ตอนที่ 2473
บทที่ 2482: สังหารปีศาจหนู
October 21, 2026
โครม!
หน้าอกของหวงลี่ซื่อยุบฮวบจากหมัดที่ซัดเข้าไปตรงกลางหัวใจ ร่างชะงัก แล้วล้มผลึ่งลงกับพื้น หมัดเดียวสั่นสะเทือนหัวใจจนเสียหาย ทำให้เขาขยับตัวไม่ได้ชั่วคราว
เซี่ยงเจิ้นหมิงสะดุ้ง รีบพุ่งเข้าไปดู ก็พบว่าอู๋เป่ยไม่ได้ลงมือเอาชีวิต ไม่งั้นหมัดเมื่อกี้คงฆ่าคนไปแล้ว
เขารีบยกมือคำนับต่ออู๋เป่ยว่า: “คุณชายอู๋ ได้โปรดเมตตา ปล่อยศิษย์น้องของข้าสักครั้งเถอะครับ!”
อู๋เป่ยพูดเรียบๆ ว่า: “ถ้าผมไม่ยั้งมือ เขาตายไปแล้ว”
“ใช่ๆ ท่านเมตตาจริงๆ ครับ” เซี่ยงเจิ้นหมิงรีบเอ่ยรับ
อู๋เป่ยว่า: “เรื่องภายในบ้านของพวกเจ้า ผมไม่คิดจะยุ่ง ขอตัวก่อน”
เสวี่ยอู่เหลือบมองเซี่ยงเจิ้นหมิง แล้วรีบวิ่งตามออกไป
ออกจากสำนักราชาเซียนได้ไม่นาน เสวี่ยอู่ก็ตามทัน พูดว่า: “คุณชาย อย่าไปถือสาพวกเขาเลยนะคะ พวกเขาไม่รู้อะไรจริงๆ”
อู๋เป่ยหยุดเท้า บอกว่า: “ไม่ต้องตามผมมาแล้ว สำนักราชาเซียน ผมจะไม่กลับไปอีก”
ใจของเสวี่ยอู่หายวาบ ในจังหวะที่อู๋เป่ยกำลังจะหันตัวไป เธอก็คว้าแขนเขาไว้ บอกว่า: “คุณชายจะไปที่ไหน ฉันก็จะไปที่นั่น!”
อู๋เป่ยชะงัก มองเธอแล้วถามว่า: “แล้วเธอไม่ห่วงอาจารย์ของเธอหรือ?”
ดวงตางามของเสวี่ยอู่เอ่อไปด้วยน้ำตา: “ฉันจะทำอะไรได้ล่ะคะ”
อู๋เป่ยยิ้มมุมปากมองเธอ: “ทำไมถึงอยากตามผมล่ะ?”
“ฉัน…” เสวี่ยอู่พูดไม่ออก ทั้งเขินทั้งงอน
อู๋เป่ยหัวเราะ ฮ่าๆ จูงเธอเดินไปข้างหน้า บอกว่า: “ไม่ต้องลำบากใจ ผมไม่ใช่คนใจแคบหรอก”
เสวี่ยอู่ค่อยโล่งใจ รีบถาม: “คุณชายจะไปที่ไหนคะ?”
อู๋เป่ย: “ก็ต้องไปหาที่เงียบๆ สักแห่ง แล้วผมจะสอนเธอฝึกต่อ”
เสวี่ยอู่ดีใจจนลิงโลด: “ดีจังเลย! ขอบคุณนะคะคุณชาย!”
อู๋เป่ย: “ถึงผมจะไม่สนใจสำนักราชาเซียนนัก แต่สิ่งบนภาพวาดราชาเซียนกลับเกี่ยวเนื่องกับพวกเธอ ช่วงนี้ผมจะถ่ายทอดสิ่งที่ผมเรียนรู้ให้บ้าง ก็ถือว่าได้มีคำชี้แจงต่ออาจารย์ของเธอด้วย”
เสวี่ยอู่นึกอะไรขึ้นมาได้ จึงว่า: “คุณชาย ฉันมีที่เงียบๆ สำหรับฝึกอยู่แห่งหนึ่ง เราไปที่นั่นกันไหมคะ?”
เดิมทีอู๋เป่ยตั้งใจจะไปโรงแรม แต่พอได้ยินดังนั้นก็ว่า: “ก็ได้”
ทั้งสองจึงขับรถมุ่งหน้าเข้าภูเขา
ขับไปราวสี่สิบนาที ก็ถึงบริเวณกึ่งกลางไหล่เขา บนเชิงเขามีสำนักเต๋าแห่งหนึ่ง ประตูเปิดอยู่ เห็นเงาร่างไหวๆ อยู่ข้างใน
อู๋เป่ย: “อ้อ เป็นสำนักเต๋านี่เอง”
เสวี่ยอู่ว่า: “ตอนเด็กๆ ฉันเติบโตอยู่ที่สำนักเต๋าแห่งนี้ จนถึงตอนนี้ก็ยังไม่รู้ที่มาของตัวเอง แต่บรรดาคุณลุงทั้งหลายในสำนักดูแลฉันอย่างดี ถ้าไม่ใช่พวกท่าน ฉันคงอดตายตั้งแต่เด็กแล้ว”
อู๋เป่ย: “ที่แท้เธอโตที่นี่นี่เอง”
ทั้งสองมาถึงสำนักเต๋า ชายชราสวมชุดเต๋าสีเทากำลังกวาดลาน พอเห็นเธอ ดวงตาก็สว่างวาบ ยิ้มพลางว่า: “เสี่ยวอู่ วันนี้มีเวลามาหาเราด้วยหรือ?”
เสวี่ยอู่ยิ้ม: “ลุงรอง ฉันคิดถึงทุกคนมาก แล้วต้าเป๋ยเป๋ยล่ะ อยู่ไหน?”
เฒ่าเต๋ายิ้มตอบ: “พวกเขาลงเขาไปทำพิธีขจัดสิ่งอัปมงคลให้ชาวบ้าน ต้องค่ำๆ ถึงจะกลับ”
แล้วหันมามองอู๋เป่ย: “เจ้าหนุ่มดูมีสง่าดี เป็นแฟนของหนูหรือเปล่า?”
แก้มเสวี่ยอู่แดงวาบ กำลังจะเอ่ยอะไร แต่อู๋เป่ยพูดเสียก่อน: “ท่านเต๋า สวัสดี ผมชื่ออู๋เป่ย”
เฒ่าเต๋าพยักหน้าพลางยิ้ม: “เชิญเข้าไปนั่งข้างใน ข้าเพิ่งเก็บผลไม้มาสดๆ ไปชิมกัน”
ทั้งสองเข้าไปในห้องหนึ่ง เฒ่าเต๋าก็นำผลไม้มาวางให้ทันที