บทที่ 2555: เงาลึกลับแสดงอานุภาพอีกครั้ง

คืนนั้น ที่บ้านของโหลวอันหมิน อู๋เป่ยปรากฏตัวอยู่ในห้อง โหลวอันหมินจะเข้ามาคุยกับเขา แต่เขาไล่ให้กลับออกไปก่อน

ในโถงบ้าน ภรรยาสาวใหม่ของโหลวอันหมินนั่งอยู่ในอ้อมกอดของเขา เธอยังไม่ถึงยี่สิบ ยังเรียนมหาวิทยาลัยอยู่ จะจบปีหน้า หน้าตาสวย หุ่นก็ดี เพิ่งแต่งงานกับโหลวอันหมินเมื่อสามเดือนก่อน

แม้โหลวอันหมินอายุเลยห้าสิบไปแล้ว เรื่องอย่างว่าก็ไม่ค่อยไหว แต่เขารวยมหาศาล ของที่เธอเคยฝันอยากได้ ตอนนี้อยากได้อะไรก็ได้หมด และคนรอบข้างก็พากันมองเธอด้วยสายตาอิจฉา

แต่วันนี้เธอสังเกตว่า ที่รักซึ่งปกติสุขุม มั่นใจ และมีบารมีน่าเกรงขาม กลับดูเครียดอยู่ตลอดเวลา คอยชำเลืองมองห้องบนชั้นสองเป็นระยะ

เธออดไม่ได้หัวเราะถามว่า “ที่รัก เป็นอะไรหรือคะ?”

เหงื่อผุดบนหน้าผากโหลวอันหมิน เขาพูดว่า “ไม่เป็นไร หงหง เธอไปพักก่อน”

“งั้นเราไปพักด้วยกันนะคะ” เธออ้อน

ปกติแล้วโหลวอันหมินจะตามใจภรรยาคนงามแน่นอน แต่วันนี้เขาไม่มีอารมณ์จริงๆ จึงพูดว่า “คนดี เชื่อฟังหน่อย กลับไปพักเถอะ ผมยังมีธุระ”

หญิงสาวตอบเบาๆ “อ๋อ… งั้นก็ได้ค่ะ”

เธอจึงขึ้นไปชั้นสอง กลับเข้าห้องไปก่อน ผ่านไปครู่หนึ่ง เธอได้ยินโหลวอันหมินไปห้องน้ำ จึงย่องไปที่หน้าห้องที่เขาคอยมองอยู่ แล้วผลักประตูเข้าไป

ในห้องมืดมาก เธอเอื้อมมือเปิดไฟ แล้วเห็นหนุ่มหล่อรูปร่างสูงใหญ่คนหนึ่ง นั่งอยู่บนโซฟา ดวงตาจ้องออกไปนอกหน้าต่าง

เห็นผู้ชาย เธออุทานด้วยความตกใจ

คนที่นั่งอยู่นั้นคืออู๋เป่ย เขาพูดเรียบๆ ว่า “มาทำอะไรที่นี่ครับ?”

“คุณเป็นใครคะ?” หญิงสาวถามอย่างตกใจ

“ผมเป็นเพื่อนของโหลวอันหมิน” อู๋เป่ยไม่มองเธอ ดวงตายังจ้องอยู่นอกหน้าต่าง “ปิดไฟซะ”

เสียงของอู๋เป่ยมีมนต์สะกด พอได้ยินก็เผลอทำตามโดยไม่รู้ตัว เธอทำตาม ปิดไฟลง

ในความมืด เธอรู้สึกว่าร่างของอู๋เป่ยเปล่งแสงริบหรี่ แสงนั้นชวนให้หลงใหล เธออดไม่ได้ที่จะขยับเข้าใกล้ ยืนห่างจากเขาเพียงไม่กี่เมตร

“ผมมีธุระต้องทำ ที่นี่ค่อนข้างอันตราย เธอกลับเข้าห้องจะดีกว่า”

หญิงสาวมองเงาร่างของอู๋เป่ยในความมืดอย่างอยากรู้อยากเห็น เธอถามว่า “สามีของฉันดูเครียด เรื่องที่คุณทำเกี่ยวข้องไหมคะ?”

โดยธรรมชาติ ผู้หญิงมักอยากรู้อยากเห็น และเธอก็ไม่ต่าง แต่อู๋เป่ยไม่อยากพูดมาก “อืม เพราะงั้น เธอกลับไปเดี๋ยวนี้จะดีกว่า”

หญิงสาวว่า “สามีของฉันผ่านร้อนผ่านหนาวมามาก ต่อให้เจอผู้นำเมือง เขาก็ไม่สะทกสะท้าน วันนี้เรื่องอะไรกันถึงทำให้เหงื่อแตกเต็มหน้าผาก ต้องเป็นเรื่องใหญ่ใช่ไหมคะ?”

อู๋เป่ยไม่ตอบ แต่ลุกขึ้นเดินไปที่หน้าต่าง พอดีในตอนนั้นมีเงาร่างหนึ่งกระโดดลงมายังลานบ้าน ขณะอู๋เป่ยลุกขึ้น ชายคนนั้นเงยหน้ามองมา แล้วพ่นลมออกมา

คลื่นเสียงไร้รูปพุ่งกระแทกมา กระจกแตกกระจายในพริบตา ทันใดนั้นอู๋เป่ยก็พุ่งเข้ามาบังหน้าเธอ เศษกระจกพุ่งเร็วมหาศาล แต่หยุดนิ่งห่างจากเขาครึ่งเมตร ก่อนร่วงลงพื้น

ในชั่วพริบตา ร่างสูงใหญ่ของอู๋เป่ยกำบังอยู่ตรงหน้า ทำให้หญิงสาวรู้สึกปลอดภัยอย่างที่ไม่เคยมาก่อน โดยเฉพาะกลิ่นอายแบบลูกผู้ชายจากตัวเขาที่แผ่ออกมาอย่างร้อนแรงและเปี่ยมเสน่ห์

ขาเธออ่อนแรงเหมือนถูกมนต์สะกด โผเข้ากอดเอวของอู๋เป่ยเต็มแรง

อู๋เป่ยขมวดคิ้ว เขาหันไปคว้าเธอ ลากออกไปนอกประตู แล้วร่างก็พลิ้ววาบไปโผล่กลางลานบ้าน

กลางลานบ้านมีชายสวมหน้ากาก เหมือนคนก่อนหน้า หน้ากากเจาะช่องเฉพาะตรงตาสองรู

หญิงสาวพบว่าตัวเองมายืนอยู่หน้าประตูแล้ว รู้สึกเหมือนกำลังฝัน แต่เธอใจถึง กลับเข้าไปในห้องอีกครั้ง แล้วมองสองคนในลานผ่านหน้าต่างที่แตก

“จริงสินะ แกดักรออยู่ที่นี่” ฝ่ายตรงข้ามพูดเสียงเย็น น้ำเสียงเต็มไปด้วยเจตนาฆ่า

อู๋เป่ยว่า “แกมาคนเดียวเหรอ?”