บทที่ 2534: หลงเหย่แห่งจงโจว

เหยียนเหลิ่งสือ: หลงเหย่เป็นคนทำงานรอบคอบ ไม่น่าจะเอาให้ถึงขั้นแตกหักกันโต้งๆ แต่จะหาทางออกที่ทุกฝ่ายรับได้

อู๋เป่ยขมวดคิ้ว: ผู้มีอิทธิพลที่ตกยุคไปแล้วอย่างเขา มีสิทธิ์อะไรมาชี้นิ้วสั่งพวกเรา?

เหยียนเหลิ่งสือ: ทั้งพละกำลังและฝีมือของเขาแข็งแกร่งมาก ถึงตัวคนจะไม่ได้อยู่ในจงโจว แต่ส่วนแบ่งที่เขาควรได้ก็ไม่ได้ลดลงเลย

อู๋เป่ย: ตอนนี้เขาทำอะไรอยู่ในนครศักดิ์สิทธิ์?

เหยียนเหลิ่งสือว่า: เหมือนจะไปพึ่งคนใหญ่คนโตคนหนึ่งในนครศักดิ์สิทธิ์ ทำงานอยู่ใต้บังคับบัญชาของเขา ดังนั้นเรื่องหน้าตา เราก็ควรให้เกียรติเขาบ้าง

อู๋เป่ยหัวเราะเย็น: จะให้ผมให้หน้าเขา ก็ต้องดูว่าเขามีของจริงแค่ไหน

เหยียนเหลิ่งสือยิ้มขื่น เขารู้ดีถึงฐานะของอู๋เป่ย—ศิษย์ชั้นสูงแห่งเหลียนซานจง—ตำแหน่งไม่ด้อยไปกว่าผู้อาวุโสระดับแกนกลางบางคน เขาจริงๆ แล้วไม่จำเป็นต้องเกรงหลงเหย่มากนัก

แต่เขายังพูดว่า: นายท่านอาจมองจากอีกมุมหนึ่ง

อู๋เป่ย: มุมไหน?

เหยียนเหลิ่งสือเน้นทีละคำ: ดึงเขาเข้ามาเป็นพวก!

อู๋เป่ยยิ้ม: ทำไมต้องรับเขาไว้?

เหยียนเหลิ่งสือ: เขาฝีมือสูง เป็นหนึ่งในไม่กี่คนที่ผมนับถือ เวลาของนายท่านควรทุ่มไปกับการบำเพ็ญเพียร เรื่องในโลกฆราวาสควรมอบให้คนหนึ่งดูแล ผมว่าคนนี้เหมาะ

อู๋เป่ยเริ่มสนใจ: ให้เจ้าเหยียนยกย่องถึงเพียงนี้ ไม่ธรรมดา

เหยียนเหลิ่งสือ: ที่แท้เขาเป็นคนจริงใจ ใจถึง และมีน้ำใจภักดี เพื่อช่วยเมียกับลูกของเพื่อนสนิทของตัวเอง เขาเคยถูกคนตัดนิ้ว ถอนฟันทั้งปาก แต่ก็ไม่ยอมเผยที่ซ่อนของเมียกับลูกเพื่อน อีกทั้งเขากตัญญูอย่างที่สุด ทุกเช้าตื่นมา สิ่งแรกคือไปทำความเคารพพ่อแม่

อู๋เป่ยลูบคาง: คนนี้ชวนให้สนใจ นอกจากนี้ไปพึ่งคนใหญ่คนโตในนครศักดิ์สิทธิ์แล้ว เขายังมีเสาหลักอื่นอีกไหม?

น่าจะไม่มี ถ้ามี เขาคงไปปั้นอิทธิพลของตัวเองได้แล้ว เหยียนเหลิ่งสือกล่าว

อู๋เป่ย: อืม ผมจะไปพบหลงเหย่ผู้นี้สักหน่อย

จงโจว, หอประชุมซื่อไห่

หอประชุมซื่อไห่เดิมเป็นที่ที่พ่อค้าจากสารทิศมาพบปะดื่มชา ต่อมาค่อยๆ พัฒนากลายเป็นสถานที่ชมงิ้วและจัดเลี้ยง ปกติคึกคักมาก ทว่า วันนี้กลับเงียบเหงา มีเพียงราวๆ ยี่สิบกว่าคนนั่งอยู่ในโถงชั้นล่างของหอ ซึ่งรวมถึงหลงเหย่ด้วย

หลงเหย่มีชื่อว่า หลิวจินหลง เขาจิบชาไปพลาง พูดคุยหัวเราะกับคนรอบๆ อยู่พอดี ขณะนั้นมีคนสองคนเดินเข้ามา คนที่เดินนำหน้าคืออู๋เป่ย เหยียนเหลิ่งสือยืนเยื้องไปทางด้านหลังฝั่งซ้ายราวห้าก้าว ฝีเท้าของเหยียนเหลิ่งสือคอยตามจังหวะอู๋เป่ยอย่างประสานกัน

เห็นทั้งสองเดินมา หลิวจินหลงหรี่ตาเล็กน้อย เขาดูออกทันทีว่าเหยียนเหลิ่งสือเป็นแค่ทาสรับใช้ข้างกายอู๋เป่ย คนอย่างเหยียนเหลิ่งสือถึงกับยกย่องเขาเป็นนายท่าน—หนุ่มคนนี้มีภูมิหลังอะไรกันแน่?

หลิวจินหลงไม่ลุกขึ้น ยิ้มพร้อมคารวะด้วยการประสานมือแล้วว่า: พี่เหยียน รบกวนแนะนำให้รู้จักหน่อย

เหยียนเหลิ่งสือว่า: หลงเหย่ นี่คือคุณชายอู๋ คุณชายอู๋เป็นศิษย์ชั้นสูงของเหลียนซานจง!

สิ้นคำ ทุกคนในที่นั้นต่างสูดลมหายใจเฮือก—ศิษย์ชั้นสูง แห่งเหลียนซานจง!

ประโยคสั้นๆ แต่สั่นสะเทือนใจทุกคน เหลียนซานจงเป็นนิกายชั้นหนึ่ง พลังแกร่งกว่าสำนักชั้นสามชั้นสี่ถึงสิบเท่า! ยิ่งกว่านั้น ผู้ที่ได้รับสำนักชั้นหนึ่งยกให้เป็นศิษย์ชั้นสูง ล้วนเป็นเทียนเฉียวระดับไร้เทียมทาน! เทียนเฉียวเช่นนี้เมื่อได้รับการปลุกปั้น จนแข็งแกร่งขึ้น ก็ถึงขั้นใช้พลังของตนเพียงคนเดียว นำพาสำนักนิกายชั้นหนึ่งทะลวงชนมหาลัทธิอมตะได้เลย!

ที่อึ้งที่สุดจริงๆ คือหลิวจินหลง เขาอิงอยู่กับคนใหญ่คนโตในนครศักดิ์สิทธิ์ จนได้รู้จักบุคคลจากโลกแห่งเซียนไม่น้อย จึงรู้เรื่องโลกแห่งเซียนมาก และเข้าใจดีว่าศิษย์ชั้นสูงของนิกายชั้นหนึ่งหมายความว่าอะไร

เขารีบคารวะด้วยการประสานมือแล้วว่า: ที่แท้คือคุณชายอู๋ วันนี้ได้พบคุณชาย ถือว่าเป็นเกียรติอย่างยิ่ง!

อู๋เป่ยรับคำเบาๆ แล้วว่า: เจ้าเหยียนบอกว่าพวกเจ้ามีเรื่องเรียกเขามาคุย