บทที่ 257 ปิดอาณาเขตหวงฉวน

เมื่อพบท่านตกฟ๋ออีกครั้ง อู๋เป่ยพบว่ารูปร่างหน้าตาของเขาเปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด ก่อนหน้านั้น เขาดูเหมือนอายุสามสิบปีแต่ก็เหมือนคนอายุห้าสิบ แต่ตอนนี้เขาดูอายุประมาณสี่สิบ นี่เป็นปรากฏการณ์เฉพาะของเง็กเซียนเพื่อแสดงให้ผู้คนเห็นถึงร่างที่แท้จริงของพวกเขาพวกเขาจะมีหน้าตาเหมือนพวกเขาไม่ว่าจะอายุเท่าไหร่สินะ

อู๋เป่ยดีใจมาก: "ขอแสดงความยินดีด้วย ท่านอาจารย์!"

ท่านตงฟ๋อยิ้มเล็กน้อย: "ทุกอย่างเป็นไปได้ด้วยดี หินเทพที่เธอให้มามีคุณภาพดีเยี่ยมและช่วยฉันไว้ได้มาก"

เย่าเซียนจื่อหลั่งน้ำตาด้วยความดีใจ: "ท่านทุ่มเทมาหลายร้อยปีและในที่สุดท่านก็ผ่านพ้นไปได้เสียที"

ท่านตงฟ๋อจับมือนางและพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนว่า "หลายปีมานี้ที่ฉันท่มเทก็เพื่อเธอ ตอนนี้ ฉันจะพาเธอไปที่คุนหลุนด้วยกันกับฉัน"

เย่าเซียนจื่อพยักหน้าอย่างแรง: "ค่ะ!"

อู๋เป่ยรีบถาม "อาจารย์ ท่านจะไปแล้วหรือ"

ท่านตงฟ๋อยิ้มและพูดว่า "ไไม่หรอก ฉันจะอยู่ที่นี่อีกสองสามวันก่อน"

ในขณะที่เขาพูด เขาก็ส่งหินเทพที่เหลืออีกสองก้อนคืนให้กับอู๋เป่ย ก่อนที่เขาจะพูดว่า "แกเก็บสิ่งนี้ไว้ และแกจะต้องใช้มันเมื่อคุณขึ้นสู่ขั้นเง็กเซียนl"

อู๋เป่ยรับหินเทพมาและพูดว่า "อาจารย์ ท่านสามารถพาคนไปที่คุนหลุนได้เหรอ"

ท่านตงฟ๋อ: "เง็กเซียนหนึ่งคนสามารถพาคนเข้ามาสู่คุนหลุนได้มากถึงสามคน ฉันตัดสินใจพาหงหลิงไปที่นั่น สภาพแวดล้อมในโลกแห่งเง็กเซียนนั้นเหมาะสมกับการพัฒนาของเธอมากกว่าที่นี่"

เมื่อหงหลิงได้ยินว่าเธอกำลังจะจากไป เธอก็ไม่พอใจทันทีและพูดว่า "อาจารย์ ฉันต้องการอยู่กับพี่ชายของฉันที่นี่"

อู๋เป่ยรีบพูดว่า: "หงหลิง จงเชื่อฟังท่านอาจารย์เถอะ มีที่เหมาะกว่าสำหรับเธอที่จะฝึกฝน เมื่อไปถึงคุนหลุนแล้วก็ใช่ว่าจะออกมาได้ ใช่ไหมครับท่านอาจารย์?"

ท่านตงฟ๋อพยักหน้า: "ที่จริงก็สามารถออกมาได้นะ แต่จะต้องขออนุญาตออกมาก่อน"

ทันทีที่เธอได้ยินว่ามันยังพอมีทางที่จะกลับมาได้ หงหลิงก็สงบลงก่อนจะพึมพำ: "ถ้าอย่างนั้นก้ได้ค่ะ"

ท่านตงฟ๋อตบไหล่อู๋เป่ย: "ความสามารถของแกไม่ได้ด้อยกว่าหงหลิง แต่มันเกี่ยวข้องกับเรื่องทางโลกมากเกินไป ฉันพาแกไปด้วยไม่ได้ อย่างไรก็ตาม ในฐานะอาจารย์ ฉันจะกลับมาเยี่ยมแกบ่อยๆ นะ"

อู๋เป่ยยิ้มและพูดว่า "อาจารย์ ถ้ามีของอร่อยและน่าสนใจในดินแดนเง็กเซียน ท่านอย่าลืมนำออกมาให้ผมบ้างนะ"

ท่านตงฟ๋อยิ้ม "ฮ่าฮ่า" และพูดว่า "ตกลง"

การเลื่อนตำแหน่งของท่านตงฟ๋อได้เป็นเง็กเซียนนั้นเป็นเรื่องที่น่ายินดีมาก อู๋เป่ยโทรหาพี่ชายคนโตและพี่รองของเขาทันที หลังจากได้ยินเรื่องนี้ ทั้งสองรู้สึกประหลาดใจและมีความสุขมากเช่นกัน ก่อนที่พวกเขาจะทิ้งงานทั้งหมดเพื่อมาแสดงความยินดี

ในช่วงเช้าตรู่ เย่เทียนจงและหยางมู่ไป๋ก็มาถึง เมื่อพวกเขาเห็นท่านตงฟ๋อ พวกเขาก็ก้มศีรษะและโค้งคำนับ

ความสัมพันธ์ระหว่างอาจารย์กับลูกศิษย์นั้นลึกซึ้งมาก ท่านตงฟ๋อกล่าวว่า: "เทียนจงในฐานะอาจารย์ ฉันจะไปที่คุนหลุนและทรัพย์สินที่ทิ้งไว้ข้างนอกจะได้รับการดูแลโดยแก อันที่จริงมันมีเงินไม่มากหรอก แต่ก็ดีกว่าไม่มีอะไรเลย ถ้าจำเป็นก็เอาออกมาใช้นะ ถ้าไม่จำเป็นก็เก็บเอาไว้ เอาไปทำบุญ แกมีการฝึกฝนที่สูงที่สุด ต้องดูและศิษย์น้องคนอื่นให้ดีนะ ดูแลรุ่นน้องต่อๆ ไปด้วย”

เย่เทียนจงพยักหน้า: "ครับ ศิษย์รับทราบแล้ว"

เขาพูดกับหยางมู่ไป๋อีกครั้ง: "มู่ไป๋ ศิษย์พี่ของแกรักษาโรคหัวใจของแกจนหายแล้ว แล้วก็ก็น่าจะบรรลุขั้นต่อไปในอีกไม่นาน ฉันไม่ได้อยู่ที่นี่ แกก็ต้องช่วยงานศิษย์พี่ด้วยล่ะ"

หยางมู่ไป๋: "อาจารย์ไม่ต้องกังวล ศิษย์เข้าใจแล้ว"

ในที่สุด ท่านตงฟ๋อตบไหล่อู๋เป่ย: "แกเป็นศิษย์ที่อายุน้อยที่สุดของฉัน แต่แกมีวิธีปฏิบัติของตัวเองอยู่แล้ว ดังนั้นฉันจึงไม่ได้สอนอะไรแกเลย ถ้าแกเริ่มเปิดสำนักเองในอนาคต ให้ใช้ชื่อของแกเองนะ ชะตาความสำเร็จของแกอยู่เหนือการเป็นอาจารย์แล้ว"

อู๋เป่ยยิ้มและพูดว่า "อาจารย์ชมผมมากเกินไปแล้วครับ"

เย่เทียนจงนำไวน์ชั้นดีมาให้ ก่อนที่ปรมาจารย์และศิษย์ทั้งสี่คนจะดื่มจนถึงรุ่งเช้า

เมื่อพระอาทิตย์ขึ้นยามเช้า อู๋เป่ยก็ได้รับโทรศัพท์จากเนี่ยซานเหอ หัวใจของเขาเต้นไม่เป็นจังหวะ เป็นไปได้ไหมว่าเขาได้รวบรวมทุกอย่างได้แล้ว?

ในอีกด้านหนึ่งของโทรศัพท์เนี่ยซานเหอกล่าว: "คุณอู๋ เราพบทุกสิ่งที่คุณต้องการแล้ว สามารถลงมือได้เลยไหม"

อู่เป่ย: "ลงมือได้เลย ตอนนี้ฉันอยู่ที่เมืองชิงซาน มานี่สิ"