บทที่ 2533: พลังหวนคืน

อีเม่ยยิ้มแล้วพูดว่า: ก็เพราะตอนนี้คุณเป็นเพื่อนของฉัน ฉันถึงมอบให้คุณค่ะ

อู๋เป่ย: แล้วคุณไม่ได้ให้เพื่อนคนอื่นๆ เหรอครับ?

อีเม่ยส่ายหัว: ฉันไม่มีเพื่อนคนอื่นเลย คุณเป็นเพื่อนคนแรกของฉันค่ะ

อู๋เป่ยรู้สึกแปลกใจเล็กน้อย: คุณไม่ชอบคบเพื่อนเหรอครับ?

อีเม่ย: เวลามีคนเข้ามาใกล้หรือพูดกับฉัน ฉันจะได้กลิ่นเหม็นรุนแรงจนอยากอาเจียน แต่กับคุณไม่เป็นอย่างนั้น ไม่ว่าคุณจะคุยกับฉันยังไง ฉันก็รู้สึกสบาย แถมยังได้กลิ่นหอมอ่อนๆ อีกด้วยค่ะ

อู๋เป่ยทำท่าคิด: คนธรรมดาในสายตาคุณนี่เหม็นน่าขยะแขยงไปหมดสินะครับ

อีเม่ยยิ้มแล้วพูดว่า: อู๋เป่ย รับมันไปเถอะค่ะ

อู๋เป่ยพยักหน้าแล้วกล่าวว่า: งั้นผมก็จะไม่เกรงใจแล้วครับ

เขารับตุ๊กตาอาคมมา แล้วกำมือแน่นขึ้นทันใด ตุ๊กตาแตกละเอียด แสงเซียนนับไม่ถ้วนทะลักออกมา พุ่งเข้าทางปากและจมูกของอีเม่ยทีละสาย

ถัดมาเพียงเสี้ยววินาที ร่างกายของอีเม่ยก็เกิดการเปลี่ยนแปลงชัดเจน ร่างเธอลอยขึ้นเล็กน้อย โครงกระดูกและกล้ามเนื้อมีการเปลี่ยนแปลงเล็กน้อย ผิวพรรณเริ่มเปลี่ยนสี และสีผมก็กลายเป็นแดงอ่อน

อู๋เป่ยแย้มยิ้มเล็กน้อยแล้วว่า: ตุ๊กตาอาคมนี้ผนึกพลังของชาติภพก่อนของเธอไว้ ดูท่าพลังยุทธ์ของเธอสูงมากนะครับ

เขาเฝ้าอยู่หน้าประตู มองร่างของอีเม่ยค่อยๆ เปลี่ยนไป ระหว่างนั้นอีฟู่กั๋วขึ้นมาหาหลายครั้ง เขาก็ไม่ยอมให้เข้ามา

จนกระทั่งพระอาทิตย์ลับขอบฟ้า อีเม่ยค่อยๆ ลืมตา ลมปราณของเธอลึกซึ้งยากหยั่งถึง รัศมีแห่งเต๋าเวียนอยู่รอบตัว ตอนนี้แม้แต่อู๋เป่ยเองก็ยังดูไม่ออกว่าเธอมีพลังยุทธ์ระดับไหน

อีเม่ยผ่อนลมหายใจเบาๆ โฉมหน้าของเธอเปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด เดิมทีหน้าตาธรรมดา แต่ตอนนี้งามวิจิตรดุจเซียนแห่งสวรรค์ ชวนให้หลงใหล โดยเฉพาะรูปร่างที่เปลี่ยนไปอย่างน่าอัศจรรย์ ทำให้ผู้ชายแค่เหลือบมองก็ละสายตาไม่ได้

ขอบคุณนะ คุณทำให้ฉันฟื้นความทรงจำชาติที่แล้วได้เร็วกว่ากำหนดตั้งสามปีค่ะ อีเม่ยเอ่ยขึ้น เสียงของเธอก็เปลี่ยนไปเช่นกัน กลายเป็นไพเราะอ่อนหวานจับใจ

อู๋เป่ย: มีคนอยากตามหาคุณ เลยจัดฉากคัดเลือกสาวงามขึ้นมา ผมบังเอิญไปอยู่ตรงนั้นพอดี ก็เลยช่วยพาคุณออกมา และช่วยให้คุณฟื้นความทรงจำครับ

อีเม่ยมองหน้าอู๋เป่ย: คุณควบคุมฉันได้ตั้งแต่แรกนะคะ รู้ไหมว่าถ้าใครควบคุมผู้กลับชาติมาเกิดได้ ก็จะได้ทรัพยากรที่เขาสั่งสมไว้ทั้งหมด

อู๋เป่ยยิ้ม: แทนที่จะไปแย่งทรัพยากรของเธอ ผมยินดีที่จะคบเป็นเพื่อนกับเธอมากกว่าครับ

อีเม่ยยิ้มเม้มปาก: คุณนี่น่าสนใจจริงๆ ค่ะ

อู๋เป่ย: ตอนนี้เธอฟื้นพลังยุทธ์แล้ว แข็งแกร่งพอจะปกป้องตัวเอง ผมจะไม่รบกวนต่อแล้วครับ

อีเม่ย: จะรีบไปไหนกัน? คุณไม่อยากรู้เหรอว่าฉันเป็นใครกันแน่?

อู๋เป่ยยิ้มถาม: แล้วคุณเต็มใจจะเล่าไหมครับ?

อีเม่ย: เชิญนั่งค่ะ

อู๋เป่ยนั่งลง อีเม่ยชงชาให้หนึ่งกาแล้วกล่าวว่า: ครึ่งแรกของอดีตชาติฉันช่างรันทดเหลือเกิน กว่าจะคว้าโอกาสฝึกตนจนเป็นเซียนก็ยากเย็นนัก แต่ฉันไปเจอผู้ชายอำมหิตคนหนึ่ง เขาหลอกเอาทุกอย่างจากฉัน แล้วยังคิดจะฆ่าฉันด้วย โชคดีที่ฉันไหวตัวทัน ตอนฉันสิ้นชีวิต ฉันอาศัยสมบัติล้ำค่าชิ้นหนึ่งรักษาจิตวิญญาณอันบริสุทธิ์และพลังเซียนไว้ ส่วนของที่เขาหมายตา ก็ยังเอาไปไม่ได้ เพราะฉันซ่อนมันไว้ก่อนสิ้นลมหายใจในสถานที่ลับสุดยอด

อู๋เป่ย: คุณไม่จำเป็นต้องบอกเรื่องพวกนี้กับผมหรอกครับ

อีเม่ยยิ้ม: ในเมื่อคุณเห็นฉันเป็นเพื่อน ฉันก็จะไม่ปิดบังค่ะ ของชิ้นนั้นซ่อนความลับใหญ่เท่าฟ้าไว้

อู๋เป่ย: ตอนนี้ผมยังไม่สนใจความลับนั้นครับ

ไม่ใช่เพราะเขาไม่สนใจ แต่เขาไม่อยากเข้าไปพัวพัน—ในเมื่อตอนนั้นอีเม่ยยังปกป้องมันไม่ได้ เขายิ่งไม่มีทางทำได้

อีเม่ย: ก็ได้ ไว้วันหลังฉันค่อยเล่าให้คุณฟังค่ะ