ตอนที่ 2472
บทที่ 2481: ถูกตั้งข้อกังขา
October 21, 2026
จูเก๋อชวนอี๋: “ยังไงล่ะ ไม่พอใจรึ? เธอต้องคิดให้ถี่ถ้วน เขาตอนนี้ยังไม่น่าจะตื่นรู้เต็มที่ รอจนเขารู้ว่าตัวเองเป็นใครแล้ว เธอจะเข้าไปใกล้เขาได้ยากขึ้นนะ”
เย่หนิงปิงจ้องเขาเขม็ง: “ฉันจะเข้าใกล้เขาทำไม?”
จูเก๋อชวนอี๋หัวเราะขึ้นมา: “เย่หนิงปิง เธอหลอกตาฉันไม่ได้หรอก ในใจเธอชื่นชมเขา ไม่ใช่หรือ? อีกอย่าง ชาติก่อนเธอถึงพ่ายแพ้ ก็เพราะไม่มีคนหนุนหลังที่แข็งแกร่งแบบนี้ไง ถ้าเธอมีเขาเป็นที่พึ่ง ป่านนี้เธอก็เป็นผู้แข็งแกร่งแห่งเต๋าไปแล้ว”
เย่หนิงปิงนิ่งคิดไปครู่หนึ่ง เธอถอนหายใจเบาๆ แล้วว่า: “ปล่อยให้เป็นไปตามวาสนาเถอะ”
อีกด้านหนึ่ง อู๋เป่ยพาพ่อแม่กับหานปิงเหยียนกลับโรงแรมไปพัก ตอนนั้นก็เริ่มดึกแล้ว เขาฝึกวิชาอยู่พักหนึ่ง ไม่รู้ตัวอีกทีก็ถึงเวลาพระอาทิตย์ขึ้นแล้ว
ดวงอาทิตย์เพิ่งโผล่ขอบฟ้า เขาก็ได้รับสายจากเสวี่ยอู่
“คุณชาย ฉันทำสำเร็จแล้วค่ะ!” ฟังจากน้ำเสียงก็รู้ว่าในใจเธอปลื้มปีติอย่างมาก ในที่สุดก็ฝึกสิ่งที่อู๋เป่ยสอนสำเร็จ
อู๋เป่ยรับคำสั้นๆ ‘อืม’ แล้วกล่าวว่า: “ฝึกให้บ่อยเข้า ว่าแต่ว่า หมอวูคนนั้นเมื่อวานมาหาเรื่องผม ผมจัดการไปแล้ว”
เสวี่ยอู่: “ก็เพราะคุณชายลงมือ ไม่งั้นคงยุ่งแน่ค่ะ คุณชาย วันนี้สมาชิกสำนักราชาเซียนมากันแทบครบแล้ว คุณพอจะสละเวลามาที่นี่สักหน่อยได้ไหมคะ?”
อู๋เป่ยนึกได้ว่ายังมีแข่งบาสเกตบอลช่วงเช้า จึงว่า: “โอเค บ่ายผมจะไป”
เสวี่ยอู่: “ได้ค่ะ เดี๋ยวฉันรีบไปแจ้งท่านอาจารย์”
การแข่งขันช่วงเช้าจัดตามปกติ อู๋เป่ยแม้ไม่ได้ลงแข่งอีก แต่ด้วยการช่วยเหลือของเขา โรงเรียนมัธยมอันดับหนึ่งจงโจว ทำผลงานโดดเด่น
พอแข่งเช้าเสร็จ อู๋เป่ยก็ไปยังสำนักราชาเซียน ตอนนั้น เสวี่ยอู่กำลังคุยอยู่กับบุรุษสองคนวัยไล่เลี่ยกันในลานสำนัก ได้ยินเสียงข้างนอก เธอรีบออกมาต้อนรับ พอดีเห็นอู๋เป่ยเดินเข้ามา
“คุณชาย! ท่านมาแล้วค่ะ!” เธอพูดด้วยความดีใจ
สองบุรุษนั้นเห็นเสวี่ยอู่ให้ความเกรงใจกับอู๋เป่ย แถมดูมีท่าทีชื่นชม ก็รู้สึกขัดใจทันที ชายหน้าเหลี่ยมคนหนึ่งเดินเข้ามาถาม: “เสวี่ยอู่ นี่คือเจ้าสำนักน้อย (คำเรียกศิษย์เอกผู้มีโอกาสรับช่วงต่อดูแลสำนัก) ใช่ไหม?”
เสวี่ยอู่พยักหน้า: “ใช่ ถูกต้อง นี่คือเจ้าสำนักน้อย (คำเรียกศิษย์เอกผู้มีโอกาสรับช่วงต่อดูแลสำนัก) ของพวกเรา คุณชายอู๋เป่ย!”
คนนั้นกวาดตามองอู๋เป่ยขึ้นๆ ลงๆ แล้วว่า: “ผมนึกว่าเป็นยอดคนเหนือมนุษย์เสียอีก ที่แท้ก็หน้าตาเหมือนๆ พวกเรานี่แหละ”
“เสียมารยาท!”
ตอนนั้น เซี่ยงเจิ้นหมิงก้าวออกมาเร็วๆ จ้องบุรุษคนนั้นเขม็ง แล้วหันมาทำความเคารพอู๋เป่ย: “เจ้าสำนักน้อย (คำเรียกศิษย์เอกผู้มีโอกาสรับช่วงต่อดูแลสำนัก)! เขาชื่อฝานเฉียง เลือดร้อน วานท่านอย่าได้ถือสาเขาเลยครับ”
อู๋เป่ยกล่าวเรียบๆ: “ไม่เป็นไร ผมเป็นคนนอก อยู่ๆ กลายเป็นเจ้าสำนักน้อย (คำเรียกศิษย์เอกผู้มีโอกาสรับช่วงต่อดูแลสำนัก) ย่อมมีคนไม่ยอมรับบ้าง”
ฝานเฉียงสะบัดเสียงเบาๆ: “อาจารย์อาวุโส ตำแหน่งอย่างเจ้าสำนักน้อย (คำเรียกศิษย์เอกผู้มีโอกาสรับช่วงต่อดูแลสำนัก) ควรให้ผู้มีคุณธรรมครอง”
เสวี่ยอู่ขมวดคิ้ว: “ฝานเฉียง คุณชายถึงได้เป็นเจ้าสำนักน้อย (คำเรียกศิษย์เอกผู้มีโอกาสรับช่วงต่อดูแลสำนัก) ก็เพราะเขาไขความในภาพวาดราชาเซียนได้!”
ฝานเฉียงฮึดฮัด: “เขาบอกว่าไขความได้ก็คือไขความได้ แล้วมีหลักฐานไหม? ถ้าไม่มี ผมก็ไขความได้มากกว่าเขาอีก!”
เซี่ยงเจิ้นหมิงสีหน้าหนักขึ้น: “ฝานเฉียง พูดอะไรของเจ้า!”
“แม้จะฟังดูเหมือนพูดเล่น แต่ก็มีเหตุผลอยู่บ้าง” อยู่ๆ ก็มีบุรุษวัยกลางคนรูปร่างสูงโปร่ง สวมชุดนักพรต คาดดาบยาวไว้ที่เอว เดินเข้ามาจากนอกประตู
พอเห็นคนผู้นี้ ชายสองคนนั้นก็รีบเอ่ยว่า: “ท่านอาจารย์!”
ผู้มาเป็นศิษย์น้องของเซี่ยงเจิ้นหมิง นามว่าหวงลี่ซื่อ พลังยุทธ์ของเขาไม่ด้อยไปกว่าเซี่ยงเจิ้นหมิง
เซี่ยงเจิ้นหมิงขมวดคิ้วเล็กน้อย: “ศิษย์น้อง เจ้ายังสงสัยการตัดสินของผมรึ?”
หวงลี่ซื่อกล่าวนิ่งๆ: “ศิษย์พี่ รู้หน้าไม่รู้ใจ ผมว่าไม่ควรเชื่อคนนอกง่ายๆ”
เซี่ยงเจิ้นหมิงยังจะอธิบายต่อ แต่อู๋เป่ยยกมือห้าม แล้วพูดเรียบๆ: “ท่านผู้อาวุโสเซี่ยงเจิ้นหมิง เรื่องเจ้าสำนักน้อย (คำเรียกศิษย์เอกผู้มีโอกาสรับช่วงต่อดูแลสำนัก) เอาไว้เท่านี้เถอะครับ”
เดิมทีเขาไม่ได้สนใจจะเป็นเจ้าสำนักน้อย (คำเรียกศิษย์เอกผู้มีโอกาสรับช่วงต่อดูแลสำนัก) เลย เป็นเพราะเซี่ยงเจิ้นหมิงรบเร้าอยู่หลายครั้ง เขาจึงจำใจยอม
เซี่ยงเจิ้นหมิงนึกว่าอู๋เป่ยโกรธ รีบพูดว่า: “คุณชายอู๋ ถ้าไม่มีคุณ สำนักราชาเซียนก็ไม่มีอนาคตครับ!”