บทที่ 2456: แผนบุกท้าสำนัก

กู้ชิงเหลียนถึงกับตะลึง “สมบัติล้ำค่าของบรรพชนฉันอยู่ที่นี่เหรอคะ?”

อู๋เป่ย “อืม ผมจะขุดมันขึ้นมาครับ”

ดวงตาคู่สวยของกู้ชิงเหลียนกระพริบ “น้องชาย ถ้าเธอหาเจอ สมบัติล้ำค่านั้นก็เป็นของเธอเลยนะคะ”

อู๋เป่ยยิ้ม “ทำแบบนี้ ไม่ทำให้ตระกูลกู้เสียเปรียบหรือครับ?”

กู้ชิงเหลียนเอ่ยเรียบๆ “ของล้ำค่าน่ะ ไม่ใช่ใครๆ จะครอบครองได้หรอกค่ะ ถ้าอยู่ในมือคนที่มีวาสนา ของล้ำค่าก็เป็นตัวช่วย แต่ถ้าอยู่กับคนไม่มีวาสนา ก็มีแต่จะเชิญภัย มีของมีค่าติดตัว ก็เชิญภัยเข้าหา และถ้าสมบัตินี้ช่วยเหลือผู้สืบสกุลได้จริง บรรพชนก็คงมอบให้ลูกหลานไปนานแล้ว จะมาแอบซ่อนไว้ที่นี่ทำไมกันคะ?”

อู๋เป่ยยิ้ม “พี่นี่ฉลาดจริง มองทะลุเลย ใช่ครับ ถ้าของชิ้นนี้อยู่ในตระกูลกู้ แต่คนของตระกูลกู้ไม่มีพลังพอจะคุ้มครอง มันก็กลายเป็นของอัปมงคล”

กู้ชิงเหลียน “น้องชาย รีบหาของก่อน!”

อู๋เป่ยเดินวนในลานบ้านอยู่ครู่หนึ่ง ค่อยๆ เดินกะระยะไปทีละก้าว ไม่นานก็ไปถึงพื้นที่ฝั่งตะวันออกของลานบ้าน เขาหยิบพลั่วเหล็กจากข้างๆ เริ่มขุดลงจากผิวดิน ลึกไปราวสิบเมตรก็เจอห่อหนังสัตว์ ห่อหนังนี้แปลกยิ่งนัก สามารถปิดกั้นพลังจิต ใช้พลังจิตก็ตรวจจับไม่ได้เลย

พอเปิดห่อหนังออก ก็เจอกระจกสีม่วงอมแดงบานหนึ่ง ด้านหนึ่งเงาวับ อีกด้านมีอักขระเซียนสลักอยู่ทั่ว

อู๋เป่ยไม่มัวพินิจให้ชัด ณ ที่ตรงนั้นก็เก็บกระจกไว้ในเหรียญตราทันที จากนั้นรีบกลบหลุมแล้วเหยียบดินให้แน่น

กู้ชิงเหลียนเอ่ยถามเสียงแผ่ว “น้องชาย เมื่อกี้นั่นเองใช่ไหมคะ?”

อู๋เป่ย “อืม มันคือกระจกเหิรสวรรค์ เป็นสมบัติล้ำค่าชั้นยอดครับ”

กู้ชิงเหลียนยิ้ม “หวังว่าจะช่วยน้องได้นะคะ”

อู๋เป่ย “พี่ครับ ผมทำความเข้าใจสายสืบทอดของบรรพชนพวกพี่แล้ว เดี๋ยวผมจะสอนให้พี่เดี๋ยวนี้!”

แล้วเขาก็ร่ายคาถาถ่ายทอดใจ ถ่ายทอดทุกสิ่งที่ตนเข้าใจให้กู้ชิงเหลียนทั้งหมด

กู้ชิงเหลียนได้รับสายสืบทอดของบรรพชนตระกูลกู้ครบถ้วนในเวลาไม่นาน ทั้งตื่นตะลึงทั้งปลาบปลื้ม “ที่แท้สายสืบทอดของบรรพชนทรงพลังถึงเพียงนี้! ที่ฉันเคยเรียนมาก่อนหน้านี้ อย่างมากก็แค่ยี่สิบถึงสามสิบเปอร์เซ็นต์เท่านั้น!”

อู๋เป่ยยิ้ม “พี่ครับ ตั้งใจฝึกตนไปก่อน ค่อยๆ ทำความเข้าใจให้เข้าที่ครับ”

กู้ชิงเหลียน “งั้น ฉันถ่ายทอดให้คนอื่นๆ ในตระกูลกู้ได้ไหมคะ?”

อู๋เป่ย “ได้แน่นอนครับ แต่ผมแนะนำให้พี่ค่อยๆ เปิดเผยทีละนิด ปีแรกสอนสักสิบเปอร์เซ็นต์ก่อน แล้วค่อยๆ เพิ่มความยากขึ้นไปครับ”

กู้ชิงเหลียนครุ่นคิด แล้วพยักหน้า “ฉันเข้าใจแล้วค่ะ!”

อู๋เป่ย “ถ้าอย่างนั้นผมขอกลับสำนักศิลปะการต่อสู้ก่อน ยังมีเรื่องต้องไปจัดการครับ”

กู้ชิงเหลียน “ค่ะ”

หลังจากนั้น เขาไปพบกู่หลิงถาน บอกว่าตนได้ถ่ายทอดสิ่งที่เข้าใจให้กู้ชิงเหลียนแล้ว พอเขาออกไป กู่หลิงถานก็ถามกู้ชิงเหลียนทันทีว่าได้เรียนรู้อะไรบ้าง และนับแต่นั้นเป็นต้นมา ฐานะของกู้ชิงเหลียนในตระกูลกู้ก็พุ่งพรวด จนแม้แต่กู่หลิงถานยังต้องให้ความเกรงใจต่อเธอ

การประเมินของสำนักศิลปะการต่อสู้ยังดำเนินต่อไป อู๋เป่ยรับหน้าที่คุมช่วงครึ่งหลังของการประเมิน พอจบการประเมินคืนนั้น เขาก็ย้ายเข้ามาพำนักในสำนักทันที ในฐานะหัวหน้าสำนัก เขามีลานบ้านส่วนตัว ลานนี้ตกแต่งอย่างดี กว้างกว่าห้าร้อยตารางเมตร มีอาคารหลังเล็กสามชั้น บรรยากาศสงบเงียบ เถาเฉิงกับหลานหลิงก็ยังไม่ไปไหน คืนนั้นจึงค้างที่เรือนในลานของอู๋เป่ยด้วย

คืนนั้นยามดึกสงัด อู๋เป่ยหยิบกระจกเหิรสวรรค์ออกมา พอเขาส่งพลังลับเข้าสู่กระจกเหิรสวรรค์ มันก็เปล่งแสงสีน้ำเงิน ลอยขึ้นกลางอากาศ แล้วฉายลำแสงสีทองลงมาคลุมร่างอู๋เป่ยทั้งตัว

ท่ามกลางแสงทอง อู๋เป่ยอาศัยคาถาลี้ลับเป็นแกน เริ่มทำความเข้าใจและฝึกตนวิชาลับ!

วิชาลับ ก็คือกระบวนท่าที่ให้พลังลับหลอมรวมกับร่างกายและจิตวิญญาณ จนเกิดเป็นทักษะสังหารชนิดหนึ่ง นับเป็นทักษะต่อสู้อีกแขนงหนึ่งได้เช่นกัน

อู๋เป่ยหลอมกลืนและควบคุมพลังลับไว้หลายชนิด ครานี้เขาเลือกพลังลับห้าสิบชนิดมาหลอมรวมกับเรือนกาย คำนวณและทดลองเพื่อคิดค้นวิชาลับกระบวนแรก ระหว่างขบคิด ความคิดใหม่ๆ ก็ผุดขึ้นมาเองในหัว เขาจึงลองทำทีละอย่าง