บทที่ 259 เขียนชื่อคุณเอาไว้ในสมุดโน๊ต

เฉียวปู้เซียนคิดอยู่ครู่หนึ่งและพูดว่า "ก็ได้! แต่แกต้องป้องกันตัวเองด้วยนะ อย่าให้ตัวเองไปตกอยู่ในสถานการณ์อันตราย หากแกพบสิ่งผิดปกติให้รีบหนีทันที"

อู๋เป่ย: "อาจารย์ไม่ต้องกังวล ผมทราบดี"

ทั้งสองกลับไปที่เดิมอีกครั้ง ก็พบว่าเย่เทียนจงและหยางมู่ไป๋ก็มาถึงแล้วเช่นกัน ในตอนนี้ เด็กชายพหลพิษกำลังจะโจมตี เมื่อเขาได้รับข่าวจากจางซีหลิง เขาก็รีบมาที่นี่ทันที รวมถึงเย่เทียนจงและหยางมู่ไป๋เองก็รีบตามมาติดๆ เช่นกัน

“อาจารย์ ศิษย์น้อง!” ทั้งสองล้อมเขาทันที

อู่เป่ยกล่าว: "พี่ใหญ่ พี่รอง ผมจะไปกับท่านจังนะ"

เย่เทียนจงตกตะลึง: "ศิษย์น้อง ไม่ได้เด็ดขาดนะ!"

เฉียวปู้เซียน: "เทียนจง อู๋เป่ยรู้ว่าเขากำลังทำอะไร ดังนั้นแกไม่ต้องพูดอะไรแล้ว"

จากนั้นเขาก็มองไปที่จังซีหลิง: "จังซีหลิง ผมจะเตือนคุณอีกครั้ง ถ้าคุณทำร้ายลูกศิษย์ของผมแม้แต่นิดเดียว ผมเฉียวปู้เซียนจะเอาชีวิตคุณแน่นอน!"

หัวใจของจังซีหลิงรู่สึกหวั่นทันที ทั้งสองนั้นเป็นคนรุ่นเดียวกัน เขารู้ว่าความสามารถของท่านตงฟ๋อนั้นเหนือกว่าเขามาก เหตุผลที่เขาไม่เคยก้าวเข้าสู่ขั้นเซียนเทียนก็เพราะเพราะเขามอบหินอัญมณีให้กับพี่น้องร่วมสาบานของเขา มิฉะนั้น เขาจะบรรลุตั้งแต่เมื่อร้อยปีที่แล้ว คงไม่ต้องรอจนถึงตอนนี้

"ผม จังซีหลิง ขอรับประกันความปลอดภัยของศิษย์เล็กคนนี้ด้วยตัวของผมเอง" เขากล่าวพร้อมให้คำมั่นสัญญา

เฉียวปู้เซียนพยักหน้า: "ตกลง ผมจะเชื่อใจคุณสักครั้ง"

จังซีหลิ่งยิ้มให้อู๋เป่ย: "เราไปกันเถอะ"

เขานำทาง เด็กชายพหลพิษและนักบวชผู้สังหารตามหลังไป พวกเขาพากันลงไปจากภูเขา

เมื่อเห็นว่าอู๋เป่ยจากไป เย่เทียนจงก็แสดงความกังวลออกมา: "อาจารย์ คุคำพูดของปีศาจอย่างจังซีหลิงนั้นเชื่อถือไม่ได้นะครับ"

เฉียวปู้เซียนพูดเบา ๆ : "ปล่อยเขาไป ชะตากรรมของศิษย์น้องของแกนั้นแตกต่างจากคนทั่วไป ยิ่งสถานที่นั้นอันตรายมากเท่าไหร่ เขาก็ยิ่งมีโอกาสมากขึ้นเท่านั้น"

หยางมู่ไป๋รู้สึกตื่นเต้น: "อาจารย์ ท่านทำนายดวงชะตาของศิษย์น้องไปแล้วหรือ"

เฉียวปู้เซียนมองไปที่เยี่ยซานเหอซึ่งเดินโซเซมาหาเขาและพูดว่า "เนี่ยซานเหอ แกคิดว่าอย่างไรล่ะ"

เมื่อได้คำพูดนี้ของเฉียวปู้เซียน เนี่ยซานเหอก็พยักหน้าอย่างรวดเร็ว: "ผมเห็นด้วยกับท่านอาจารย์ ชะตากรรมของอู๋เป่ยนั้นค่อนข้างแปลกจากคนทั่วไป เขาเป็นร่างที่มีกัลปาร้อยตัว ยิ่งเขามีกัลปามากเท่าไหร่ ความสามารถของเขาก็จะแข็งแกร่งขึ้นเท่านั้น ความสำเร็จของเขานั้นไม่อาจมีผู้ใดสามารถอนุมาณได้เลย"

ดวงตาของหยางมู่ไป๋เป็นประกาย: "ศิษย์น้องขอผมจะมีอนาคตที่ดีใช่หรือไม่?"

เนี่ยซานเหอเงียบไปครู่หนึ่งและกล่าวว่า: "ชะตากรรมแบบนี้ ความเสี่ยงที่ยิ่งใหญ่มาพร้อมกับโอกาสที่ดี หากเขาสามารถเดินทางไปได้อย่างปลอดภัย มันก็เป็นสิ่งที่มีค่าตอบแทนกลับมา แต่ถ้าเขาไม่สามารถเอาชีวิตรอดจากหายนะได้ล่ะก็ .."

เฉียวปู้เซียน: "อู๋เป่ยอาจจะตายไปตั้งแต่ยังหนุ่ม"

เนี่ยซานเหอพยักหน้าอย่างรวดเร็ว: "ใช่แล้ว ที่ท่านพูดนั้นเป็นความจริงทุกประการ"

หลังจากพูดจบ เขาก็หยิบเช็คออกมาจากอก ยื่นให้เย่เทียนจงด้วยมือทั้งสองข้างแล้วพูดว่า "ท่านเย่ นี่เป็นเช็คจำนวนเงินสองร้อยล้านหยวน และเป็นของขวัญขอบคุณ ที่ผมมอบให้กับคุณอู๋ ถึงจะเป็นจำนวนเงินที่ไม่มากนัก แต่ผมก็ให้ความเคารพและความจริงใจ"

เย่เทียนจงเป็นคนขวานผ่าซากเป็นปกติ : "เอาล่ะ ฉันจะยอมรับมันเพื่อศิษย์น้องของฉัน เนี่ยเซานเหอ เรื่องขุดเจาะถนนหวงฉวนนี้คุณต้องเก็บเป็นความลับ ห้ามบอกใครโดยเด็ดขาด"

เนี่ยซานเหอรีบพูดว่า: "ครับ ผมเข้าใจแล้ว"

ในอีกด้านหนึ่ง อู๋เป่ยและจังซีหลิงลงจากภูเขา พวกเขาไม่ได้ใช้รถแต่เดินตรงไปบนภูเขาที่แห้งแล้งแห่งหนึ่ง ฐานการฝึกฝนของคนทั้งสามนี้สูงมาก พวกเขาเป็นถึงขั้นอมตะปฐพีและเซียน พวกเขาจึงสามารถปีนภูเขาและสันเขาได้ราวกับเดินบนพื้นราบ และความเร็วของพวกเขาก็เร็วมากเช่นกัน อู๋เป่ยออกแรงอย่างเต็มที่ เพื่อที่จะตามพวกเขาได้ทัน

จังซีหลิงรู้สึกประหลาดใจอย่างลับ ๆ ความเร็วของพวกเขาเร็วมาก และอู๋เป่ยซึ่งเป็นผู้บรรลุขั้นเสินนั้นตามพวกเขามาได้อย่างติดๆ ซึ่งเขาไม่เคยพบคนเช่นอู๋เป่ยมาก่อนเลย

หลังจากปีนเขาไปหลายลูก พวกเขาก็เข้าสู่ดินแดนของรัฐและจังหวัด

โจวเป็นหนึ่งในแหล่งกำเนิดของเหยียนหลงหมิง เมืองหลวงของจังหวัดเป็นเมืองหลวงเก่าแก่ของสิบสองราชวงศ์ ซึ่งมีประวัติศาสตร์อันยาวนานของวัฒนธรรม รวมไปถึงวัตถุโบราณจำนวนมากในดินแดนและอุตสาหกรรมการท่องเที่ยวได้รับการพัฒนาอย่างต่อเนื่องเรื่อยๆ

เมื่อเข้าสู่เขตจังหวัด จังซีหลิงและพรรคพวกก็มาถึงเมืองเล็กๆ แห่งหนึ่ง พวกเขาเข้าไปในร้านอาหารแห่งหนึ่ง หลังจากนั่งลงแล้ว จังซีหลิงก็สั่งอาหาร ซุป และข้าวหลายชามในทันที

อู๋เป่ยอดไม่ได้ที่จะถามเขาว่า: "ท่านจัง ทางหลังจากนี้เราต้องเดินต่อไปอีกใช่หรือไม่"