บทที่ 2397: ย้ายบ้านสู่ดินแดนอันศักดิ์สิทธิ์

ทั้งสองมาถึงเมืองไม่ใหญ่นัก เมืองมีประชากรหลายแสนคน รายล้อมด้วยหมู่บ้านเล็กๆ

ค่ำลงแล้ว แต่ชีวิตยามคืนในเมืองคึกคัก ผู้คนจับกลุ่มกันกินข้าว เล่นไพ่ เต้นรำ

อู๋เป่ยยิ้มพูดว่า: “ชีวิตของคนที่นี่สบายจริงๆครับ”

เขาแปลงกายเป็นตาแก่ เดินโซเซโงนเงนไปตามถนนใหญ่ อยู่ๆ ก็เอนตัวล้มฟาดพื้น นอนแน่นิ่งไม่ไหวติง

ไม่ไกลนัก กลุ่มคนที่กำลังเล่นไพ่รีบวิ่งเข้ามา พยุงเขาขึ้นก่อน แล้วปลอบด้วยเสียงเบาๆ

“คุณลุง เป็นอะไรหรือเปล่า?” คนหนึ่งถาม

อู๋เป่ยลืมตาขึ้นแล้วพูดว่า: “ใครชนผมล้มกันแน่ ผมเจ็บไปทั้งตัว พวกคุณต้องรับผิดชอบนะครับ”

คนกลุ่มนั้นมองหน้ากันเลิ่กลั่ก อยู่มาครึ่งค่อนชีวิต ยังไม่เคยเจอเรื่องแบบนี้มาก่อน คนที่พูดเมื่อครู่ค่อยๆ เกลี้ยกล่อมว่า: “คุณลุง ล้มเองนะ ไม่มีใครชนคุณหรอก คุณไปกระแทกหัวหรือเปล่า เลยจำไม่ได้?”