บทที่ 260 จิตวิญญาณแห่งเนตร สุสานแห่งเซียน

จังซีหลิงเดินเป็นระยะทางกว่าร้อยกิโลเมตร ก่อนจะเข้าสู่พื้นที่ที่มีภูเขาสลับทับซ้อนกัน ที่นี่มียอดเขาสูงชัน ต้นไม้หนาทึบ และไม่มีแม้แต่ที่อยู่อาศัยของมนุษย์

หลังจากปีนภูเขานิรนามนี้ไปแล้ว ทั้งสามก็เข้าไปในถ้ำบนหน้าผาแห่งหนึ่ง ถ้ำนี้ถูกขุดขึ้นมาใหม่โดยเหล่ามนุษย์ ซึ่งข้างในนั้นโล่งมาก

ทั้งสามคนเดินผ่านสันเขาและเข้าไปในทางเดินหินซึ่งมีความกว้างสามเมตรและสูงห้าเมตร ซึ่งด้านในมีพื้นที่กว้างมาก หลังจากเดินไปกว่าสามร้อยเมตร พวกเขาก็มาถึงประตูทองสัมฤทธิ์บานหนึ่ง

ประตูทองสัมฤทธิ์ถูกปิดอย่างแน่นหนา และพื้นที่โล่งอยู่หน้าประตูซึ่งมีผู้คนหลายสิบคนยืนอยู่

จากนั้นภิกษุผู้สังหารก็วางอู่เป่ยลง ก่อนจะเอาถุงของเขาลงแล้วพูดว่า "เรามาถึงกันแล้ว"

อู๋เป่ยจงใจเหล่ตาเพื่อมองดูฝูงชน ในหมู่พวกเขามีชายสวมหน้ากากเหล็กสีดำ หน้ากากนั้นดูดุร้ายมาก และเขาผู้นั้นน่าจะเป็นวิญญาณชั่วร้ายสักอย่าง

จังซีหลิงคำนับชายสวมหน้ากาก: "อาจารย์ อู๋เป่ยมาถึงแล้ว"

อู๋เป่ยมองไปที่ชายสวมหน้ากาก สายตาของเขาทะลุผ่านหน้ากากออกมา และเขารับรู้ได้ว่าภายใต้หน้ากากคือใบหน้าที่อ่อนเยาว์มาก อายุไม่น่าจะเกินยี่สิบปีอย่างแน่นอน

เขาแอบสงสัยว่าผู้นำของพรรคฟ้าทมิฬนั้นยังอ่อนเยาว์อยู่เหรอ? อย่างไรก็ตาม การฝึกฝนของบุคคลนี้ไม่ธรรมดาอย่างแน่นอน เพราะผู้นำคนนี้นั้นบรรลุขั้นเสินเช่นเดียวกันกับเขา

เขากำหมัด: "คารวะท่านผู้นำ"

ผู้นำแห่งพรรคฟ้าทมิฬพยักหน้าเล็กน้อย: "คุณคืออู๋เป่ยใช่ไหม คุณจะขุดเจาะถนนหวงฉวนใช่ไหม" เสียงของเขาฟังดูแกมาก เห็นได้ชัดว่าเขาเปลี่ยนเสียงโดยตั้งใจ

อู๋เป่ย: "ผมเอง หัวหน้ารู้เรื่องนี้ได้อย่างไร"

ผู้นำพรรคฟ้าทมิฬ: "ฉันรู้มาตลอดเกี่ยวกับถนนหวงฉวนเส้นนั้น และสิ่งที่คุณธรรมก็ไม่มีทางซ่อนเร้นจากฉันได้หรอก"

อู๋เป่ยพยักหน้าและถามว่า "ผู้นำให้ผมมาที่นี่เพื่ออะไร"

ผู้นำแห่งพรรคฟ้าทมิฬชี้ไปที่ประตูทองสัมฤทธิ์และพูดว่า "มีเครื่องจักรโบราณอยู่ในประตูนี้ คุณสามารถเปิดมันได้หรือไม่"

อู๋เป่ยมองไปที่มันและพูดว่า "ผมอาจจะทำให้ผู้นำผิดหวัง เพราะผมเชี่ยวชาญในการจัดโครงสร้าง แต่ผมไม่มีความรู้เกี่ยวกับเทคนิคเครื่องจักรมากนัก"

ผู้นำแห่งพรรคฟ้าทมิฬดูเหมือนจะรู้คำตอบ ก่อนเขาจะถามคนข้างๆ ว่า "จ่าวเฟยกงแห่งพรรคทมิฬมาถึงหรือยัง"

ผู้ใต้บังคับบัญชาของเขากล่าวว่า: "ท่านผู้นำ ตอนนี้จ้าวเฟยกงได้เดินทางมาถึงเดนินเขาแล้ว ตอนนี้เขากำลังรีบเดินทางมาที่นี่ครับ"

ผู้นำแห่งพรรคฟ้าทมิฬพยักหน้า ก่อนจะพูดกับอู๋เป่ย: "ประตูจะเปิดในภายหลัง และฉันจะรบกวนคุณให้จัดการเรื่องนี้ให้เราด้วย"

อู๋เป่ยi: "ในเมื่อผมก้ได้มาถึงที่นี่แล้ว ผมจะพยายามอย่างสุดความสามารถก็แล้วกัน"

จังซีหลิงหยิบเช็คออกมาและพูดด้วยรอยยิ้ม: "สหายอู๋ เราจพปฏิบัติกับคุณอย่างสมเกียรติ นี่คือเช็ค จำนวนห้าร้อยล้าน หลังจากดำเนินการเสร็จแล้ว เช็คนี้มันจะเป็นของคุณ"

อู๋เป่ยมองไปที่เช็คและพูดว่า "เช็คนี่เป็นของปลอมหรือเปล่าเนี่ย"

จังซีหลิงตกตะลึง: "ของจริงแน่นอน ฉันเป็นคนเซ็นต์มันด้วยตัวเองนะ"

"ให้ผมดูหน่อยสิ" อู๋เป่ยรับเช็ค ก่อนจะดูอย่างระมัดระวังแล้วพูดว่า "เช็คของจริงจริงๆ ด้วย ผมคงจะดูผิดไป"

จากนั้นเขาก็ใส่เช็คลงในกระเป๋าของเขา

จังซีหลิงลังเลที่จะพูด แต่สุดท้ายก็ไม่ได้พูดอะไร แต่เด็กชายพหลพิษทนไม่ได้แล้ว เขาจึงพูดอย่างเย็นชา: "ไอ้คนนี้นี่ นายนี่มันเห็นเงินแล้วตาเป็นประกายเชียวนะ งานยังไม่เสร็จก็ชิงเอาเงินไปแล้ว!"

อู๋เป่ยเหล่ตามองเขาและพูดว่า "อย่างนั้นฉันจะให้เช็คนี้กับนาย แล้วนายก็จัดการเรื่องนี้เองดีไหมล่ะ"

เด็กชายพหลพิษกลืนน้ำลายและพูดอะไรไม่ออก ถ้าเขาทำได้ เขาคงไม่ต้องเดินทางไกลเพื่อเชิญอู๋เป่ยมาถึงที่นี่หรอก