บทที่ 2457: ดาบเทพสามกระบวนท่า

ฉินจวี้เฟิงทำตาเป็นประกาย พูดว่า: "หัวหน้าสำนัก ถ้าสำนักศิลปะการต่อสู้ของเราเอาชนะโดโจเฮเซได้ จักรพรรดิจะทรงพระกรุณามอบเกียรติยศและรางวัลด้วยพระองค์เองครับ!"

อู๋เป่ยฉุกคิดขึ้นมาในใจ: "ยังมีรางวัลอีกหรือ?"

ฉินจวี้เฟิง: "แน่นอนครับ สามสิบปีก่อน ผู้ฝึกฝนเที่ยงแท้ของประเทศเราเคยเปิดศึกใหญ่กับผู้บำเพ็ญของประเทศฟูซัง ผลคือเราเสียหายยับเยิน ตั้งแต่นั้นมาสองประเทศก็เป็นคู่ขัดแย้ง แม้ตอนนี้จะผ่อนคลายลงบ้าง แต่ตั้งแต่ภาครัฐยันชาวบ้าน ความเป็นปฏิปักษ์ยังฝังอยู่ทั้งสองฝ่าย"

อู๋เป่ยสงสัย: "ศึกใหญ่ของผู้ฝึกฝนเที่ยงแท้เมื่อสามสิบปีก่อนงั้นหรือ สาเหตุคืออะไร?"

ฉินจวี้เฟิง: "หัวหน้าสำนักก็ทราบดีอยู่แล้ว ทั่วโลกภายนอกดูเหมือนเป็นอารยธรรมวิทยาศาสตร์ แต่ระเบียบที่ปกครองแท้จริงนั้นอยู่ที่ดินแดนพลังยุทธ์ ประเทศฟูซังมีความทะเยอทะยานต่อประเทศเซี่ยมานาน คราวนั้นเป็นเพียงการหยั่งเชิงของฟูซังเท่านั้น ซึ่งประเทศเซี่ยเกือบแพ้ยับ แต่ในยามวิกฤตกลับมีผู้แข็งแกร่งคนหนึ่งโผล่ขึ้นมาดุจดาวตก ลำพังกับดาบเล่มเดียว สังหารผู้บำเพ็ญฟูซังกว่าสามพัน จนพวกฟูซังร้องไห้คร่ำครวญ ถอยออกจากประเทศเซี่ยภายในวันเดียว แล้วหลังจากนั้นก็ไม่กล้าเข้ามาแม้ก้าวเดียว"

อู๋เป่ยตาโต: "สังหารผู้บำเพ็ญฟูซังตั้งสามพัน แข็งแกร่งขนาดนั้น! เขาเป็นใคร เป็นผู้บำเพ็ญจากโลกแห่งเซียนหรือ?"

ฉินจวี้เฟิงส่ายหัว: "เขาไม่ได้มีเส้นสายหรือชาติตระกูลอะไร เพียงแต่พรสวรรค์สูง ไม่กี่ปีก็ผงาด ศึกฟูซังครั้งนั้นทำให้ชื่อของเขาดังกระฉ่อนไปทั่ว จนถูกขุมกำลังระดับมหาอำนาจแห่งแดนเซียนหลิงเซียวรับเข้าเป็นศิษย์ชั้นสูง ว่ากันว่า ตอนนี้เขาเป็นบุคคลยิ่งใหญ่ในแดนเซียนหลิงเซียวแล้ว"

อู๋เป่ยครุ่นคิด: "ถ้าอย่างนั้น โลกแห่งเซียนก็ไม่ค่อยลงมาเกี่ยวกับการต่อสู้ในโลกฆราวาสเท่าไหร่"

ฉินจวี้เฟิง: "อืม เพราะเบื้องหลังฟูซังก็มีโลกเซียนฟูซังอยู่ หากให้กองกำลังจากโลกแห่งเซียนเข้ามาพัวพัน สถานการณ์คงบานปลายจนเกินควบคุม"

อู๋เป่ยกินอะไรมานิดหน่อย แล้วกลับไปที่ลานบ้านเพื่อฝึกตนวิชาลับต่อ

ครั้งนี้ เขาหลอมรวมพลังลับเก้าชนิด ตรัสรู้จนได้วิชาลับที่แข็งแกร่งยิ่งกว่าเดิม ตั้งชื่อว่า ดาบเทพสามกระบวนท่า วิชานี้กระบวนท่าเรียบง่าย พลังทั้งหมดทุ่มไปที่สามช่วงคือ ชักดาบ ฟันดาบ และเก็บดาบ ฉะนั้น ชักก็เฉียบ ฟันก็เฉียบ เก็บก็เฉียบ!

เมื่ออู๋เป่ยใช้ดาบเทพสามกระบวนท่า คนภายนอกแทบมองไม่เห็นด้วยซ้ำว่าเขาชักดาบอย่างไร เห็นเพียงประกายคมดาบวาบผ่านไป แล้วเกิดรอยแยกสีดำ 36 รอยในอากาศ ดาบของเขาเร็วเหนือมนุษย์ เร็วจนฉีกแยกมิติได้!

ถัดมา เขาฝึกตนวิชาลับชนิดที่สาม วิชานี้ปลดปล่อยพลังลับได้สิบสองชนิด หมัดเดียวปล่อยพลังซ้อนเป็นสิบสองชั้น สั่นสะเทือนต่อเนื่อง แต่ละชั้นยิ่งรุนแรงและพิกลกว่าเดิม ดุจมีภูเขาซ้อนในภูเขา ลึกล้ำซ้อนชั้น เขาจึงตั้งชื่อให้ว่า หมัดสิบสองชั้นภูผา

พอฝึกหมัดสิบสองชั้นภูผาสำเร็จ ยังไม่ทันได้ทดสอบอานุภาพ ฉินจวี้เฟิงก็เข้ามาอีกครั้ง พูดว่า: "หัวหน้าสำนัก คนของอีกฝ่ายมาถึงแล้ว หัวหน้าสำนักอาวุโส โจวฉีฝู กำลังยืนประจันหน้าพวกเขาอยู่!"

อู๋เป่ยหัวเราะเย็น: "ไป!"

ตอนนั้นเอง หัวหน้าสำนักอาวุโส โจวฉีฝู ยืนอยู่กลางลานประลอง บุรุษวัยราวสามสิบสวมกอดอกยืนตรงอยู่ฝั่งตรงข้าม บรรยากาศตึงเครียดพร้อมปะทะได้ทุกเมื่อ

อู๋เป่ยก้าวฉับเข้ามา พูดว่า: "หัวหน้าสำนักอาวุโส ให้ผมสั่งสอนไอ้คนโอหังนี่เองเถอะครับ"

หัวหน้าสำนักอาวุโสพยักหน้า ถอยไปด้านข้าง อู๋เป่ยมองสำรวจชายผู้นั้น ถามว่า: "คุณคือคามิยะเค็นใช่ไหม?"

บุรุษนุ่งชุดนักรบของฟูซัง ตอบเรียบๆ: "ใช่ ได้ยินว่าสำนักศิลปะการต่อสู้เหลียนซานของพวกคุณมีหัวหน้าสำนักคนใหม่ ผมเลยตั้งใจมาขอคำชี้แนะ"

อู๋เป่ย: "อยากมาขอคำสอน งั้นผมก็สอนให้ อยากเรียนอะไร บอกมาได้เลย"

คามิยะเค็นชะงักไปนิด ที่พูดเมื่อครู่ก็แค่ถ้อยคำตามมารยาท ไม่คิดว่าอู๋เป่ยจะย้อนให้ตรงๆ สีหน้าเขาเลยหม่นลง เอ่ยว่า: "เล่นคำเอาเปรียบกันนี่น่าเบื่อจริงๆ เก่งจริงก็เอาชนะผมด้วยกำลังเถอะ!"

อู๋เป่ย: "รีบอะไร อย่างแกน่ะ มือเดียวผมก็อัดได้ทีละสิบ ได้ข่าวว่าแกถนัดศิลปะชักดาบที่สุด งั้นผมจะใช้ดาบเทพสามกระบวนท่าที่เพิ่งฝึกสำเร็จมาหมาดๆ เล่นงานแก"

คามิยะเค็นสีหน้ามืดลง: "มั่นใจนักนะ"

อู๋เป่ย: "แน่นอน"

คามิยะเค็นยิ้มเย็น: "ในเมื่อมั่นใจขนาดนั้น พนันกันไหม?"

อู๋เป่ยนึกวาบขึ้นมา: "จะพนันอะไรล่ะ?"