บทที่​ 24 จะอยู่หรือจะตายก็ไม่ได้

ซ่งหงปินชี้ไปที่อู๋เป่ยอย่างมั่นใจ พร้อมพูดว่า "ตีมันให้ตาย !"

ชายร่างใหญ่หัวล้านหัวเราะทุบกำปั้น และพูดกับอู๋เป่ยว่า "ไอ้เด็กโง่ ดูท่าทางแกมีความสามารถ ดีมาก ฉันจินเปียวชอบการต่อสู้กับนักฆ่าผู้แข็งแกร่ง !

อู๋เป่ย พูดเบา ๆ ว่า: "เหนื่อยหน่อยนะ ณ จุดนี้ไม่เพียงพอที่จะล้มฉันได้ แนะนำให้อย่ายุ่งดีกว่า เรื่องนี้เป็นเรื่องระหว่างฉันกับซ่งหงปิน คนนอกไม่เกี่ยว "

จินเปียวหัวเราะ "ไม่พอเหรอ? เช่นนั้นกินหมัดฉันไปหมัดหนึ่งก่อนแล้วกัน !"

"หมัด" ยังไม่ทันมาถึงก็ชกเข้าที่หน้าอก แขนของเขายาว พลังหมัดนี้หนักจนสามารถล้มวัวได้ !

อู๋เป่ยฝึกหมัดมังกรมาหนึ่งปีกว่า เขาเกือบจะยกแขนขาตามสัญชาติญาณ และเขาก็เหลือเชื่อกับกำปั้นของจินเปียว

เมื่อจุดแข็งทั้งสองปะทะกันก็เกิดเสียงดัง "คลิก" แขนของจินเปียวหักและปลายแขนของเขาตกลงมา

เขากรีดร้องด้วยความเจ็บปวดจนต้องจับแขนไว้ เหงื่อเขาออกอย่างเห็นได้ชัด

อู๋เป่ยเตะเขาแล้วก็รีบไปหาซ่งหงปินเพียงไม่กี่ก้าว และถามอย่างเย็นชาว่า "เมื่อครู่อยากตีฉันให้ตายเหรอ? "

หน้าของซ่งหงปินซีดเผือก เขานั่งบนเก้าอี้ด้วยความกลัวจนตัวสั่น "ทำไมแกถึงทรงพลังมากขนาดนี้ !"

อู๋เป่ยจ้องที่เขา "ในตอนแรกลูกชายของคุณซ่งซื่อจินฆ่าพ่อของผม คุณไม่เพียงไม่ได้ขอโทษ แต่ยังเปิดทางทำลายข้อต่อ จนทำให้ลูกชายถึงแก่หายนะ ! และตอนนี้สร้างเรื่องถึงแก่ความตายอีก ! "

ซ่งหงปินพูดอย่างรวดเร็ว "อู๋เป่ย ฉันผิดไปแล้ว แต่ซ่งซื่อจินไม่ได้ตั้งใจ ... "

"ไม่ได้ตั้งใจ ?"อู๋เป่ยหัวเราะ "หลังจากนั้นคุณยังหาผู้มีอิทธิพลมาหาความจริง ใช้มีฆ่าผม นี่ไม่ได้ตั้งใจเหรอ ?"

ซ่งหงปินไม่มีคำจะเถียง เขาน้ำเสียงสั่นเทาและพูดว่า "อู๋เป่ย อย่าซี้ซั้ว ! ผู้ว่าเขตเป็นเพื่อนร่วมสาบานของฉัน บ้านยายฉันเป็นผู้มีอิทธิพล! ถ้าแกกล้าทำร้ายฉัน พวกเขาไม่ปล่อยแกไปแน่ "

อู๋เป่ยหัวเราะ "ซี้ซั้ว? ไม่แน่นอน! ผมอู๋เป่ยเป็นคนรู้กฏหมาย แม้ว่าคุณจะลักพาตัวผมมาก็ตาม ผมก็ไม่ทำอะไรคุณหรอก "

ซ่งหงปินตอบกลับ "แกไม่ฆ่าฉัน? "

"ฆ่าคนผิดกฏหมาย ผมไม่ฆ่าคุณ" อู๋เป่ยพูดอย่างแผ่วเบา "อย่างไรก็ตามด้วยคุณเป็นคนชั่วร้าย อยู่ก็เหมือนตาย ตายก็ไม่อาจตายได้!"

หลังจากพูดเขาตบไหล่ของซ่งหงปิน มองไปที่เขาอย่างลึกซึ้งแล้วก็จากไป

ผู้คนในที่เกิดเหตุตกตะลึงความแข็งแกร่งของเขามาก และฉงนใจที่ไม่ถูกฆ่า ?

"เถ้าแก่เป็นไงบ้าง? " กลุ่มคนล้อมรอบซ่งหงปิน

"ไอ้พวกเศษสวะ ไปให้พ้น !"ซ่งหงปินคำราม และดวงตาของเขาก็มีแววตาแห่งความดุร้าย "อู๋เป่ย ไอ้เด็กไม่วานซืน ฉันรั้งแกไม่ได้ !"

แต่เขาไม่ได้โง่ ๆ จากดวงตาของอู๋เป่ย เขาสามารถเห็นความเกลียดชังของเด็กคนนี้จากแววตา เขาต้องแก้แค้นอย่างแน่นอน!

ในขณะนี้ คนที่ถูกอู๋เป่ยจัดการ รู้สึกว่ากางเกงร้อน และมองลงไปมีน้ำสีเหลืองบนพื้น ปรากฏว่าพวกเขาฉี่ราด!

ซ่งหงปินก็เช่นกัน เขายังปัสสาวะตลอดทาง ทำไมเขาไม่สังเกตเห็น ? ใบหน้าของเขาน่าเกลียดมาก ราวกับว่าถูกรอบทำร้าย?

พวกเขาจะไปรู้อะไร หมัดที่อู๋เป่ยชกเข้าให้เป็นหมัดมือมืดเบญจพิษ ! มือที่มีพิษทั้งห้านี้ เขาเคยใช้กับคนที่รังแกอู๋เหม่ยมาก่อน

ซ่งหงปินกังวลมากขึ้นเรื่อย ๆ เขาพูดว่า "รีบกลับไป!"

เมื่อมาถึงตอนนี้คนของอู๋เป่ยกำลังกลับมาแล้วครึ่งทาง เขาได้รับโทรศัพท์จากหลี่กว่างหลงและถังจื่อยี่ คนสองคนมีอำนาจมาก และสืบได้ว่าเรื่องนี้เป็นฝีมือของซ่งหงปิน

หลี่กว่างหลงกล่าว "นี่น้องชาย ซ่งหงปินคนนี้ไม่มีค่าพอให้พูดถึง แต่แม่ของเขาไม่ง่ายเลย ครอบครัวฝั่งแม่ของเขาเป็นตระกูลที่มีอิทธิพล ตระกูลกงไม่อยู่ในอำนาจฉัน"

อู๋เป่ย "พี่หลง เรื่องนี้ผมแก้ไขเอง"

หลี่กว่างหลง "ระวังด้วย มีอะไรก็บอกฉัน"

อย่างไรก็ตาม ถังจื่อยี่กล่าวเสริมว่า "พี่ ซ่งหงปินคนนี้เป็นคนที่ร่ำรวยที่สุดในหมิงหยาง ไม่จำเป็น อย่าเพิ่งฉีกหน้าเขา"

อู๋เป่ย "มั่นใจได้ "

เมื่อกลับถึงบ้านจางลี่ก็หยายหวาดกลัว จูชิงเหยียนนิ่งมาก เธอรู้ถึงความแข็งแกร่งของอู๋เป่ย จะมีใครทำร้ายเขาได้?

"พี่อู๋ ฉันขอให้พ่อตรวจสอบเรื่องนี้แล้ว พ่อจะตอบกลับเร็ว ๆ นี้"