บทที่ 256 ตงฟ๋อฝ่าฟันอุปสรรค

อู๋เป่ยพยักหน้า “ตกลง ผมจะลง”

คนขับรถแท็กซี่บอกว่า “หนึ่งร้อยหยวน”

อู๋เป่ยรู้สึกประหลาดใจ “อะไรคือหนึ่งร้อยหยวน?”

คนขับรถแท็กซี่กล่าวว่า “ฉันขับรถให้คุณมาสามกิโลเมตรแล้ว ดังนั้นมันจึงยุติธรรมที่จะคิดเงินคุณเพียงร้อยหยวนเท่านั้น”

อู๋เป่ยโกรธและเยาะเย้ย “หนึ่งร้อยหยวนสำหรับสามกิโลเมตร? คุณคิดว่าคุณกำลังขับรถราคาล้านดอลลาร์อยู่หรือเปล่า?”

คนขับรถแท็กซี่แสดงสีหน้าดุ “ไอ้หนู หยุดพูดพล่าม ถ้าพูดอีก ฉันจะให้คนจัดการแก!”

อู๋เป่ยหัวเราะเบา ๆ “จัดการกับผม? ได้สิ คุณไม่เรียกหลานชายคุณมาช่วยเหรอ!”

คนขับโกรธจัดและหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรหา “เฮ้ พี่หลัง มีผู้ชายต่างถิ่นที่ไม่จ่ายค่ารถผม พวกคุณมานี่หน่อย”

“ไม่จ่ายเหรอ? หึหึ ดีมาก จับตาดูเขาให้ดี อย่าปล่อยให้เขาหนีไป!” คนที่ปลายสายพูดอย่างชั่วร้าย

หลังจากวางสาย คนขับก็ยิ้มและจ้องไปที่อู๋เป่ย “ไอ้หนู เจ้านายของฉันกำลังมา ไม่ใช่แค่หนึ่งร้อยหยวนอีกต่อไป!”

อู๋เป่ยนั่งอยู่บนที่นั่งผู้โดยสารและจุดบุหรี่ แล้วพูดอย่างใจเย็นว่า “บอกเขาให้รีบๆมา เวลาของผมมีค่า”

ยี่สิบนาทีต่อมา มีรถเข้ามาจอดข้างๆ คนสี่คนลงจากรถ ผู้นำเป็นชายหัวล้านอายุสามสิบกลางๆ มีสร้อยทองเส้นใหญ่คล้องคอ

เขาเดินช้าๆ แล้วถามเสียงดังว่า “ใครไม่จ่าย?”

คนขับรถแท็กซี่ลงจากรถอย่างรวดเร็วและพูดอย่างโอ้อวดว่า “หัวหน้า ไอ้เด็กนี้ เขาบอกว่าค่าโดยสารของผมสูงเกินไปและต้องการลงโดยไม่จ่ายเงิน”

ชายผู้สวมสร้อยทองเย้ยหยันและจ้องมองอย่างดุร้ายไปที่อู๋เป่ย “ไอ้หนู ลงจากรถ!”

อู๋เป่ยนั่งนิ่งและพูดอย่างใจเย็นว่า “ผมก็นึกว่าเรื่องอะไร ปรากฏว่าคุณเป็นคนแบบนี้”

ชายผู้สวมสร้อยทองโกรธจัด “ไอ้เลว หาที่ตาย!” เขาเอื้อมมือไปจับผมของอู๋เป่ย

อู๋เป่ยคว้าข้อมือของเขาอย่างรวดเร็ว และชายที่สวมสร้อยทองก็รู้สึกเจ็บปวดอย่างกะทันหันที่ครึ่งหนึ่งของร่างกาย และกรีดร้องด้วยความเจ็บปวด

ด้วยมืออีกข้างของเขา อู๋เป่ยตีร่างกายของชายคนนั้นอย่างรวดเร็วสองสามครั้งแล้วเตะเขาออกไป

จู่ๆ ชายผู้สวมสร้อยทองก็ตัวสั่นด้วยความเจ็บปวด ราวกับมดกำลังกัดกระดูกของเขา และกรีดร้องออกมาอย่างโหยหวน คนที่เหลือตกใจและตะลึงมองชายที่สวมสร้อยทองร้องด้วยความงุนงงแต่พวกเขาไม่กล้าเข้าใกล้เขา

อู๋เป่ยเหยียบหน้าชายคนนั้นแล้วพูดว่า “พรุ่งนี้เวลานี้ ณ ที่แห่งนี้ รอผมที่นี่ พาคนมาเพิ่ม”

หลังจากพูดจบ เขาก็เดินตรงไปที่รถ รถยังไม่ได้ดับเครื่อง เขาเหยียบคันเร่งและรถก็คำรามออกไป ปล่อยให้กลุ่มคนที่ยืนอยู่ที่นั่นตกตะลึง

การขับรถด้วยตัวเองนั้นเร็วกว่ามาก และอีกครึ่งชั่วโมงต่อมา เขาก็มาถึงหุบเขาเมเปิ้ล หุบเขาเมเปิ้ลเป็นหุบเขาป่าทึบ มีถนนทางเข้าที่ยากลำบาก และมีป่าหินขวางทาง จึงมีคนท้องถิ่นไม่กี่คนที่เข้าไป

เขาจอดรถไว้ข้างนอกและเดินผ่านป่าหิน และหลังจากเดินนานกว่าครึ่งชั่วโมง ในที่สุดเขาก็เข้าสู่หุบเขาเมเปิ้ล

สภาพแวดล้อมของหุบเขาเมเปิ้ลนั้นดีอย่างน่าประหลาดใจ หุบเขากว้างกว่าห้าร้อยเมตร ภายในมีป่าเมเปิ้ลขนาดใหญ่ และใบสีแดงอยู่ทุกหนทุกแห่ง ในส่วนลึกของป่าต้นเมเปิล มีอาคารเล็กๆ ถูกสร้างขึ้น ซึ่งน่าจะเป็นที่ที่อาจารย์อยู่

ทันทีที่เขาเข้าไปในหุบเขา เขาเห็นเงาสีขาวแวบออกมาจากหลังหินก้อนใหญ่ มันเป็นหมาป่าสีขาว สูงกว่าไหล่หนึ่งเมตร แข็งแกร่งเป็นพิเศษ มีดวงตาสีแดงฉายแสงเย็นจางๆ

อู๋เป่ยยืนอยู่ที่นั่นโดยไม่ขยับและร้องว่า “อาจารย์ หงหลิง”

ขณะที่เขาพูดจบ หงหลิงก็รีบวิ่งออกไปและพูดอย่างมีความสุขว่า “รุ่นพี่ คุณมาแล้ว!”

จากนั้นเธอก็โบกมือให้หมาป่าสีขาว “เสียวไป๋ นี่คือพี่ชายของฉัน อย่าก้าวร้าวใส่เขา”

หมาป่าสีขาวดูเหมือนจะเข้าใจคำพูดของมนุษย์และค่อยๆก้าวออกไป ขยับตัวอู๋เป่ยอย่างอยากรู้อยากเห็น

อู๋เป่ยเดินไปลูบหัวหงหลิงแล้วถามว่า “อาจารย์อยู่ไหน?”

หงหลิง “ท่านอาจารย์อยู่ที่ลานบ้าน ฉันจะพาไป”

เธอพาอู๋เป่ยไปที่ด้านหน้าของอาคารหลังเล็ก ประตูลานเปิดออก และมีต้นเมเปิ้ลขนาดใหญ่อยู่ในลาน มีคนสองคนนั่งอยู่ใต้ต้นไม้ คนหนึ่งคืออาจารย์ตงฟ๋อ และอีกคนเป็นหญิงสาวสวยในวัยยี่สิบ สวมกระโปรงสีแดง มีนิสัยอ่อนโยนและสง่างาม

อู๋เป่ยโค้งคำนับอย่างรวดเร็วและทักทาย “อาจารย์”