บทที่ 2451: เกาะเฟยเซียนเผยเทพวิชา

อู๋เป่ย: ผมต้องเอาชนะทั้งสองคนพร้อมกันถึงจะนับใช่ไหม?

คนแคระยิ้มแล้วว่า: ชนะคนใดคนหนึ่ง ก็ไปห้องส่วนตัวระดับแผ่นดินได้ ถ้าชนะได้ทั้งสอง ก็เชิญไปห้องส่วนตัวระดับสวรรค์ แถมยังได้ดื่ม ‘เหล้าทิพย์เซียน’ ของทางร้านฟรีด้วย!

อู๋เป่ย: อืม งั้นผมไปเจอคุณชายเจี้ยนก่อนละกัน

คนแคระยิ้ม: เมื่อเทียบกับคุณชายเจี้ยนแล้ว ท่านเซียนหมากล้อมน่าจะง่ายกว่าเล็กน้อย

อู๋เป่ย: ไม่เป็นไร ยังไงสองคนนี้ผมก็จะท้าทั้งคู่

คนแคระพยักหน้า: สองท่านเชิญตามผมมา!

อู๋เป่ยกับกู้ชิงเหลียนถูกเชิญไปยังป่าไผ่แห่งหนึ่ง ลมอ่อนๆ พัดเย็นสบาย ทำให้ใจปลอดโปร่ง ลึกเข้าไปมีเรือนไม้ไผ่ หน้าระเบียงมีลานกว้าง ล้อมด้วยไม้ดอกไม้ประดับ กลางลานมีบุรุษวัยยี่สิบต้นๆ ถือดาบยาว ยืนในท่วงท่าประหลาดราวกับหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกับฟ้าดิน

ทั้งสามมาถึงแล้ว แต่บุรุษนั้นไม่ไหวติง ยังรักษาท่วงท่าดาบเดิมไว้

คนแคระยิ้มเอ่ย: คุณชายเจี้ยน มีคนมาท้าท่านครับ

คุณชายเจี้ยนตอบรับสั้นๆว่า “อืม” พลันหมุนดาบในมือ ปลายดาบชี้มายังกู้ชิงเหลียนกับอู๋เป่ย ทันใดนั้น กระแสเจตนาฆ่าอันน่าพรั่นพรึงถาโถมเข้าใส่ ทำเอากู้ชิงเหลียนหนังศีรษะชาขึ้น ขนทั้งตัวลุกชัน

อู๋เป่ยก้าวเดียวไปยืนบังหน้ากู้ชิงเหลียน อำนาจแห่งดาบอันเย็นเยียบที่กดลงบนตัวเขา กลับเหมือนหมัดทุบใส่ปุยนุ่น ไม่มีแรงปะทะเลย

คุณชายเจี้ยนยกคิ้ว: น่าสนใจดีนี่ ถึงกับต้านอำนาจแห่งดาบของข้าได้!

อู๋เป่ยเอ่ยเรียบๆ: เจตจำนงดาบงั้นหรือ? เจ้าชมตัวเองเกินไปแล้ว นี่ของเจ้ามีแค่อำนาจแห่งดาบ ยังห่างจากเจตจำนงดาบอีกไกล

สีหน้าคุณชายเจี้ยนเข้มขึ้น: เจ้าหนู ไม่รู้ก็อย่าพูดเพ้อ ข้าฝึกตนเรื่องเจตจำนงดาบมาสามปี เจ้ากล้าบอกว่าไม่ใช่!

กู้ชิงเหลียนหัวเราะ: น้องในกลุ่มฉันบอกว่าไม่ใช่ ก็ต้องไม่ใช่สิ

คุณชายเจี้ยนแค่นยิ้ม: งั้นให้เขาบอกมาซิ ว่าอะไรคือเจตจำนงดาบที่แท้จริง!

อู๋เป่ยว่า: จัดให้ก็ได้ เขาดึงดาบยาวจากที่คาดเอวของกู้ชิงเหลียน พอดาบอยู่ในมือ ทั้งคนของเขาราวกับกลายเป็นดาบเล่มหนึ่ง พริบตาเดียว เจตจำนงดาบอันแหลมคมไร้สิ่งต้านก็พุ่งทะยานครอบคลุมทั้งป่าไผ่

ยามนี้ ขนทุกเส้นบนร่างคุณชายเจี้ยนลุกชัน ผมตั้งฟูราวกับโดนไฟฟ้าสถิต หน้าซีดเผือด เหงื่อเย็นผุดบนหน้าผากไม่หยุด ราวกับแค่ขยับนิดเดียว ก็จะถูกเจตจำนงดาบอันน่าสะพรึงนั้นสังหารทิ้ง!

คุณชายเจี้ยนค่อยๆ เก็บดาบเข้าฝัก แล้วคุกเข่าข้างเดียว เอ่ยเสียงสั่น: นี่คือเจตจำนงดาบที่แท้จริงหรือ?

อู๋เป่ย: ใช่ นี่แหละเจตจำนงดาบ ของเมื่อครู่ของเจ้าเรียกได้แค่อำนาจแห่งดาบ เจตจำนงดาบเป็นทั้งปัญญาและชีวิต ผู้ครอบครองมันต้องเป็นยอดฝีมือระดับสุดยอด แม้หลับตา ดาบของเขาก็ฟันเป้าหมายขาดได้อย่างง่ายดาย

คุณชายเจี้ยนทอดถอนใจ ประสานกำปั้นคารวะ: ผมแพ้!

คนแคระถึงกับอึ้งไป ไม่เคยเจอเหตุการณ์แบบนี้มาก่อน!

อู๋เป่ยหันไปถามคนแคระ: ท่านเซียนหมากล้อมอยู่ที่ไหน?

ผมมาแล้ว ขณะนั้นเอง ชายอ้วนวัยกลางคนก้าวย่างเข้ามาอย่างเบาหวิว เขายิ้มว่า: เมื่อครู่ผมสัมผัสได้ถึงเจตจำนงดาบอันเกรียงไกรของสหาย ช่างน่ายกย่องจริงๆ