยะ ก็เห็นนครใหญ่ตั้งตระหง่านอยู่ข้างหน้า

อู๋เป่ยถาม “ชูเหยียน ที่นี่ที่ไหน?”

เจียงชูเหยียนตอบ “เมืองเล็กๆ แบบนี้ ในแดนชั้นบนมีอยู่ดาษดื่น”