บทที่ 258 จังซีหลิงราชาแห่งภูตผี

เด็กน้อยในชุดแดงโผล่หัวออกมาครึ่งหนึ่งอย่างเขินอายจากหลังต้นไม้ ก่อนจะพูดว่า "คุณลุง ผมมาแล้ว อย่าตีผมเลยนะ"

เย่เทียนจงตกตะลึงและพูดว่า: "เด็กน้อย เธอมาทำอะไรที่นี่คนเดียวในภูเขาที่แห้งแล้งนี้หืม"

เด็กน้อยอายุเพียงสี่หรือห้าขวบ เขาเดินกะเผลกและร้องไห้ และพูดว่า "ผมเล่นซ่อนหากับพวกเขาครับ"

ทันทีที่เขาพูดจบงูพิษก็พุ่งออกมาจากด้านข้างและกัดน่องของเขา เด็กน้อยกรีดร้องและนั่งร้องไห้อย่างขมขื่นบนพื้น

เย่เทียนจงตกใจมาก ก่อนเขาจะกระทืบงูตัวัน้นจนตาย และตรวจดูสภาพของเด็กน้อยทันที น่องของเขาสีซีดลง พร้อมกับมีรูเลือดจากการกัดของงูซึ่งกลายเป็นสีดำไปแล้ว เย่เทียนจงก้มลงเพื่อดูดพิษที่อยู่ภายในน่องของเด็กชาย

ขณะที่เขาเอนตัวไป ทันใดนั้น เด็กชายตัวเล็กก็ตบเขาที่ด้านหลังศีรษะ เย่เทียนจงแน่นิ่งไป ก่อนที่จล้มลงไปบนพื้นโดยที่เขาไม่ได้ใช้แรงเลย

หยางมู่ไป๋ผงะและตะโกน: "กล้าดียังไง!" เขากระโดดข้ามไปหนึ่งก้าวและเหวี่ยงฝ่ามือไปที่เด็กน้อย

อย่างไรก็ตาม เด็กน้อยได้ยกมีดขึ้นมาวางลงบนคอของเย่เทียนจง เขาแสดงรอยยิ้มที่โหดร้ายออกมา พร้อมกับพูดว่า "ถ้าคุณกล้าเข้ามา ผมจะเฉือนคอเขา!"

หยางมู่ไป่หยุดชะงักทันที เขาจ้องมองเขาหลังลงมาทรงตัวบนพื้นแล้วพูดว่า "เธอเป็นใคร"

เด็กชายเม้มริมฝีปากแล้วยิ้ม: "คุณไม่เคยได้ยินชื่อเสียงเรียงนามของเด็กชายพหลพิษเหรอ"

การแสดงสีหน้าท่าทางของหยางมู่ไป๋เปลี่ยนไปทันที: "เธอคือเด็กชายพหลพิษเหรอ"

เด็กชายยิ้มอย่างชั่วร้าย: "ดูเหมือนว่าคุณรู้จักชื่อคุณปู่ของผมสินะ ในเมื่อรู้แล้ว ทำไมคุณไม่คุกเข่าลงและยอมรับความตายเสียล่ะ"

หยางมู่ไป๋ตะคอกอย่างหนัก: "เด็กชายพหลพิษ เธอไม่ได้โดนฆ่าตายไปตั้งแต่สามสิบปีแล้วเหรอ?"

เด็กชายพูดเบา ๆ : "ในครานั้นผมได้รับบาดเจ็บปางตายก็จริง แต่เนื่องจากผมได้พระพร หลังจากที่ตกลงไปในแม่น้ำใหญ่ ผมบังเอิญเข้าไปในคฤหาสน์กลางน้ำผมอยู่ที่นั่นและฝึกฝนอย่างหนัก แต่ตอนนี้ผมก็บรรลุไปถึงขั้นปรมาจารย์แล้วด้วย!"

ใบหน้าของหยางมู่ไป๋เคร่งขรึมทันที: "เธอต้องการอะไร"

เด็กชายพหลพิษพูดอย่างเย็นชา: "ผมอยากให้คุณตาย!"

ในอีกด้านหนึ่ง ห่างออกไปหลายไมล์ ท่านตงฟ๋อนั่งอยู่บนก้อนหิน เขากำลังทำสมาธิและปรับลมหายใจอยู่ ทันใดนั้น เขาลืมตาขึ้น และดวงตาของเขาก็เปล่งประกายออกมา จากนั้นก็จ้องมองไปยังก้อนหินที่อยู่ตรงข้าม

ด้านหลังก้อนหินมีพระภิกษุรูปร่างสูง ผิวคล้ำมาก ดูจากลักษณะใบหน้าแล้วน่าจะเป็นชาวอินเดีย เขาห้อยเจียเต้าไว้ที่เอว พร้อมกับหลับตาลงครึ่งหนึ่งแล้วยิ้มมาทางท่านตงฟ๋อ

ท่านตงฟ๋อรู้สึกประหลาดใจ เขายืนขึ้น ก่อนที่จะจ้องไปที่พระแล้วพูดว่า "ภิกษุคร่าชีวิต"

พระภิกษุเกาศีรษะของเขาและพูดด้วยรอยยิ้มว่า "ฉันไม่ได้เหยียบดิแนดนนี้มาห้าสิบปีแล้ว แล้วคุณจำฉันได้อยู่เหรอ"

ท่านตงฟ๋อพูดอย่างเฉยเมย: "คุณมาที่นี่เพื่ออะไร"

ภิกษุคร่าชีวิตพูดขึ้นว่า: "ฉันต้องอธิบายให้คุณฟังไหมว่าครอบครัวของเราทำอะไรอยู่" ขณะที่เขาพูด เขาก็ดึงมีดออกมาพร้อม "อึก" จากนั้นจิตวิญญาณแห่งการฆ่าก็ปรากฏขึ้นรอบข้างท่านตงฟ๋อทันที

ท่านตงฟ๋อพูดเบา ๆ : "คุณถอยไปเถอะ แล้วให้คนที่เบื้องหลังมาสู้แทนเถอะ"

ภิกษุคร่าชีวิตโกรธจัด “ทำไม คุณคิดว่าฉันจะฆ่าคุณไม่ได้อย่างนั้นเหรอ”

“คุณไม่เหมาะที่จะเป็นคู่ต่อสู้ของเขาหรอก”

หลังจากนั้น ชายวัยกลางคนอีกคนหนึ่งก็เดินออกมา เขารูปร่างท้วม มีหนวด สวมเสื้อยืดสีดำ สวมนาฬิกาสีทองที่ข้อมือ ในมือของเขามีพัดสีแดงอยู่ เมือ่เขายิ้มตาทั้งสองข้างของเขาจะเป็นขีดทันที

“ท่าตงฟ๋อ ไม่เจอกันนานเลยนะ สบายดีไหม” เขาทักทายด้วยรอยยิ้ม

ท่านตงฟ๋อจ้องมองที่ชายหนุ่มคนนี้ด้วยตกใจ: "จังซีหลิง! คุณนี่เอง!"

ชายหนุ่มยิ้ม "ฮิฮิ" และพูดว่า "ผมไม่ได้เจอคุณมาห้าสิบปีแล้ว แต่คุณยังจำผมได้ อีกอย่างคุณก็บรรลุขั้นเซียนแล้ว ขอแสดงความยินดีด้วย"

ท่านตงฟ๋อเงียบเล็กน้อยและพูดว่า: "จังซีหลิง คนจริงเขาไม่พูดเล่นลิ้นให้เสียเวลาหรอกนะ คุณมาทำอะไรที่นี่"

จังซีหลิงพูดอย่างเฉยเมย: "คุณเฉียว คุณมีชื่อเสียงเรียงนามมากกว่าผม หากคุณคิดจะลงมืออะไรละก็ ผมคงไม่ปล่อยคุณไป ดังนั้น ถ้าจะให้ดีคุณอย่ามายุ่งเรื่องของผมเลยจะดีกว่า"

ท่านตงฟ๋อตะคอกอย่างเย็นชา: "ถ้าคุณคิกจะทำอะไรกับถนนหวงฉวนนี้ ผมคงต้องหยุดคุณ!"