บทที่ 2556: อีกครั้งที่ได้พบเสวี่ยอู่

ชายสวมหน้ากากตายไปทั้งที่ยังไม่รู้เลยว่าอู๋เป่ยลงมืออย่างไร อาวุธเวทย์มนตร์ของเขาแม้ร้ายกาจ แต่ก็ไม่อาจกักขังเงาลึกลับของอู๋เป่ยได้ สุดท้ายถูกฟันสังหารในฉับพลัน ตายอย่างคาใจ!

พอชายคนนั้นสิ้นใจ ร่มวิเศษก็ค่อยๆ ลอยต่ำลงมา อู๋เป่ยหยิบขึ้นดูแวบเดียวก็รู้ว่าเป็นสมบัติล้ำค่า จึงเก็บเข้าที่แหวนเก็บสมบัติทันที

เขาค้นตัวอีกฝ่ายอย่างรวดเร็ว แล้วจัดการศพเรียบร้อย จากนั้นจึงเดินเข้าห้องนั่งเล่น

ตอนนี้โหลวอันหมินตื่นตกใจอย่างยิ่ง เขาถามเสียงสั่นว่า “คุณชายอู๋ เขาตายแล้วหรือครับ?”

เขาอยู่ในห้องนั่งเล่น มองไม่ชัดเจน อีกทั้งเรื่องเกิดขึ้นเร็วมาก

อู๋เป่ยรับคำสั้นๆ “อืม จัดการแล้ว เรื่องนี้จบเท่านี้ พรุ่งนี้ผมจะไปที่จงโจวกับคุณ ผมจะสอนวิธีฟื้นฟูเส้นชีพจรมังกรให้”

โหลวอันหมินโล่งอก รีบพูดว่า “ดีครับ! ทุกอย่างแล้วแต่คุณชายจัดการ!”

พอดีหญิงสาวจากชั้นบนวิ่งลงมา

เห็นภรรยาลงมา โหลวอันหมินพูดว่า “หงหง ไม่ให้พักผ่อนหรือ ทำไมลงมาอีกล่ะ?”

หญิงสาวมองอู๋เป่ย แล้วทรุดตัวคุกเข่าลงทันที พูดว่า “คุณชายเป็นเทพเซียน ช่วยสามีฉันได้ไหมคะ?”

โหลวอันหมินสะท้านในใจ รีบพูดว่า “คุณชายอู๋ ผมอายุมากแล้ว แต่ก็ไม่มีลูกเลย นี่เป็นความเสียใจที่สุดในชีวิต คุณชายเป็นถึงเทพเซียน ไม่ทราบว่าจะมีหนทางช่วยคนอย่างผมสักครั้งได้ไหมครับ?”

อู๋เป่ยมองโหลวอันหมินแวบหนึ่ง แล้วกล่าวเรียบๆ ว่า “ดวงคุณไม่มีลูก ผมก็จนปัญญาครับ”

แววหวังในดวงตาโหลวอันหมินดับลงทันที เขาพึมพำว่า “ทำไมฟ้าถึงทำกับผมแบบนี้…”

อู๋เป่ยพูดต่อ “ร่างกายคุณค่อนข้างพิเศษ พันธุกรรมไม่เหมาะกับการมีบุตร ต่อให้ทำเด็กหลอดแก้ว ลูกก็อยู่ไม่รอด ถ้าอยากมีจริงๆ ก็รับเด็กมาเลี้ยงเถอะครับ”

โหลวอันหมินพยักเบาๆ “ก็คงต้องอย่างนั้นแล้วครับ”

จัดการผู้ขโมยลิขิตเสร็จ อู๋เป่ยก็ไม่อยู่ต่อ และออกจากตระกูลโหลวทันที

หลังอู๋เป่ยไป หญิงสาวยังเหม่ออยู่ เธอพูดว่า “ที่รัก งั้นเราทำตามที่คุณชายว่า รับเด็กมาเลี้ยงสักคนดีไหม?”

ที่เธออยากมีลูก ก็เพื่อผูกใจสามี ไม่เช่นนั้นพออายุมากขึ้น กลัวว่าสามีจะไปมีคนใหม่อีก

โหลวอันหมินถอนใจยาว “ดูท่าคงต้องอย่างนั้นจริงๆ”

เขามองไปทางที่อู๋เป่ยจากไปแล้วพึมพำว่า “ถ้าลูกของเรา สูงใหญ่ หล่อเหลา เหมือนคุณชายอู๋ และมีพลังความสามารถลึกล้ำยากหยั่งถึง ผมก็หมดห่วงแล้ว”

หญิงสาวค้อนให้หนึ่งที “ที่รัก พูดอะไรของคุณกัน คนเขาเป็นเทพเซียน จะไปเทียบกับมนุษย์ได้ยังไง”

โหลวอันหมินนิ่งไปครู่หนึ่ง “ก็ไม่แน่หรอก”

ทันใดนั้นเขาหันมองภรรยา ตาเป็นประกาย “หงหง ถ้าเธอตั้งท้องลูกของคุณชายอู๋ ลูกเราก็จะเก่งเหมือนเขาไม่ใช่หรือ?”

ตอนพูดคำนี้ โหลวอันหมินจริงจังมาก

หญิงสาวสะดุ้ง “ที่รัก พูดเพ้ออะไร ฉันจะไปตั้งท้องลูกเขาได้ยังไงกัน”

โหลวอันหมินพึมพำ “เธอสวย เรื่องนี้ไม่ยากหรอก…”

เพียงประโยคเดียว ก็ทำให้ใจของหงหงพลุ่งพล่าน เกิดความรู้สึกแปลกประหลาดขึ้นมา

โหลวอันหมินว่า “ผมจำได้ ตอนนั้นมีคนบอกผมว่า หงหง โชคชะตาของเธอไม่ธรรมดา! นั่นแหละถึงเลือกผมไปทำเรื่องนี้!”

หญิงสาวอึ้ง “ฉันมีโชคชะตายิ่งใหญ่หรือ?”

โหลวอันหมินพยักหน้า “ก่อนหน้านี้ผมไม่เข้าใจ เธอเป็นแค่ภรรยาของผม จะมีโชคชะตายิ่งใหญ่ได้ยังไง แต่ตอนนี้ผมเริ่มเข้าใจ ถ้าเธอตั้งท้องลูกของคุณชายอู๋ เธอก็ไม่ใช่คนธรรมดาอีกต่อไป!”

หญิงสาวนิ่งไป ยาวนานไร้คำพูด

ไม่นานอู๋เป่ยกลับถึงวิลล่ามังกรเหลือง แล้วฝึกตนคาถาลี้ลับต่อ

เวลาไหลเร็ว พริบตาก็เช้าอีกวัน เขาตรงไปยังจุดซ่อมแซมเส้นชีพจรมังกร ตรวจดูสักพักก็ตั้งค่ายป้องกัน พร้อมให้คนของโหลวอันหมินช่วยกันซ่อมแซมเส้นชีพจรมังกรของจงโจว

จนย่ำค่ำ ส่วนที่ถูกขุดทำลายก็ถมกลับเรียบร้อย แผ่นดินไหวเล็กๆ ที่เกิดต่อเนื่องก็สงบลงในที่สุด